Dat is zoTijdens depressie lijken veel dingen die normaal relatief makkelijk lijken vaak extreem moeilijk tot onmogelijk om bij te houden.
Imo: beter op de depressie richten: de gevoelens in jezelf verkennen. Dat is primair, daarna worden andere dingen ook weer goed te doen.
Ze hebben nog geen officiele diagnose gedaan wat ik heb. Ze hadden gezegd angst/panieksstoornis en een groot jeugtrauma rugzakje en depressie verleden.Tijdens depressie lijken veel dingen die normaal relatief makkelijk lijken vaak extreem moeilijk tot onmogelijk om bij te houden.
Imo: beter op de depressie richten: de gevoelens in jezelf verkennen. Dat is primair, daarna worden andere dingen ook weer goed te doen.
Ik maak ook maar een inschatting op wat ik hier van je lees, ik ken je natuurlijk niet echt, dus neem het allemaal ook niet persoonlijk op.Lang geslapen. Na mijn nachtdienst 1.0mg xanax genomen. Beetje met onrust wakker geworden, gedachtes zoals in het verleden terug gaan en twijfelen of ik dingen wel verteld hebt maar heb dat al verteld dat soort dingen komen continu terug en veroorzaken onrust. Net 0.5mg xanax genomen. Dit was de eerste week van de ophoging naar 20mg. Heb maandag weer een gesprek met de arts vanaf volgende week zit ik 4week op citalopram. Vind het zo irritant dat het verleden nog zoveel onrust oproept
Ik mag officieel 2.0mg xanax per dag hebbenNiet zo lang geleden zei je nog dat je niet meer meer dan 0.5 mg xanax ging nemen?
Onrust is niet erg. Nogmaals: ga ermee zitten, omarm het en loop het lijstje van Torchic door.
Wat wil je morgen met het gesprek met je arts?
Klopt alleen dit probeer ik al zolang. Dingen opschrijven, het proberen het te formuleren. Ik probeer het te relativeren. Het lijk gewoon alsof het me vast heeft een nooit meer los laat. Het blijft doorgaan de gedachtes en dan komen er gelijk gevoelens een heel zwaar gevoel alsof je een moord hebt gepleegd en er liggen lijken in je tuin zo voel ik mij elke dag. Dan heb je ongeveer een voorbeeld van hoe ik me voel.Ik maak ook maar een inschatting op wat ik hier van je lees, ik ken je natuurlijk niet echt, dus neem het allemaal ook niet persoonlijk op.
Maar het lijkt voor mij dat je teveel naar je verleden kijkt als dat wat je in de weg zit. Wat er in de werkelijkheid van dat verleden bestaat, zijn jouw gedachten en gevoelens nu, op dit moment.
En ik zeg je: als je die blijft zien als een soort obstakels die jou in de weg staan van je leven te leiden, dan blijf je ermee zitten.
Misschien ook al eerder hier gepost:
Bekijk bijlage 52259
Deze gevoelens zijn er niet om jou te irriteren. Het is de kwaal en de genezing in 1. De manier om er "vanaf te komen", is om er niet zo vanaf te willen komen, maar er naar beginnen te luisteren:
Wat zeggen mijn gevoelens mij? Waar leiden ze me heen, als ik er mijn aandacht aan geef? En zoals met alles is ook hier: geduld een schone zaak. Je gaat het snelste, als je rustig aan doet.
Ik ga weer op mijn handen zitten.Ik mag officieel 2.0mg xanax per dag hebben
Het is ook een lastig iets. En het is ook niet zo dat je op een dag zoiets hebt van: ik ga het anders zien en dan is het vanaf dan altijd anders. Nee, het is meer: steeds terugkomen naar de basis. Dit zijn diep uitgesleten patronen die eerst doorzien en dan herschreven moeten worden.Klopt alleen dit probeer ik al zolang. Dingen opschrijven, het proberen het te formuleren. Ik probeer het te relativeren. Het lijk gewoon alsof het me vast heeft een nooit meer los laat. Het blijft doorgaan de gedachtes en dan komen er gelijk gevoelens een heel zwaar gevoel alsof je een moord hebt gepleegd en er liggen lijken in je tuin zo voel ik mij elke dag. Dan heb je ongeveer een voorbeeld van hoe ik me voel.
Ik doe echt mijn best. Ik probeer alles te doen mocht dit mijn hele leven doorgaan ga ik het echt niet volhouden. Voelt alsof ik een moord heb gepleegd. Ik voel me een psychopaatHet is ook een lastig iets. En het is ook niet zo dat je op een dag zoiets hebt van: ik ga het anders zien en dan is het vanaf dan altijd anders. Nee, het is meer: steeds terugkomen naar de basis. Dit zijn diep uitgesleten patronen die eerst doorzien en dan herschreven moeten worden.
Ik zou als ik jou was dit niet zien als iets dat overkomen moet worden, waarna je dan eindelijk vrij zonder die lastige gedachten kunt leven. Dat is wat verdoving eigenlijk doet.
Maar deze gevoelens kunnen je leiden naar inzichten over jezelf en je juist doen laten groeien. Uiteindelijk kan het je verrijken, is wat ik eigenlijk wil zeggen.
Cruciaal is denk ik om je gevoelens niet als je kwelgeesten te zien, maar je helpers. Ze kunnen beide zijn, afhankelijk van je perspectief. En meestal werkt het niet zo dat je perspectief ineens nooit meer je gedachten als kwelgeesten ziet, maar nu heb je dan tenminste elke keer de mogelijkheid weer te denken: nee, het is er om me te helpen.
Het is een vertrouwen dat je opbouwt. Een vertrouwen in jezelf eigenlijk.
Zo klinkt het ook, dat je je best doet. Maar met iets als dit is het niet een vechten hè. Het is niet simpelweg hard zwoegen om er doorheen te komen. Het begint eerder met jezelf wat speling te geven: "misschien was het begrijpelijk dat ik zo handelde, ook al heb ik er nu spijt van en (misschien) schaam ik me ervoor"Ik doe echt mijn best. Ik probeer alles te doen mocht dit mijn hele leven doorgaan ga ik het echt niet volhouden. Voelt alsof ik een moord heb gepleegd. Ik voel me een psychopaat
🤐Ik ga weer op mijn handen zitten.
Fijne avond!
Zeg me wat moet ik dan he! Ik doe focking erg me best en ik noteer alles wat jullie zeggen. Continu lijden dit is de enige manier waarop ik me leven nog beetje normaal kan leven
Ik probeer echt alles te doen wat je zegt door er naar te luisteren maar het blijft maar me leven en emoties overnemen het is alsof ik er geen controle over heb. Klopt ik ben een vechter, zal ook altijd doorgaan maar dit is echt meest fockedup wat ik ooit ben geweest. De depressie die ik had in corona tijd is hier helemaal niks bij dit neemt alles over. Mijn focus mijn concentratie het enige waar ik in zit is gevangen in mijn eigen hoofd. Het kan ook zo zijn dat ik het zo heftig ervaar omdat ik mijn citalopram pas laat innam pas om 18:30 en normaal rond 10:00. Maar ik sliep omdat ik nachtdienst hadZo klinkt het ook, dat je je best doet. Maar met iets als dit is het niet een vechten hè. Het is niet simpelweg hard zwoegen om er doorheen te komen. Het begint eerder met jezelf wat speling te geven: "misschien was het begrijpelijk dat ik zo handelde, ook al heb ik er nu spijt van en (misschien) schaam ik me ervoor"
Het zijn die kleine begrip dingetjes over jezelf, die het verschil maken. Hoe corny het misschien ook klinkt, het is alleen liefde dat dit kan doen. En liefde houdt begrip en ook geduld in, voor jezelf dus.
Dit is niet iets om te rushen, maar juist iets om je volle aandacht aan te geven.
Je komt op mij over als iemand met een vechtersmentaliteit. Dat is een heel goede kwaliteit om te hebben. Maar kanaliseer dat in de juiste richtingen. Dezelfde energie waar je helemaal gek van wordt omdat het elke kant op wil in je hoofd, kan gebundeld worden tot een focus, waarin je die energie aan kunt: kunt hebben.
Maar ik weet het man. Het is niet makkelijk.
Ja dat denk ik ook wel je hebt muscle memory, plus het is niet dat ik helemaal niet meer sport blijf toch een doel stellen van 2x per week.Lekker jong!
Als jij je nu gewoon goed richt op je mentale welzijn, dan zit je daarna zo weer op je oude fysiek waarschijnlijk!
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."