#1
Pff, ik vind dit een van de moeilijkste vragen die er is. Al geldt dat waarschijnlijk voor iedereen denk. Vandaar ook zo veel religies.
Laat ik voorop stellen dat ik een atheistische agnost ben. Ik volg geen religie en geloof in geen voorgedefinieerde god, maar ik sta zeker open voor de mogelijkheid dat ik het mis heb en ben daarom altijd bereid te leren en eventueel mijn mening te veranderen op dit gebied.
Na de dood zelf denk ik dat er iets gebeurd van 4 mogelijkheden.
1. Je "ziel (of bewustzijn)" is het operating systeem van het lichaam, als je lichaam sterft, stopt de ziel te bestaan
2. Je lichaam is wat de ziel gevangen houdt, als je lichaam sterft, is de ziel vrij om zelfstandig verder te gaan (op deze wereld, door het universum, of in een andere dimentie)
3. Je ziel is onderdeel van een stroom levensenergie, waar deze naar terugkeert na de dood, waarna een deel van deze energie weer wordt gebruikt om een ziel voor een volgens wezen te maken
4. Onze ziel is niets meer dan de hyvemind van de miljarden bacterien die in ons lichaam wonen en reizen, als het lichaam langzaam verrot na de dood, sterven deze bacterien langzaam en het bewustzijn zal stap voor stap minder worden tot dit ophoud.
Welke van deze opties ik denk werkelijkheid is? Ik heb geen idee, daarom ben ik ook agnost. Wel weet ik dat ik niet bang ben voor de dood. Angst die ik wel heb, is de angst om te sterven. Of beter gezegd, bang bezig te zijn te sterven en me hier bewust van zijn. Ik heb gelezen dat mensen die zo dicht bij de dood komen juist een enorme vrede over zich heel voelen komen, maar toch is dat het gene waar ik bang voor ben. Ook heb ik ergens een angst dat mijn bewustzijn zich vast zal blijven klampen (in geval 2/3/4), dat ik niet bewust mee zal willen maken dat mijn lichaam zou gaan verrotten enzo, vandaar dat ik sowieso gecremeerd zal willen worden.
Ik heb vele jaren lang eigenlijk niet kunnen wachten om te sterven. Ik heb erg veel ellende meegemaakt, wat tot de dag van vandaag nog steeds zijn sporen op me achter heeft gelaten. Ik zou er zelf nooit een einde aan gemaakt hebben (al heb ik het meerdere malen serieus overwogen), ik ben daar te koppig voor. Maar als het voorbij zou zijn, dan zou ik dat prima gevonden hebben.
Eigenlijk is mijn geexperimenteer met MDMA en Speed wat me heeft laten inzien hoe het is om echt geluk te voelen, om een perspectief te laten zien als een licht aan het einde van de tunnel. Hierdoor begint dat verlangen naar rust wel een stuk minder te worden. Eigenlijk gaat het op dit moment beter dan ooit. Ik ben er nog lang niet, maar ik zie een stijgende lijn, een hoop problemen heb ik me doorheen gevochten en kunnen afsluiten. Er zijn nog wel bepaalde mentale problemen, maar die worden niet meer verergerd door omliggende omstandheden.
Dus al ben ik niet bang voor de dood, op dit moment zou ik juist niet willen sterven. Ik wil zien waar deze stijgende lijn uit gaat komen, ik heb zo veel positieve gevoelens gemist tot nu toe, dat ik eerst daar wat meer van wil kunnen genieten, plus kunnen genieten van mezelf als persoon, wat ik nooit eerder heb kunnen doen en begin nu te leren.
Dus als het aan mij ligt, had het 3 jaar geleden mogen komen, aangezien dat niet gebeurd is, hoop ik fijn op 80 jarige leeftijd gewoon te gaan in mijn slaap en dan zullen we zien wat er verder gebeurd![:grin:]()
Ik kwam het verhaal op het plaatje tegen op 4chan (of all places). Dit is niet hoe ik zelf denk dat het leven (en de dood) in elkaar zit, maar ik vind dit wel een van de mooiste denkwijzes over de dood die ik ooit ergens ben tegen gekomen. Als ik zelf een afterlife zou mogen inrichten,dan denk ik dat ik voor deze kies. Let op, lang verhaal, maar ik vond het heel mooi en boeiend.
Laat ik voorop stellen dat ik een atheistische agnost ben. Ik volg geen religie en geloof in geen voorgedefinieerde god, maar ik sta zeker open voor de mogelijkheid dat ik het mis heb en ben daarom altijd bereid te leren en eventueel mijn mening te veranderen op dit gebied.
Na de dood zelf denk ik dat er iets gebeurd van 4 mogelijkheden.
1. Je "ziel (of bewustzijn)" is het operating systeem van het lichaam, als je lichaam sterft, stopt de ziel te bestaan
2. Je lichaam is wat de ziel gevangen houdt, als je lichaam sterft, is de ziel vrij om zelfstandig verder te gaan (op deze wereld, door het universum, of in een andere dimentie)
3. Je ziel is onderdeel van een stroom levensenergie, waar deze naar terugkeert na de dood, waarna een deel van deze energie weer wordt gebruikt om een ziel voor een volgens wezen te maken
4. Onze ziel is niets meer dan de hyvemind van de miljarden bacterien die in ons lichaam wonen en reizen, als het lichaam langzaam verrot na de dood, sterven deze bacterien langzaam en het bewustzijn zal stap voor stap minder worden tot dit ophoud.
Welke van deze opties ik denk werkelijkheid is? Ik heb geen idee, daarom ben ik ook agnost. Wel weet ik dat ik niet bang ben voor de dood. Angst die ik wel heb, is de angst om te sterven. Of beter gezegd, bang bezig te zijn te sterven en me hier bewust van zijn. Ik heb gelezen dat mensen die zo dicht bij de dood komen juist een enorme vrede over zich heel voelen komen, maar toch is dat het gene waar ik bang voor ben. Ook heb ik ergens een angst dat mijn bewustzijn zich vast zal blijven klampen (in geval 2/3/4), dat ik niet bewust mee zal willen maken dat mijn lichaam zou gaan verrotten enzo, vandaar dat ik sowieso gecremeerd zal willen worden.
Ik heb vele jaren lang eigenlijk niet kunnen wachten om te sterven. Ik heb erg veel ellende meegemaakt, wat tot de dag van vandaag nog steeds zijn sporen op me achter heeft gelaten. Ik zou er zelf nooit een einde aan gemaakt hebben (al heb ik het meerdere malen serieus overwogen), ik ben daar te koppig voor. Maar als het voorbij zou zijn, dan zou ik dat prima gevonden hebben.
Eigenlijk is mijn geexperimenteer met MDMA en Speed wat me heeft laten inzien hoe het is om echt geluk te voelen, om een perspectief te laten zien als een licht aan het einde van de tunnel. Hierdoor begint dat verlangen naar rust wel een stuk minder te worden. Eigenlijk gaat het op dit moment beter dan ooit. Ik ben er nog lang niet, maar ik zie een stijgende lijn, een hoop problemen heb ik me doorheen gevochten en kunnen afsluiten. Er zijn nog wel bepaalde mentale problemen, maar die worden niet meer verergerd door omliggende omstandheden.
Dus al ben ik niet bang voor de dood, op dit moment zou ik juist niet willen sterven. Ik wil zien waar deze stijgende lijn uit gaat komen, ik heb zo veel positieve gevoelens gemist tot nu toe, dat ik eerst daar wat meer van wil kunnen genieten, plus kunnen genieten van mezelf als persoon, wat ik nooit eerder heb kunnen doen en begin nu te leren.
Dus als het aan mij ligt, had het 3 jaar geleden mogen komen, aangezien dat niet gebeurd is, hoop ik fijn op 80 jarige leeftijd gewoon te gaan in mijn slaap en dan zullen we zien wat er verder gebeurd
Ik kwam het verhaal op het plaatje tegen op 4chan (of all places). Dit is niet hoe ik zelf denk dat het leven (en de dood) in elkaar zit, maar ik vind dit wel een van de mooiste denkwijzes over de dood die ik ooit ergens ben tegen gekomen. Als ik zelf een afterlife zou mogen inrichten,dan denk ik dat ik voor deze kies. Let op, lang verhaal, maar ik vond het heel mooi en boeiend.