Oké, dat is waar dat die dingen erg helpen. Maar niemand kan iemand doen laten stoppen met zijn/haar verslaving, als diegene niet zelf de discipline heeft om te stoppen.
Ik denk dat ik het niet noemde, omdat ik van mezelf minder zo ben. Ik ben het type dat als ik ziek ben, ik me juist af ga zonderen. Het type dat als ik ergens uit moet komen (een bepaalde situatie) ik dat voornamelijk zelf wil doen. Niet dat ik daarbij helemaal geen hulp krijg aangeboden of aanneem, maar overwegend zorg ik er zelf voor.
Goed/slecht?
Ik weet niet, maar het werkt voor mij.
Ik ben van nature ook zo aangelegd. Ik heb mezelf dan ook altijd gedefinieerd als introvert en een loner. En ik was daar ook helemaal content mee.
Maar als ik er echt heel diep naar ga voelen is het altijd geworteld uit angst, wat vervolgens zorgt voor luiheid en/of afzondering.
Ik zonder me dan af omdat dat makkelijker is, omdat ik bang ben om hulp te vragen, bang ben dat iemand er niet op zit te wachten, bang ben om afgewezen te worden, en ga zo maar door.
En ook wil ik voor mijn onzekerheden compenseren en juist laten zien dat ik het zelf wel kan oplossen.
Of praat ik mezelf aan dat ik mezelf die kant op heb gewerkt, dus ik red mezelf er ook maar uit.
Ga ik door die angst heen en ga ik juist in die zware momenten wèl de verbinding aan, dat is waar voor mij de wonderen gebeuren.
En dan wordt hulp vragen en verbinding zoeken juist iets enorm krachtigs. Af en toe kan ik mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik altijd alles zelf wilde oplossen haha
Samen gaat het zoveel makkelijker.
Dat is mijn ervaring in elk geval. Want tot twee jaar terug deed ik het helemaal anders en zonderde ik me altijd af. Eigenlijk is het pas iets van de laatste driekwart jaar dat ik meer en meer verbinding zoek.
