Wat heb jij een ontzettend diepe analytische benadering voor juist dit soort onderwerpen,
@Mindless. Heel interessant om te lezen!
Al heb ik om deze bijdrage goed te kunnen volgen en begrijpen, meerdere keren doornemen.
De visie van
@skunkopaat mist één onderdeel, en dat is de ziel. De entiteit.
Dit is nooit aangetoond kunnen worden tot dusverre, maar ik heb er toch wel wat eigen indrukken over.
Het is de grote vraag op zich, of er een leven na de dood van ons stoffelijk overschot voor de entiteit bestaat.
Zie hiervoor een topic wat hierover gaat, elders op DF..
Maar het probleem met de ziel is denk ik precies die identificatie met het lichaam die ik beschreef.
Allereerst limiteren we onszelf tot het lichaam en gaan dán de vraag stellen: waar in het lichaam is de essentie, de ziel? We creëren dus eerst een concept van het fysieke lichaam en zoeken vervolgens naar het geestelijke ín dat zelfgecreëerde concept. We creëren dus het probleem dat we niet weten hoe het geestelijke in relatie staat tot het lichamelijke. Hoe knap de wetenschap ook is op veel vlakken, we weten niet hoe we door middel van denken (geestelijk) bijvoorbeeld onze arm optillen (lichamelijk). Die mind-body connectie is een probleem gecreëerd door materialisme: het geloof in een fysieke wereld bestaande uit materie. En ja, dat ís een geloof. Aangezien we ons bewust zijn van de geestelijke wereld (denken, voelen, bewust zijn), gaan we dus vervolgens zoeken hoe dat in relatie staat tot die zogenaamde fysieke wereld daar buiten.
Mijn insteek: er is geen fysieke wereld. Alles is geestelijk (bewustzijn). De materiële wereld is slechts een concept, een projectie over onze werkelijke ervaring bestaande uit enkel bewustzijn.
Dus de ziel in mijn ogen, is niet iets dat gevonden kan worden ín een "lichaam". De essentie/ziel is jij: jezelf. (puur bewustzijn) Waar een wereld in verschijnt en waar de wereld van is gemaakt.
Dit betekend wel dat je moet geloven dat jij als entiteit door kan gaan als een andere vorm. Dus tegen alle feiten in ergens in geloven (want het is nooit aangetoond). Ik heb weleens dingen meegemaakt, of eigenlijk 'gevoeld' dat niet bij het lichaam, maar bij een entiteit hoorde. Dit was wel onder invloed van drugs, wat mij dus weer doet vermoeden dat je leven in je hoofd afspeeld.
Je vorm is toch al nooit hetzelfde gebleven?
Je hoeft helemaal niets te geloven. Je hoeft alleen te zien: mijn lichaam en de wereld is altijd onderhevig aan verandering, maar dieper dan dat ben ik, datgene dat verandering ziet. Als er niets was wat altijd hetzelfde bleef, hoe kon verandering dan überhaupt opgemerkt worden? De onderliggende realiteit moet onveranderlijk zijn. En dat is ook onze ervaring. 'Ik ben' is nog precies hetzelfde als toen je lichaam net geboren was.
Het stukje wat je quote is dan ook bijbels, en dat is volgens mij sowieso een interpretatie van een interpretatie. Het is geschreven in een tijd dat mensen veel voor waar aannamen en sowieso was kunnen lezen en schrijven in die tijd zeldzaam.
Ik ben ook geen fan van religie omdat het simpelweg geloven in een doctrine denk ik nergens toe leidt, behalve onderdrukking en hersenloos aannemen zonder zelf diep te contempleren. Maar dat betekent denk ik niet dat er geen essentiële wijsheid is te vinden in bijvoorbeeld de Bijbel. Het gaat er denk ik om, om de diepe metaforische betekenis te zien in bepaalde uitspraken en voor jezelf in je eigen ervaring te onderzoeken. Niet de baby met het badwater weggooien dus.
Bijvoorbeeld dus dat citaat:
Before Abraham, I AM. Is niet iets dat je dient te geloven, maar iets dat uitnodigt om voor jezelf na te denken: wat kan de betekenis van deze rare uitspraak zijn? Hoezo staat er: I AM? En niet: I WAS? Het is een uitnodiging tot contemplatie.
Ik ben zelf meer een persoon van feiten (lang leven autist zijn) en vind het dan ook heel moeilijk om verder te kijken naar iets wat voor mij eigenlijk niet bestaat. Het is lastig te bevatten welke vormen er (kunnen) zijn als die er (in het huidige perspectief dus) niet zijn en nooit zijn geweest.
Is 'Ik ben' geen feit voor jou?
De feiten waar jij het over hebt zijn intellectueel, conceptueel. 'Ik ben' is geen van beide, maar alsnog kun je het niet ontkennen, toch?
Jij begint weer over mogelijke toekomstige vormen. Who knows? Dat zullen we zien wanneer ze er zijn. Maar wat met het vormloze? Kun je jezelf zien? Heb jij een vorm? Niet het lichaam, maar jijzelf? Je hébt een lichaam, maar wie/wat ben jij?
