Beginnende hasj verslaving

LucidLucy zei:

Ik ben van nature ook zo aangelegd. Ik heb mezelf dan ook altijd gedefinieerd als introvert en een loner. En ik was daar ook helemaal content mee.
Maar als ik er echt heel diep naar ga voelen is het altijd geworteld uit angst, wat vervolgens zorgt voor luiheid en/of afzondering.

Ik zonder me dan af omdat dat makkelijker is, omdat ik bang ben om hulp te vragen, bang ben dat iemand er niet op zit te wachten, bang ben om afgewezen te worden, en ga zo maar door.

En ook wil ik voor mijn onzekerheden compenseren en juist laten zien dat ik het zelf wel kan oplossen.
Of praat ik mezelf aan dat ik mezelf die kant op heb gewerkt, dus ik red mezelf er ook maar uit.

Ga ik door die angst heen en ga ik juist in die zware momenten wèl de verbinding aan, dat is waar voor mij de wonderen gebeuren.

En dan wordt hulp vragen en verbinding zoeken juist iets enorm krachtigs. Af en toe kan ik mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik altijd alles zelf wilde oplossen haha

Samen gaat het zoveel makkelijker.

Dat is mijn ervaring in elk geval. Want tot twee jaar terug deed ik het helemaal anders en zonderde ik me altijd af. Eigenlijk is het pas iets van de laatste driekwart jaar dat ik meer en meer verbinding zoek.

Klik om te vergroten...

Snap ik. En ik ben daar ook in aan het ontwikkelen tot bepaalde hoogte. Maar tegelijkertijd is er ook steeds meer een accepteren dat ik gewoon voornamelijk introvert ben en dat daar niks mis mee is: ik hou van veel op mezelf zijn. Overigens niet altijd. Op sommige momenten ben ik gek genoeg heel extravert en sta ik zelfs in het middelpunt. Waar ik soms zelf ook van sta te kijken... Maar op veel andere momenten vind ik het heerlijk om lekker op mezelf te zijn. Ik heb lang gedacht dat er iets mis met mezelf was, dat ik soms toch vrij introvert ben. Met name ook omdat de maatschappij min of meer "zegt" dat dat niet preferabel is. Daar ben ik nu heel anders over gaan denken. Dit is namelijk gewoon wie ik (vaak, niet altijd) ben!

Maar toch, tegelijk ben ik de laatste tijd voor mijn doen heel veel in contact met mensen en dat zal de komende tijd alleen nog maar meer worden en daar leer ik ook enorm van. Inderdaad, wat je zegt: hulp vragen, verbinding zoeken. Ik kan het niet alleen, zeker niet nu met mijn nieuwe opleiding. En ja, het is ook bevrijdend om dat niet allemaal alleen te hoeven doen.

Maar in de kern, denk ik dat ik wel altijd voornamelijk introvert zal blijven en daar ben ik gelukkig mee.

Mindless zei:

Snap ik. En ik ben daar ook in aan het ontwikkelen tot bepaalde hoogte. Maar tegelijkertijd is er ook steeds meer een accepteren dat ik gewoon voornamelijk introvert ben en dat daar niks mis mee is: ik hou van veel op mezelf zijn. Overigens niet altijd. Op sommige momenten ben ik gek genoeg heel extravert en sta ik zelfs in het middelpunt. Waar ik soms zelf ook van sta te kijken... Maar op veel andere momenten vind ik het heerlijk om lekker op mezelf te zijn. Ik heb lang gedacht dat er iets mis met mezelf was, dat ik soms toch vrij introvert ben. Met name ook omdat de maatschappij min of meer "zegt" dat dat niet preferabel is. Daar ben ik nu heel anders over gaan denken. Dit is namelijk gewoon wie ik (vaak, niet altijd) ben!

Maar toch, tegelijk ben ik de laatste tijd voor mijn doen heel veel in contact met mensen en dat zal de komende tijd alleen nog maar meer worden en daar leer ik ook enorm van. Inderdaad, wat je zegt: hulp vragen, verbinding zoeken. Ik kan het niet alleen, zeker niet nu met mijn nieuwe opleiding. En ja, het is ook bevrijdend om dat niet allemaal alleen te hoeven doen.

Maar in de kern, denk ik dat ik wel altijd voornamelijk introvert zal blijven en daar ben ik gelukkig mee.

Klik om te vergroten...

Ja waarschijnlijk geld voor mij ook wel hetzelfde. Ik herinner mezelf er vooral graag aan dat ik dat moet blijven doen omdat isoleren al mijn 'natuurlijke staat van zijn' is. Om het zo maar even te noemen. Dus ben ik er best veel bewust mee bezig om het ook makkelijker te maken om wel te verbinden.

Uiteindelijk komt het toch weer neer op balans haha
Blijft een terugkerend thema altijd; balans. 😂

LucidLucy zei:

Ja waarschijnlijk geld voor mij ook wel hetzelfde. Ik herinner mezelf er vooral graag aan dat ik dat moet blijven doen omdat isoleren al mijn 'natuurlijke staat van zijn' is. Om het zo maar even te noemen. Dus ben ik er best veel bewust mee bezig om het ook makkelijker te maken om wel te verbinden.

Uiteindelijk komt het toch weer neer op balans haha
Blijft een terugkerend thema altijd; balans. 😂

Klik om te vergroten...

Mja isoleren... Voor mij heeft dat woord een wat negatieve bijklank.

Lang is het dat voor mij ook echt geweest op veel momenten: bewust afzonderen. Wat jij eerder zei over angst. Angst om te verbinden met de wereld. Sommigen zullen dit waarschijnlijk niet begrijpen, maar ik had vaak moeite met de kleinste dingen: een telefoongesprek, een afspraak, even een praatje maken op straat. Dan voelde ik op dat moment dat dat zo snel mogelijk voorbij moest zijn en wou ik snel terug naar mijn eigen huis om weer op te laden. In de laatste jaren is dat alles veranderd. Als er iemand gebeld moet worden voor wat voor reden dan ook, dan doe ik dat meteen zonder nadenken. Bij afspraken zit ik daar niet meer van tevoren tegenop te kijken. Ik sta buiten soms een tijd lang te praten met buren, ik zit zelfs op terrasjes in de stad tegenwoordig als ik daar een bekende tegenkom. Al dat is geen probleem meer en geniet ik nu juist zelfs van.

Imo gaat het niet om de vorm waarin je iets doet, maar de intentie van waaruit je het doet: doe je iets uit liefde, of doe je iets uit angst. Het is 1 van die 2. Ik ben nu vaak uit liefde alleen om veel tijd met mezelf door te brengen: introvertie: mezelf overpeinzen, het/mijn bestaan contempleren. Genieten van stilte, van alleen met mezelf zijn.

Het kan namelijk ook andersom. Ik heb een vriend die net als mij ook vrij introvert is, maar die vele jaren geleden toen hij op zichzelf ging wonen uit angst juist op zoek naar een vriendin ging. Aan de oppervlakte zou je kunnen denken: hij zocht verbinding en dat is een goed iets. Maar wat het eigenlijk was, was juist een vluchten van zichzelf, van zijn alleen zijn. Tussen relaties mocht geen gat vallen, er moest meteen weer iemand anders komen. Met als eindresultaat nu: een ongelukkige relatie met kinderen waarin hij zich voelt vastzitten. Achteraf zegt hij ook: ik had juist de tijd moeten nemen. Na een break was juist de tijd om te leren alleen te zijn. Dat was op dat moment de liefde optie geweest. Het "verbinding zoeken" kwam op dat moment juist vanuit angst.

trippymeeuw zei:

Mijn conclusie is dat MDMA zeker kan werken in trauma verwerking

Klik om te vergroten...

Ga ergens anders trollen man. Alsof jouw mdma misbruik ook maar iets therapeutisch had.

Mindless zei:

Sommigen zullen dit waarschijnlijk niet begrijpen, maar ik had vaak moeite met de kleinste dingen: een telefoongesprek, een afspraak, even een praatje maken op straat. Dan voelde ik op dat moment dat dat zo snel mogelijk voorbij moest zijn en wou ik snel terug naar mijn eigen huis om weer op te laden.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat je er nog versteld van staat hoeveel mensen dit begrijpen 😉

Mindless zei:

Imo gaat het niet om de vorm waarin je iets doet, maar de intentie van waaruit je het doet: doe je iets uit liefde, of doe je iets uit angst. Het is 1 van die 2. Ik ben nu vaak uit liefde alleen om veel tijd met mezelf door te brengen: introvertie: mezelf overpeinzen, het/mijn bestaan contempleren. Genieten van stilte, van alleen met mezelf zijn.

Het kan namelijk ook andersom. Ik heb een vriend die net als mij ook vrij introvert is, maar die vele jaren geleden toen hij op zichzelf ging wonen uit angst juist op zoek naar een vriendin ging. Aan de oppervlakte zou je kunnen denken: hij zocht verbinding en dat is een goed iets. Maar wat het eigenlijk was, was juist een vluchten van zichzelf, van zijn alleen zijn. Tussen relaties mocht geen gat vallen, er moest meteen weer iemand anders komen. Met als eindresultaat nu: een ongelukkige relatie met kinderen waarin hij zich voelt vastzitten. Achteraf zegt hij ook: ik had juist de tijd moeten nemen. Na een break was juist de tijd om te leren alleen te zijn. Dat was op dat moment de liefde optie geweest. Het "verbinding zoeken" kwam op dat moment juist vanuit angst.

Klik om te vergroten...

Hmm ja, ik zou dat ook geen verbinding noemen.

Met verbinding bedoel ik dan connectie maken met die waardevolle mensen om je heen (neus dezelfde kant op). En met deze mensen ongefilterd delen wat er binnen in je omgaat. Dan is het pas echt verbinding omdat het dieper gaat dan oppervlakkige praatjes of schijnbehoeftes opvullen.

Een maat van mij heeft datzelfde geprobeerd en dat is stukgelopen. Nu zit ie weer bij zijn ouders thuis en had ook geen intentie om weg te gaan. Uit angst omdat ie zo slecht alleen kan zijn.

Ik vraag me af of en wanneer dat kwartje ooit nog gaat vallen. Maargoed, dat is zijn eigen weg. Doet me alleen wel pijn om dat zo te zien bij iemand van wie je houdt.

Maar inderdaad het verschil zit 'm wel in de achterliggende intenties waarmee je iets gaat doen. En daar kom je alleen maar achter door goed te voelen naar wat je lichaam je vertelt. Want mijn hoofd kan ik niet altijd van op aan 😂

Mindless zei:

Mja isoleren... Voor mij heeft dat woord een wat negatieve bijklank.

Lang is het dat voor mij ook echt geweest op veel momenten: bewust afzonderen. Wat jij eerder zei over angst. Angst om te verbinden met de wereld. Sommigen zullen dit waarschijnlijk niet begrijpen, maar ik had vaak moeite met de kleinste dingen: een telefoongesprek, een afspraak, even een praatje maken op straat. Dan voelde ik op dat moment dat dat zo snel mogelijk voorbij moest zijn en wou ik snel terug naar mijn eigen huis om weer op te laden. In de laatste jaren is dat alles veranderd. Als er iemand gebeld moet worden voor wat voor reden dan ook, dan doe ik dat meteen zonder nadenken. Bij afspraken zit ik daar niet meer van tevoren tegenop te kijken. Ik sta buiten soms een tijd lang te praten met buren, ik zit zelfs op terrasjes in de stad tegenwoordig als ik daar een bekende tegenkom. Al dat is geen probleem meer en geniet ik nu juist zelfs van.

Klik om te vergroten...

100% herkenbaar. Alleen zijn was altijd mijn veilige optie. Maar een heel gevaarlijke omdat mijn hoofd dan op hol slaat en niet of nauwelijks meer relativeert. Daar heb ik echt andere mensen om me heen voor nodig. Van de week nog in de val getrapt door een telefoontje uit te stellen, en het werd daardoor steeds naarder. Toen ik uiteindelijk belde was het een heel fijn en relaxed gesprek. En ik weet dat het zo werkt maar ik blijf er in trappen, en dan laat ik me leiden door angst. Langzaam aan wel steeds minder zolang ik in actie blijf.

LucidLucy zei:

Ik denk dat je er nog versteld van staat hoeveel mensen dit begrijpen 😉

Klik om te vergroten...

Ik denk dat je gelijk hebt.

Het gekke is alleen, toen ik hier nog zoveel last van had, dacht ik altijd dat ik de enige of de ergste hierin was. Natuurlijk wist ik wel dat dit niet zo was, maar het voelde zo. Dan zag ik mensen lopen en nam ik van ze aan: voor hen komen al deze dingen van nature. Terwijl je dat natuurlijk nooit kunt weten.

LucidLucy zei:

Hmm ja, ik zou dat ook geen verbinding noemen.

Met verbinding bedoel ik dan connectie maken met die waardevolle mensen om je heen (neus dezelfde kant op). En met deze mensen ongefilterd delen wat er binnen in je omgaat. Dan is het pas echt verbinding omdat het dieper gaat dan oppervlakkige praatjes of schijnbehoeftes opvullen.

Klik om te vergroten...

Klopt, dat was geen echte verbinding. Al denk ik wel dat hij dacht dat het dat was en dat hij dat (wanhopig) nodig had. Maar dan komt het uit angst dus.

LucidLucy zei:

Een maat van mij heeft datzelfde geprobeerd en dat is stukgelopen. Nu zit ie weer bij zijn ouders thuis en had ook geen intentie om weg te gaan. Uit angst omdat ie zo slecht alleen kan zijn.

Ik vraag me af of en wanneer dat kwartje ooit nog gaat vallen. Maargoed, dat is zijn eigen weg. Doet me alleen wel pijn om dat zo te zien bij iemand van wie je houdt.

Klik om te vergroten...

Lastig is dit hè... Je wilt zo iemand zo graag laten weten dat het echt niet zo moeilijk is en dat het vooral komt van dingen overdenken en dat je gewoon moet beginnen dingen te doen. Maar ik begrijp dat dat over kan komen alsof iemand er te makkelijk over denkt. Maar alsnog denk ik dat het vaak echt zo simpel is: just do it. Begin gewoon met iets. Het beste met iets kleins. Bijvoorbeeld je huis opruimen, of een wandeling maken. En wees dan blij met jezelf dat je iets hebt gedaan waar je tegenop keek. Je kunt op die manier in een flow komen waar je steeds meer capaciteit hebt om grotere uitdagingen aan te gaan. Maar ik begrijp die mindtrap waar je in kunt zitten heel goed. Je angst kan echt verlammend werken als je niet die eerste stap zet. Je hele energie stagneert daardoor en alles lijkt te moeilijk.

Het is heel tragisch dat iemand daardoor eigenlijk gevangen zit in zijn eigen geest en lichaam. Je leeft wel, maar ook weer niet echt.

LucidLucy zei:

Maar inderdaad het verschil zit 'm wel in de achterliggende intenties waarmee je iets gaat doen. En daar kom je alleen maar achter door goed te voelen naar wat je lichaam je vertelt. Want mijn hoofd kan ik niet altijd van op aan 😂

Klik om te vergroten...

Same here!

[QUOTE="Mindless, post: 1857375, member: 120716"

Maar in de kern, denk ik dat ik wel altijd voornamelijk introvert zal blijven en daar ben ik gelukkig mee.
[/QUOTE]

Noot :
Dat is het allerbelangrijkste!
Dat je vrede hebt met jezelf....

Heb een terugval gehad en ben eig weer terug in mijn hoofd met angst/spanning. Het ging een week top was eindelijk weer mezelf toen gebeurde er iets wat het gevoel weer terug bracht en nu is het weer terug.

Gebruik nu ook de 3x10mg oxazepam van de huisarts. En heb volgende week een gesprek met de HA over SSRI. Heb daar best zin in en in de eerste 2week ga ik daar nog pammetjes bij nemen om de angst bijwerkingen te dempen. En deze ssri ga ik tot mijn behandeling gebruiken en dan samen met de s-ggz afbouwen. Gebruik geen hasj. Sporten en dergelijk en eten blijf ik gewoon doen ondanks de angst ik wil vechten tegen mijn gedachtes er niet aan toegeven. Ik zit echt in me eigen hoofd en ik trek alles in twijfel haal mezelf continu naar beneden, echt overal over nadenken 24/7 voor 5maand lang.

Ik wil geen oordelende reacties graag. Mijn poh ggz zegt dat ik een ernstige angst/piekerstoornis heb en altijd al wel heb gehad maar dat het nu is uitgelokt.

Oordelen laten we aan de rechter en aan God over, de rest moet maar denken: oordeelt niet opdat gij niet geoordeeld worde!
Wees wel voorzichtig met die pammetjes, je hebt er snel een extra verslaving bij....daar moet je straks ook weer vanaf....

trippymeeuw zei:

Vanochtend bij de huisarts geweest. Citalopram gaat weer naar de 20mg. En daarnaast nog Xanax 0.5mg-1.0mg xanax per dag. (Alleen als het echt niet gaat). Daarnaast is de doorverwijzing doorgezet en word ik deze week gebeld door VNN om aan het werk te gaan met de benzo’s en de onderliggende probleem via hun s-ggz.

Klik om te vergroten...

Ook benoemd van de thc en druppels huisarts zei dat ik dit beter niet kon doen omdat ik niet weet hoe het uitpakt

Relmuis zei:

Ga je in één keer van 10 naar 20 mg?

Edit:
Ja dus lees ik in een ander topic.

Klik om te vergroten...

Klopt zit nu 3week op 10mg. En het gaat nu wel beter als vorige week reageerde er ook zo slecht op omdat ik die thc druppels nam en daardoor in paniek raakte heb wel 3dagen een heel vaag gevoel in me lichaam gehad toen. Voel me nu wel weer redelijk (normaal)

Ga je in één keer van 10 naar 20 mg?

Edit:
Ja dus lees ik in een ander topic.

trippymeeuw zei:

Klopt zit nu 3week op 10mg. En het gaat nu wel beter als vorige week reageerde er ook zo slecht op omdat ik die thc druppels nam en daardoor in paniek raakte heb wel 3dagen een heel vaag gevoel in me lichaam gehad toen. Voel me nu wel weer redelijk (normaal)

Klik om te vergroten...

En nu dus geen alcohol, geen thc komende dagen/paar weken

Mevrouw Pløp zei:

En nu dus geen alcohol, geen thc komende dagen/paar weken

Klik om te vergroten...

Precies✌🏼

Wil altijd graag weten hoe het is ongeveer 6 uur na inname en na 24 uur.
Misselijkheid, onrust, honger, toename of afname, en hoe het gaat met slapen.

Gister de heledag geen xanax gebruikt. Gister ging goed weinig last van de verhoging. Vandaag wel met onrustgevoel wakker geworden niet echt door gedachtes ofso gewoon het gevoel. Ik ga vanmiddag mee met me vriendin naar haar huis dat is ook altijd wel een spannend iets voor mij. Mijn hoofd legt de link naar haar huis maar het verleden en de emoties en spanning die daarbij horen terwijl er geen aanleiding voor is. Vind dit laatste een zo’n raar iets.

trippymeeuw zei:

Daarnaast is de doorverwijzing doorgezet en word ik deze week gebeld door VNN om aan het werk te gaan met de benzo’s en de onderliggende probleem via hun s-ggz.

Klik om te vergroten...

Goed dat je toch doorverwezen word na VNN. Het tegelijkertijd aanpakken van je mentale problematiek en verslaving lijkt me zinvol!💪🏻

Torchic zei:

Goed dat je toch doorverwezen word na VNN. Het tegelijkertijd aanpakken van je mentale problematiek en verslaving lijkt me zinvol!💪🏻

Klik om te vergroten...

Ja en het schijnt dat ik nog bij de jeugd hoor tot 23jaar dus 0weken wachttijd en 0weken wachten tot behandeling. Dat is dus super kan dan aan de slag met alle problemen tegelijk.

Als ik je berichten hier zo lees vraag ik me af wat je eigenlijk wil bereiken. Je ondermijnt jezelf op alle fronten. Misschien kan je eens opschrijven voor je zelf wat jij nou echt wil. Dus niet voor je vriendin of je ouders of je school of je hulpverleners. Maar wat jij als individu wil met het leven.