#1
Bang voor de dood, of ben je eigenlijk bang om echt te leven.. vraag die mij bezig houdt de laatste tijd…
Vraag ik me ook af! Ik denk dat veel mensen bang zijn om écht te leven, door de angst om te falen. Men durft vaak niet het risico te nemen door in het diepe te springen. Daar vang je de mooiste vis, maar het is een onzekere duik, soms is alle moeite voor niks en in het slechtste geval verdrink je…Dan rijst nu de vraag:
Wat versta je onder " echt leven"?
Idem hier!Ik heb er superveel angst voor. Juist het ongrijpbare...nooit meer terugkomen nooit meer voelen en dan oneindig lang niets dat gevoel benauwd me.
Net zoals als ik probeer te begrijpen hoe groot het heelal is. Gewoon zo grot dat er geen einde is, gewoon niet te bevatten
Thanx !Mooie visie @QueerMan , bedankt voor het delen!
Prachtig stukje tekst. Geeft goed aan hoe mooi juist de "eindigheid" van iets kan zijn.
in de menselijke geschiedenis van duizenden en duizenden jaren is het niet geloven in goden en een hiernamaals/leven na de dood/reïncarnatie nog best een novelty.Er is slechts 1 stukje waar ik me niet helemaal in kan vinden:
Hier ga je er best wel gemakkelijk vanuit dat mensen in "meer" geloven vanwege een sterke wens dat dat er is. Dit is volgens mij best wel een standaard kijk vanuit het meer 'wetenschappelijke' perspectief op alles dat spiritueel is. Voor mijzelf geldt dat niet per se. Ik heb jarenlang gedacht dat er niets was na de dood en ik beschouw dat nog steeds als een reele mogelijkheid. Bij mij is deze overtuiging aan het wankelen gebracht door een aantal intensieve psychedelische ervaringen waarbij de dood een thema was. De dood voelde op deze moment heel overtuigend als niet-het-einde, maar meer als een transitie naar iets anders.
Maar goed. Het is heel goed mogelijk dat we ooit ontdekken en dat die psychedelische staat van zijn een illusie blijkt te zijn. Ik denk dus alleen niet dat iedereen die geloofd in 'meer' dat per definitie doet vanwege de wens dat er meer is. Geloven dat er meer is na de dood kan namelijk zowel heel hoopvol als heel beangstigend zijn.
Dubbel Thanx!Opm
Heel goede reactie, @QueerMan!
ik heb geen idee wat dat betekent."serata danzante"
Nou ja, people are stupid zeg maar.Een klein beetje Italiaans is dit.
Het betekent: dansavond. letterlijk :
"Avond met dansen."
Tasja en ik zijn alweer bijna droog.
En idd, als zij haar dekje draagt, mag ze overal mee naar binnen.
Opmerkelijk is dat er toch nog mensen zijn, die haar zonder dit te vragen, niet lezen wat er op haar dekje staat, en haar beginnen te aaien.
Dan heb ik zoiets van: jonge kinderen?
Dat snap ik wel. Maar de volwassenen?
Zijn er echt nog zoveel analfabeten Goddomme!
Handen af van Tasja!!
Kunnen we voorlopig even afspreken dat echte ongelukken en natuur-rampen daargelaten, jij gewoon onder ons blijft tot je aan natuurlijke oorzaken overlijdt?Mocht ik komen te overlijden dan moet Tasja terug naar de stichting vanwaar zij vandaan is gekomen.
Dus ze blijft beslist niet alleen achter.
Je weet immers maar nooit en dus ligt dit vast.
No problem.Jazeker, ik ben nu tegenwoordig niet meer " in the mood" om weer allerlei meer of mindere " gevaarlijke, of spannende bezigheden te gaan ondernemen, of het zou om het werken met 230 volt apparatuur moeten gaan.
Dat is mijn hobby van nu.
Ik ga beslist niet meer onder de wapenen!
Dit is ook vastgelegd ivm Tasja.
Als ik dit niet beloofd zou hebben, dan had ik haar niet gekregen uiteraard der zaak. Dat zou ook niet uitvoerbaar zijn...
Ik heb ook geen behoefte meer in dat soort acties. Nee. Finito! Basta!
Ik heb genoeg in die zin mogen meemaken...Het is mooi geweest.
Wel aardig dat je dit zegt, @QueerMan!
Dit waardeer ik zeer!
Je weet dat ik er anders over denk.Voordat je geboren bent, ben je niet dood, want je bent er in het geheel niet, je moet nog " ontstaan", dus kan je voor het moment van ontstaan niet dood zijn.
@Mindless, jouw visie graag?
Op zich vind ik dit een interessante visie...
Ik begrijp je visie maar 100 /1000/10,000 jaar geleden leefde ik niet. wat ben je als je niet leeft ? niks.Voordat je geboren bent, ben je niet dood, want je bent er in het geheel niet, je moet nog " ontstaan", dus kan je voor het moment van ontstaan niet dood zijn.
@Mindless, jouw visie graag?
Op zich vind ik dit een interessante visie...
Het lichaam gaat letterlijk over in iets anders, het zal tot stof wederkeren.Ik geloof niet echt in dood. Dood betekent voor mij dat iets helemaal weg is. Leeg.
Naar mijn idee is er energie dat gewoon overgaat in iets anders.
Hoe jij spirit omschrijft, zou ik eerder de 'ziel' noemen. 'Spirit' staat daar weer boven (of ligt daar onder, net hoe je het bekijkt). De spirit: heilige geest, oftewel de pure geest die compleet is in zichzelf en nooit afgedaald is tot het niveau van de ziel en al helemaal niet het ego.Je bent idd 1000 jaar geleden, ( nog) niks.
Maar " niks" zijn is iets anders, als " dood" zijn. Want i.m.o. kan je alleen maar dood zijn, nadat je geleefd hebt.
I.m.o. ontstaat er alvorens geboren te worden, al veel eerder een entiteit. Een " spirit". Deze ontstaat al bij de bevruchte eicel, wanneer die zich voor de eerste keer deelt. Op dat moment is die entiteit ontstaan. Of dat al of niet een reincarnatie betreft van een eerder ontstane entiteit, lijkt mij onmogelijk.
Die entiteit, die ontstaat bij de samensmelting van de eicel met de zaadcel, zodra beide kernen van die twee aparte cellen in eerste aanleg, zich tot één kern hebben gevormd, waarna de opbouw , het continue delen van de miljarden cellen waaruit ons lichaam bestaat, kan beginnen. Een waar wonder,
Alleen al wanneer de stamcellen " weten", welk orgaan, of welk skelet deel zij moeten gaan vormen, dus ontstaan er al celdelende, het menselijk lichaam.
Aan dat celdelen komt op een gegeven moment een einde.
Ofwel gaan er cellen zich totaal anders gedragen, door zich met grote of iets mindere snelheid, zij zich delen waardoor een tumor kan ontstaan.
Maar dit gehele proces is al vergezeld van af aldus de eerste deling, van de entiteit, de geest, het "zijn".
Stopt de celdeling, dan sterven we af.
Immers, aan alles komt een einde, zo dus ook aan ons menselijk lichaam.
Dit verdwijnt, vergaat tot stof, en dan komt de hamvraag:
Wat gebeurt er met die entiteit? Die geest, die spirit, die onmerkbaar, ontastbaar is? Waar gaat die heen?
Of stopt die ook na het sterven?
En dit is de kern van het geloof, of beter gezegd, alle tegenwoordige geloven.
@ Mindless, graag jouw visie en aanvulling?
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."