#1
Het maakt me niet zo veel uit dat ik ooit ga dood gaan. Het leven is best zwaar en ik zou het ook niet zo lang kunnen volhouden... Maar ik vind het langs de ene kant ook wel jammer, ik ben bang dat ik allemaal leuke dingen ga missen :/
Of jijzelf er ook mee zult stoppen is nu te weten. Om het simpele feit dat er niet echt een verleden bestaat en ook geen toekomst. Dan blijft het nu over en zal waarheid logischerwijs daar gezocht moeten worden. Wat we ook zullen ervaren qua fenomenale wereld na de fysieke dood, het zal weer nu zijn.Dit weten we helemaal niet. Er kan ook moeilijk onderzoek naar gedaan worden want niemand kan na vertellen hoe dood gaan nou echt is.
We hebben geen idee hoe het werkt. Ja je lichaam stopt ermee, zal je ziel/energie er dan ook mee stoppen? We weten het niet.
Mooi gesproken Bas.
Ik hoop dat mijn ziel eindelijk vrij zal zijn.
Ik heb eigenlijk geen idee hoe ik erover denk, het probleem is dat ik te veel gedachtes heb denk ik. Door de bomen het bos niet meer zie.
Death by black hole, lijkt me wel vet. Doodgaan door een gigantische ramp hoop ik op. Een zon die doodgaat en dichtbij genoeg staat om de aarde te reduceren tot stof. Een meteoriet die op mars inslaat waardoor zijn baan verandert en zo ook de baan van de aarde door het verschil in zwaartekracht.
Ik denk dat als je niet bang was voor de dood, je nu op dit moment de dood zou ervaren. En dan bedoel ik niet de fysieke dood, maar jouw dood: de echte dood. Maar we vrezen de dood wél. Daarom leven we altijd in contractie. Altijd is er spanning van lichaam en geest. Het is het bewust en onbewust vasthouden aan dat wat we denken dat in leven is. De dood is dat vasthouden loslaten nu in de diepte van dít moment. Maar we projecteren de dood in de toekomst wanneer het lichaam zal sterven, zodat we onze dood kunnen uitstellen. Wanneer het onbewuste vasthouden bewust wordt gemaakt wordt pas duidelijk hoe bang we zijn voor de dood: het absolute loslaten van alles. Niets vrezen we meer dan dat en daarom gaan we door met onze pseudo-identiteiten welke een soort van half in leven zijn. Want volledig leven is pas mogelijk bij volledig doodgaan.
Wil de sfeer hier verder niet drukken hoor.![]()
Bij het lezen van dit topic krijg ik altijd weer de gedachte en herinnering van de b d (en 1 ade , actual death experience) ervaringen die waren altijd zo ontzettend rustgevend perfect. Daardoor is het voor mij heel erg vergelijkbaar met ontzettend diep en vredig te slapen.
Daardoor geen enkele vrees meer voor de dood van mij en geniet ik zoveel mogelijk van het leven zoveel het kan en zolang het kan met hoge levenskwaliteit![]()
Was er ook een aanleiding voor die ADE Tijdloos?
En zie je dit zelf als een egodood ervaring? Dat er niets van je identiteit over was?
I’m triggered. Is deze ervaring van jou ook ergens te lezen op dit forum? Klinkt intens, het accepteren van je eigen dood!
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."