#1
Dood is een illusie, alles is mogelijk zolang je der maar goed bij voelt. Je kan geen feiten noemen waar niemand kennis over heeft en nooit zal krijgen. waarom zou je der dan niet zelf het beste van maken ?
Hoe denken jullie over de dood?
348 antwoorden
127 weergaven
18-5-2026
#2
Maar als er bij jou de onderliggende intentie is om er vanaf te komen, dan is er dus een weerstand tegen die ervaringen. Ik denk dat zolang dat je echte intentie is, dat je er last van zult hebben. Want je demonen zijn (imo) je eigen schaduwzijde. Ze worden sterker door weerstand en lossen op door acceptatie. En omdat ze jouw schaduw zijn, worden ze slimmer omdat jij slimmer wordt. Door hier heel bewust van te worden schijn je als het ware je licht (bewustzijn) op die duisternis. They don't like that.Bedankt! Ik probeer er al lang geen weerstand aan te bieden. Telkens mezelf overtuigen dat ik kies wat er gebeurd, dat ze me niets kunnen doen. Ik realiseer ook altijd dat ik in mijn Rem slaap zit, dus vertel ik mezelf dat het allemaal niet echt is. Heb er lang mee kunnen omgaan. Het maakte me niet meer bang. Het intrigeerde me zelfs. Maar het lijkt wel alsof mijn demonen slimmer en slimmer worden. Om me toch maar bang te maken. Meerdere hallucinaties na elkaar maken soms dat ik niet meer weet wat realiteit Is en wat niet. Ik weet soms niet meer of ik echt wakker ben. Soms duurt het slechts exact 5 sec tussen wakker zijn en hallucineren. Ik doe men uiterste best, maar dan panikeer ik toch wel hoor. Buiten dat Is het ook extreem vermoeiend want al die tijd slaap je ook niet deftig. Dus ja, zou er graag zo snel mogelijk vanaf zijn want ik ben bang de realiteitszin te verliezen en gek te worden. Slaapverlamming, hypnagoge hallucinaties, maakt al niet uit wat het is, als het maar stopt. De grens met lucide dromen Is klein, maar het lukt me slecht heel soms om dat te doen.
In je dromen ben je min of meer overgelaten aan wat er gebeurd, maar overdag heb je veel meer invloed op de manier waarop je met dingen omgaat. Ik zou dat gebruiken om je "demonen" mee te confronteren. Overdag je angsten overkomen zorgt ervoor dat je 's nachts beter slaapt.
#3
Het is natuurkundig gezien onmogelijk dat er niets is na de dood.
De eerste wet van de thermodynamica stelt dat energie niet uit het niets komt en niet in het niets verdwijnt, wij zijn energie.
Ik geloof dat je je na je leven zult moeten verantwoorden voor je daden. En ik geloof in de hoogste macht die de rechter is.
Hij is de meest barmhartige en de meest vergevingsgezinde. Maar je zult je ook moeten verantwoorden tegenover mensen voor al het onrecht wat je ze hebt aangedaan en mensen zijn niet zo vergevingsgezind.
Ik geloof in het leven, in het graf, in de dag des oordeels en in het bestaan wat erna komt. Elk een soort van apart stadium/dimensie
Dat is wat ik geloof over wat er na de dood is.
En zeggen van ja er is niks of ik weet het niet vind ik wel een heel makkelijke/onverantwoorde manier om ermee om te gaan.
De eerste wet van de thermodynamica stelt dat energie niet uit het niets komt en niet in het niets verdwijnt, wij zijn energie.
Ik geloof dat je je na je leven zult moeten verantwoorden voor je daden. En ik geloof in de hoogste macht die de rechter is.
Hij is de meest barmhartige en de meest vergevingsgezinde. Maar je zult je ook moeten verantwoorden tegenover mensen voor al het onrecht wat je ze hebt aangedaan en mensen zijn niet zo vergevingsgezind.
Ik geloof in het leven, in het graf, in de dag des oordeels en in het bestaan wat erna komt. Elk een soort van apart stadium/dimensie
Dat is wat ik geloof over wat er na de dood is.
En zeggen van ja er is niks of ik weet het niet vind ik wel een heel makkelijke/onverantwoorde manier om ermee om te gaan.
#4
Het boeit me vrij weinig, zou met een gerust hard dood gaan op dit moment.
Klinkt zeer suïcide alles behalve dat, als het mijn tijd is het mijn tijd prima.
Je leeft niet verder je bent gewoon klaar.
Geen hemel etc, bewijs het maar eens.
Klinkt zeer suïcide alles behalve dat, als het mijn tijd is het mijn tijd prima.
Je leeft niet verder je bent gewoon klaar.
Geen hemel etc, bewijs het maar eens.
#5
Je leeft niet verder je bent gewoon klaar.
Geen hemel etc, bewijs het maar eens.
Haha ja maar jij kan ook niet bewijzen dat “hemel” of leven na de dood niet bestaat
Ik geloof wel dat er meer is na de dood. Niet persee de hemel ofzo. Maar wel iets
En zo niet. Balen dan hahahaha
#6
Misschien staat de dood of het 'niets' wel buiten de natuurkundige wetten? Dat het universum (zoals wij deze persoonlijk ervaren) met al zijn natuurkundige wetten (waaronder tijd en ruimte) als een soort bubbel is binnen een oceaan van niets (de dood). Normaal gezien bekijken we de dood op een lineaire manier: geboorte - leven - dood. Is dat niet slechts de menselijke manier van denken om alles op een tijdslijn te plaatsen? Is de dood (het niets) niet eeuwig aanwezig en zitten we niet allemaal in onze eigen bubbel van tijd/ruimte? Is er niet alleen dat 'niets' en is dat niet onze eigen essentie? Dromen we als dat niets niet bubbels van tijd en ruimte in onszelf? In het niets dat bewustzijn is?Het is natuurkundig gezien onmogelijk dat er niets is na de dood.
Ik denk dat de hoogste macht een andere dimensie is dan die van tijd en ruimte. Het meest hoge heeft denk ik nooit zonde gekend. Goed en kwaad zijn menselijke concepten. Ik denk dat niemand zich zal moeten verantwoorden, behalve tegenover zichzelf. En ik denk ook niet dat dat moment van verantwoording ergens in de toekomst ligt, maar in de diepte van de innerlijke wereld.Ik geloof dat je je na je leven zult moeten verantwoorden voor je daden. En ik geloof in de hoogste macht die de rechter is.
Hij is de meest barmhartige en de meest vergevingsgezinde. Maar je zult je ook moeten verantwoorden tegenover mensen voor al het onrecht wat je ze hebt aangedaan en mensen zijn niet zo vergevingsgezind.
Het is maar mijn geloof, maar ik denk dat als je jezelf in dit leven niet realiseert als het niets (de dood) zelf, dat je gewoon verder zult gaan naar een volgende bubbel van (illusie van) tijd en ruimte. Net zolang totdat je je weer herinnert dat je altijd alleen maar het niets bent geweest. En dat op dat moment duidelijk wordt dat er geen dood kan bestaan, want er is alleen maar niets geweest. Dood had alleen betekenis ten opzichte van leven.
Dit klinkt ingewikkelder dan hoe ik het zie/voel. Het blijft moeilijk om hierover te praten.
#7
En zo niet. Balen dan hahahaha
Dat balen kun je dan niet
#8
Dat balen kun je dan nietGeloven in iets na de dood kan prettig zijn, zolang het je acties hier op aarde niet 'verstoren' naar anderen toe, je weet wel die extremisten, etc. Het scharen onder een 'erkend' geloof, kan het wel makkelijker maken dat anderen dat accepteren van je, mits het niet teveel afwijkt natuurlijk. Zeker naar hulpverleners toe, als je daar ooit mee te maken krijgt.
Haha ben je gek. Heb zelf en hekel aan die extremisten die andere mensen geloofsovertuigingen opdringen.
En leef ook gewoon mijn leven zoals ik wil
Ik ga mij geen zorgen maken over het hiernamaals
#9
Ik denk dat niemand zich zal moeten verantwoorden, behalve tegenover zichzelf.
Mee eens, maar velen kunnen dat niet omdat ze die eigenschap niet bezitten; de zgn ....paten. Op hoge posities ook nog. Zelfs zonder die eigenschap daar niet eens gekomen. Oorlogen zijn er ook mede mee gewonnen overigens.
Teveel kennis en erover blijven nadenken is ook niet goed. Bewust zijn is al heel wat (tegenwoordig).
#10
Ik heb nooit bewijs gezien van echte geest ervaringen.
Ik vind het allemaal maar een beetje vaag.
Misschien moet ik het ook maar eens gaan testen.
Ik vind het allemaal maar een beetje vaag.
Misschien moet ik het ook maar eens gaan testen.
#11
Misschien staat de dood of het 'niets' wel buiten de natuurkundige wetten? Dat het universum (zoals wij deze persoonlijk ervaren) met al zijn natuurkundige wetten (waaronder tijd en ruimte) als een soort bubbel is binnen een oceaan van niets (de dood). Normaal gezien bekijken we de dood op een lineaire manier: geboorte - leven - dood. Is dat niet slechts de menselijke manier van denken om alles op een tijdslijn te plaatsen? Is de dood (het niets) niet eeuwig aanwezig en zitten we niet allemaal in onze eigen bubbel van tijd/ruimte? Is er niet alleen dat 'niets' en is dat niet onze eigen essentie? Dromen we als dat niets niet bubbels van tijd en ruimte in onszelf? In het niets dat bewustzijn is?
Ik denk dat de hoogste macht een andere dimensie is dan die van tijd en ruimte. Het meest hoge heeft denk ik nooit zonde gekend. Goed en kwaad zijn menselijke concepten. Ik denk dat niemand zich zal moeten verantwoorden, behalve tegenover zichzelf. En ik denk ook niet dat dat moment van verantwoording ergens in de toekomst ligt, maar in de diepte van de innerlijke wereld.
Het is maar mijn geloof, maar ik denk dat als je jezelf in dit leven niet realiseert als het niets (de dood) zelf, dat je gewoon verder zult gaan naar een volgende bubbel van (illusie van) tijd en ruimte. Net zolang totdat je je weer herinnert dat je altijd alleen maar het niets bent geweest. En dat op dat moment duidelijk wordt dat er geen dood kan bestaan, want er is alleen maar niets geweest. Dood had alleen betekenis ten opzichte van leven.
Dit klinkt ingewikkelder dan hoe ik het zie/voel. Het blijft moeilijk om hierover te praten.
Als er hierna niks is kunnen we er beter allemaal gelijk maar een eind aan maken.
Ik ben heel heel wetenschappelijk ingesteld. Ik hield mij in de kleuterklas al bezig me vraagstukken die nu quantumwetenschappen blijken te zijn. Ik keek omhoog naar de sterren en de maan terwijl de rest naar beneden keek en met poppetjes zaten te spelen.
Er is een creator en alles is een creatie. Wij zijn gebonden aan natuurkundige wetten anders waren wij zelf goden.
En wij zullen ons ooit moeten verantwoorden hoe wij met zijn creatie zijn omgegaan. En wij zullen ons moeten verantwoorden hoe wij met mensen zijn omgegaan, wie hebben wij onrecht aangedaan en wie heeft ons onrecht aangedaan. Want zijn grootste gunst/gift aan ons na het leven zelf, was vrije keus..
Dat is mijn overtuiging en wat iemand anders gelooft heb ik totaal geen problemen mee
Ik ben geen Christen trouwens (niet dat het wat uitmaakt) maar dat is al helemaal niet mijn overtuiging
#12
Ik bedoelde het niet op een nihilistische manier. Het leven (en de daarmee geïmpliceerde dood) is waardevol voor mij om zoveel redenen. Met 'niets' bedoel ik slechts: niet-iets. Ook zie ik het niet als iets dat hierna komt, maar als de grond van het bestaan. Het canvas waarop het schilderij van leven en dood geschilderd wordt. Het ongemanifesteerde waarin alle manifestaties verschijnen.
Wetenschappelijk, maar ik zou dat ook spiritueel noemen.De echte spiritualiteit is wetenschappelijk.
Met het niets bedoel ik de bron van creatie. En als afzonderlijke individuen zijn we mede-creators. Alles wat we doen en denken echoot oneindig door de manifestatie (het universum) heen. Omdat wat je zei: we zijn energie en alles is energie (binnen de illusie van tijd/ruimte dan). Met onze intentie creëren we onze (relatieve) werkelijkheid en beïnvloeden we die van anderen.
Ik zie de creatie niet als een 'ding', maar meer als een proces. Jij omschrijft de creator nu als een persoon, wellicht geen mens, maar wel 'iemand' die iets (anders dan zichzelf) heeft gecreëerd. Wat als het nu zo simpel is als: iets is gemaakt van niets. Vorm is ontstaan uit vormloosheid. De vraag van: wie heeft de creator dan gecreëerd vervalt daarmee ook.
Als alles (hypothetisch) in werkelijkheid, in de diepte van de innerlijke wereld één is. Wie moet zich dan verantwoorden aan wie?
Ik geloof in de eenheid (niet de drie-eenheid) van de hoogste macht. Er is geen andere verklaring vanuit zowel wetenschappelijk als religieus standpunt.
Het is onmogelijk dat alles, zowel wat wij kunnen zien als wat wij niet kunnen zien dat het geen creatie is.
Dat is mijn standpunt. Het is simpelweg onmogelijk.
Denken dat de creatie een innerlijke wereld is en niet een teken van van de grootheid van God is een narcistische vorm van grootheidswaanzin of een vorm van een heel laag zelfbeeld. Denkend dat alles jij bent en jij alles. Alles stopt na jouw dood of het andere uiterste dat je niks bent, oh wauwww..
Er zijn veel veel veel profeten geweest en ik denk dat dat mensen zijn geweest die meer konden zien dan wat wij kunnen zien. Ze hadden een boodschap en dat is geloof in de eenheid van God, reken op zijn vergiffenis en wees goed voor zijn creatie.
Dat is mijn heilige overtuiging. En dat wij allemaal "fouten" maken (drugs gebruiken, etc) daar is zijn vergiffenis voor. Dat maakt echt niet veel uit. Zolang je maar het goede voor hebt om wat er om je heen is.
Er bestaan echt heel slechte mensen. Geloof het of niet, er zijn mensen die vanavond de deur uit gaan met het plan iemand kwaad aan te doen. Satans zijn er ook onder de mens, het is niet iets uit een fabel. En op een dag zullen zij zich moeten verantwoorden. En als dat niet zo is wat weerhoudt mij ervan om een doorgesnoven drugsdealende psychopaat te zijn? De wet? Alsjeblieft zeg, laat mij niet lachen, de wet wat een grap, zie mij dan eerst maar eens te pakken te krijgen..
#13
Degenen die geen ...paten zijn, hebben de verantwoordelijkheid tot bewustwording. Is hoe ik het zie.Mee eens, maar velen kunnen dat niet omdat ze die eigenschap niet bezitten; de zgn ....paten. Op hoge posities ook nog. Zelfs zonder die eigenschap daar niet eens gekomen. Oorlogen zijn er ook mede mee gewonnen overigens.
Teveel kennis en erover blijven nadenken is ook niet goed. Bewust zijn is al heel wat (tegenwoordig).
Voor ons als individuen is het een onrechtvaardige wereld. Je moet maar zien welke kaarten je krijgt.
Ik bedoelde het niet op een nihilistische manier. Het leven (en de daarmee geïmpliceerde dood) is waardevol voor mij om zoveel redenen. Met 'niets' bedoel ik slechts: niet-iets. Ook zie ik het niet als iets dat hierna komt, maar als de grond van het bestaan. Het canvas waarop het schilderij van leven en dood geschilderd wordt. Het ongemanifesteerde waarin alle manifestaties verschijnen.Als er hierna niks is kunnen we er beter allemaal gelijk maar een eind aan maken.
Wetenschappelijk, maar ik zou dat ook spiritueel noemen.Ik ben heel heel wetenschappelijk ingesteld. Ik hield mij in de kleuterklas al bezig me vraagstukken die nu quantumwetenschappen blijken te zijn. Ik keek omhoog naar de sterren en de maan terwijl de rest naar beneden keek en met poppetjes zaten te spelen.
Met het niets bedoel ik de bron van creatie. En als afzonderlijke individuen zijn we mede-creators. Alles wat we doen en denken echoot oneindig door de manifestatie (het universum) heen. Omdat wat je zei: we zijn energie en alles is energie (binnen de illusie van tijd/ruimte dan). Met onze intentie creëren we onze (relatieve) werkelijkheid en beïnvloeden we die van anderen.Er is een creator en alles is een creatie. Wij zijn gebonden aan natuurkundige wetten anders waren wij zelf goden.
Ik zie de creatie niet als een 'ding', maar meer als een proces. Jij omschrijft de creator nu als een persoon, wellicht geen mens, maar wel 'iemand' die iets (anders dan zichzelf) heeft gecreëerd. Wat als het nu zo simpel is als: iets is gemaakt van niets. Vorm is ontstaan uit vormloosheid, of beter: vorm ontstaat nú uit vormloosheid. De vraag van: wie heeft de creator dan gecreëerd vervalt daarmee ook.En wij zullen ons ooit moeten verantwoorden hoe wij met zijn creatie zijn omgegaan. Want zijn grootste gunst/gift aan ons was vrije keus
Als alles (hypothetisch) in werkelijkheid, in de diepte van de innerlijke wereld één is. Wie moet zich dan verantwoorden aan wie?
#14
Dat is volgens mij ook de echte definitie van een spook ja. ![:)]()
#15
Ik weet niet helemaal of ik je hier begrijp. Imo is het ook een creatie, maar niet op de manier zoals wij bijvoorbeeld van klei iets boetseren. Ik denk dat de creator "verstopt" zit in de creatie zelf. De creatie is imo het lichaam van de creator.Ik geloof in de eenheid (niet de drie-eenheid) van de hoogste macht. Er is geen andere verklaring vanuit zowel wetenschappelijk als religieus standpunt.
Het is onmogelijk dat alles, zowel wat wij kunnen zien als wat wij niet kunnen zien dat het geen creatie is.
Haha ik denk dat hier een misverstand is. Ik denk zeker niet dat alles stopt na mijn dood. Ik als lichaam ben maar een klein radertje in het geheel. En ik als ego ben maar een schaduw in het licht van God (ik gebruik dat woord liever niet maar goed). Maar ik weet ook dat ik in mijn essentie niet dat ego ben. We zijn allemaal als lichtstralen komende uit de grote zon. Elke straal is een individualisatie, maar behoudt in zich de essentie.Denken dat de creatie een innerlijke wereld is en niet een teken van van de grootheid van God is een narcistische vorm van grootheidswaanzin of een vorm van een heel laag zelfbeeld. Denkend dat alles jij bent en jij alles. Alles stopt na jouw dood of het andere uiterste dat je niks bent, oh wauwww..
Dat is een vrij traditioneel standpunt.Er zijn veel veel veel profeten geweest en ik denk dat dat mensen zijn geweest die meer konden zien dan wat wij kunnen zien. Ze hadden een boodschap en dat is geloof in de eenheid van God, reken op zijn vergiffenis en wees goed voor zijn creatie.
Dat is mijn heilige overtuiging. En dat wij allemaal "fouten" maken (drugs gebruiken, etc) daar is zijn vergiffenis voor. Dat maakt echt niet veel uit. Zolang je maar het goede voor hebt om wat er om je heen is.
De eenheid van God. Wat wordt daarmee bedoeld als je het over "zijn" vergiffenis hebt. Bedoel je niet je eigen vergiffenis? Want als het "zijn" vergiffenis is, dan kan het niet eenheid zijn. Dan is het minstens twee.
Ik snap ongeveer wel wat er bedoeld wordt hoor. Maar ik ben een praktisch iemand. Ik heb niets met exoterische concepten. Ik hou me bezig met praktische spiritualiteit: eenheid moet iets in mijn eigen beleving zijn, niet slechts een idee.
Wat je hier zegt is dat je goed doet, omdat je weet dat je je zult moeten verantwoorden tegenover God? Dat gaat eigenlijk tegen alles in waar ik in geloof. Ik geloof dat de goedheid die in de mens zit, God zelf ís. God/goedheid. Same thing wat mij betreft.Er bestaan echt heel slechte mensen. Geloof het of niet, er zijn mensen die vanavond de deur uit gaan met het plan iemand kwaad aan te doen. Satans zijn er ook onder de mens, het is niet iets uit een fabel. En op een dag zullen zij zich moeten verantwoorden. En als dat niet zo is wat weerhoudt mij ervan om een doorgesnoven drugsdealende psychopaat te zijn? De wet? Alsjeblieft zeg, laat mij niet lachen
UIt angst voor vergelding goed doen. Dat klinkt niet als liefde, integendeel. Of ik begrijp je hier echt compleet verkeerd.
#16
Na het diepste niveau van geen zin meer in het leven te hebben gehad.
(Klinkt heel sad, dat is niet m'n punt, het kan alleen beter worden vanaf daar)
Ben blij met elk jaar wat ik weer gehad heb.
De dood mag morgen plaatsvinden, maar over 30 jaar is ook prima.
Ben er wel over uit dat er hier na niks meer is.
Al zou een "ghost experience" meer dan welkom zijn om het tegendeel te bewijzen.
(Klinkt heel sad, dat is niet m'n punt, het kan alleen beter worden vanaf daar)
Ben blij met elk jaar wat ik weer gehad heb.
De dood mag morgen plaatsvinden, maar over 30 jaar is ook prima.
Ben er wel over uit dat er hier na niks meer is.
Al zou een "ghost experience" meer dan welkom zijn om het tegendeel te bewijzen.
#17
Degenen die geen ...paten zijn, hebben de verantwoordelijkheid tot bewustwording. Is hoe ik het zie.
Voor ons als individuen is het een onrechtvaardige wereld. Je moet maar zien welke kaarten je krijgt.
Dat klinkt als 'moeten'. Ik heb het toevallig vanuit mijn opvoeding meegekregen en ik heb het misschien zelf ook verder ontwikkeld, maar ik zie het de laatste jaren regelmatig als een last. Ik heb er steeds meer moeite mee dat buiten mijn eigen omgeving uit te dragen omdat er teveel dingen de laatste decennia in slechte zin in dit land veranderd zijn.
In een rechtvaardige wereld geloof ik niet. Alleen dat een hoop dingen veel beter hadden kunnen zijn, dan nu het geval is.
#18
Rechtvaardigheid is afhankelijk van wat je zelf als rechtvaardig ziet. Daarmee is het voor mij onmogelijk om te streven naar rechtvaardigheid voor iedereen. Wat je zegt over rust herken ik wel, in mijn ogen is rust het vermogen om afstand te nemen van rechtvaardigheid. Tevreden zijn met datgene wat jouw deel is schept rust. Dat dit ontevredenheid met het menselijk bestaan oproept begrijp ik dan weer wel, het leven is namelijk niet rechtvaardig in mijn ogen. Afhankelijk van waar je geboren wordt zijn er verschillende mogelijkheden. In mijn ogen bestaat rechtvaardigheid niet. Rust wel.Je kunt denk ik geen rust vinden door naar dingen als rechtvaardigheid te streven. Rust is er in het distantiëren van de door mensen gecreëerde mentale wereld. Stoppen dat spelletje te spelen. In de 'grand scheme of things' zijn dingen oké, meer dan oké. Niet iets wat ik zomaar face to face zou durven zeggen tegen een medemens die diep aan het lijden is, maar er is een uitweg die altijd beschikbaar is. Het punt is, willen mensen dat zien?
Jouw post herlezende @Mindless besef ik dat ik hetzelfde zeg als wat jij beoogt te zeggen. Ik geloof dat ik het ook met @Albedo eens ben. Ik ga me straks inlezen in de rest. Mijn probleem is dat ik te snel reageer. (wordt aan gewerkt)
#19
Ja, dat was ook mijn persoonlijke mening eigenlijk. Ik vind voor mezelf dat ik de verantwoordelijkheid heb om zo bewust mogelijk te worden, simpelweg omdat ik de mogelijkheid heb. Ik denk niet dat mensen 'moeten'.
De wereld is niet rechtvaardig. Wij als mensen hebben 'rechtvaardigheid' als een concept zelf uitgevonden en streven daar nu naar. We kunnen het onszelf zo ongelofelijk moeilijk maken op die manier.
Je kunt denk ik geen rust vinden door naar dingen als rechtvaardigheid te streven. Rust is er in het distantiëren van de door mensen gecreëerde mentale wereld. Stoppen dat spelletje te spelen. In de 'grand scheme of things' zijn dingen oké, meer dan oké. Niet iets wat ik zomaar face to face zou durven zeggen tegen een medemens die diep aan het lijden is, maar er is een uitweg die altijd beschikbaar is. Het punt is, willen mensen dat zien?
De wereld is niet rechtvaardig. Wij als mensen hebben 'rechtvaardigheid' als een concept zelf uitgevonden en streven daar nu naar. We kunnen het onszelf zo ongelofelijk moeilijk maken op die manier.
Je kunt denk ik geen rust vinden door naar dingen als rechtvaardigheid te streven. Rust is er in het distantiëren van de door mensen gecreëerde mentale wereld. Stoppen dat spelletje te spelen. In de 'grand scheme of things' zijn dingen oké, meer dan oké. Niet iets wat ik zomaar face to face zou durven zeggen tegen een medemens die diep aan het lijden is, maar er is een uitweg die altijd beschikbaar is. Het punt is, willen mensen dat zien?
#20
Ik heb zo'n half jaar lang na een bad trip het gevoel gehad dat er een soort primal evil is buiten mezelf dat met me kan doen wat het wil. Pas na veel werk aan mezelf (dingen onder ogen komen, meditatie) is die angst weggegaan.
Het is wat acht.zes zegt: als je weet dat het niet echt is, is het enkel nog fascinerend om te ervaren. Daar wil ik nog aan toevoegen: deze hallucinaties zijn in jou. Jij bent niet in hen. Jij bent daarom de baas over hen. Als je leert je duistere zijde te accepteren, dan kan het je niets meer maken. Het heeft alleen macht over je als je er weerstand tegen biedt.
Ik heb nu meerdere berichten van je gelezen op het forum en hoe ze jou willen behandelen helpt inderdaad niet echt. Het is symptoombestrijding. Terwijl je die switch nodig hebt waarin je die plek in jezelf hervindt, waar je eigen kracht en zelfvertrouwen is. Onze levens overdag zijn daar imo voor bedoeld. Niet om bang te zijn voor de fysieke dood die ooit komen gaat, maar om te leren/oefenen sterven, voordat je echt sterft. Dit is een raar iets voor ons westerlingen, maar in vele culturen is dit natuurlijk: Learning to die before you die. Beide kanten van jezelf leren accepteren: de lichte én de duistere zijde. En zo je angsten leren loslaten. Dromen zijn vaak slechts ervaringen die je overdag nagelaten hebt om te leren.
Bedankt! Ik probeer er al lang geen weerstand aan te bieden. Telkens mezelf overtuigen dat ik kies wat er gebeurd, dat ze me niets kunnen doen. Ik realiseer ook altijd dat ik in mijn Rem slaap zit, dus vertel ik mezelf dat het allemaal niet echt is. Heb er lang mee kunnen omgaan. Het maakte me niet meer bang. Het intrigeerde me zelfs. Maar het lijkt wel alsof mijn demonen slimmer en slimmer worden. Om me toch maar bang te maken. Meerdere hallucinaties na elkaar maken soms dat ik niet meer weet wat realiteit Is en wat niet. Ik weet soms niet meer of ik echt wakker ben. Soms duurt het slechts exact 5 sec tussen wakker zijn en hallucineren. Ik doe men uiterste best, maar dan panikeer ik toch wel hoor. Buiten dat Is het ook extreem vermoeiend want al die tijd slaap je ook niet deftig. Dus ja, zou er graag zo snel mogelijk vanaf zijn want ik ben bang de realiteitszin te verliezen en gek te worden. Slaapverlamming, hypnagoge hallucinaties, maakt al niet uit wat het is, als het maar stopt. De grens met lucide dromen Is klein, maar het lukt me slecht heel soms om dat te doen.