Na de dood, 6 opties om te kiezen

Voorraad van mensen in de wereld waar alles volmaakt is, die is eindig. Ons ziel komt daar vandaan en gaat daar weer naar terug. Het maakt niet uit wat je doet, het is allemaal al zo bepaald. Je doet wat je moet doen, terwijl jij denkt dat jij vrij bent.

Als je kon kiezen wat er gebeurd na je dood, wat zou je kiezen? Voor de duidelijkheid, oneindig is ook echt oneindig. Alle opties behalve oblivion gaan door tot in de eeuwigheid.

Zelf zou ik kiezen voor oblivion.

Ik zou kiezen voor recursion.
Met alles wat ik weet zou ik toch veel veranderen in me herkansing in het leven.

Interessting! Oneindig zou me vet lijken, maar enkel als ik er jong/fit bij blijf.. oblivion lijkt me het meest waarschijnlijke, recursion zou ik benauwd van worden, ben je dezelfde persoon , uiterlijk karakter persoonlijkheid?? Nouja limbo lijkt me niks, veelste druk met al die zielen en reincarnation kan al niet omdat er steeds meer en meer mensen/dieren/wezens zijn. Heaven jaja, Lets do that... Voor altijd dansen! Muziek luisteren en losgaan. Alleen nog maar dansen !🕺🕺🕺🕺🕺🕺🕺🕺🕺🕺🕺🕺🕺🕺🕺🕺🕺




All good boys go to heaven, but bad boys bring haven to you 😈

Heaven of geen bewustzijn meer.. Beetje lastige keuze. Ik ben van mening dat bewustzijn niet het resultaat is van een goed werkend brein, maar meer werkt als een radioontvanger dat bewustzijn ontvangt uit een collectieve bewustzijn. Na ons dood gaat ons bewustzijn naar een alternatieve realiteit toe en leven daar ons tussen-leven, voordat je word gereïncarneerd om nieuwe levenslessen te volgen. Reincarnatie, mensen die na hun dood blijven ronddwalen op aarde, leven in de alternatieve realiteit, praten met de doden (mediumship), mensen die een dode terug kan halen in de materiële wereld door ectoplasme, en veel meer dan dit. Er zijn situaties bekend waarbij mensen dagen na dood te zijn verklaard, weer terugkwamen in hun lichaam en uit de mortuarium stapte. Je hebt situaties van meer dan 1000 kinderen die hele specifieke herinneringen hebben aan een vorig leven en dit ook weten te bewijzen. Er zijn gevallen bekend van mensen die hele zware operaties kregen en tijdens een hartstilstand uit hun lichaam traden en dingen zagen en hoorden die op dat moment gebeurden en dit later ook wisten te bewijzen. Ik denk dat er meer is, al hoop ik eigenlijk dat dit niet zo is. En dat bewustzijn mee mijn graf ingaat

Limbo

Leuke vraag @Dirkjan ,

Je stelt de vraag wat ik zou kiezen als ik zou mogen kiezen. Lijkt me niet zo'n moeilijke keuze... Doe mij maar Heaven. "Eternal bliss" klinkt mij niet verkeerd in de oren.

Als je me zou vragen wat mij het meest waarschijnlijke scenario lijkt krijg je wel een ander antwoord. Ik ben geneigd om dan meer de lijn van @PsychedelicMagic te volgen. Het meest waarschijnlijke lijkt me dat jouw "geest" of "bewustzijn" hoe je het ook maar wilt noemen eerst in een soort tussenfase komt alvorens mogelijk weer in deze realiteit terug te komen. Wat mij betreft hoeft dat ook niet per se als mens te zijn maar kan dat ook als iets anders zijn. Het hindoeïstische geloof gebruikt de term "Atman" voor datgene dat ervaart maar niet gelijk is aan het ego.

Anyways... terug naar mijn saaie corona-thuiswerkplek verre van "Eternal Bliss"....

Limbo..

Ga ik casper het spookje uithangen.. 😈

Oblivion

'Reincarnation' en 'oblivion' komen volgens mij in principe op hetzelfde neer. Als je wordt wedergeboren, maar al je herinneringen zijn weg, is dat nieuwe leven toch gewoon iemand anders leven? Wat zou het dan jouw leven maken? Niets bindt dat eerste en dat tweede leven.

Om antwoord op de vraag te geven, kies ik natuurlijk 'heaven'. Ik denk echter niet dat dat mogelijk is.

Als ik moet zeggen wat mij het meest waarschijnlijk lijkt, kies ik zonder twijfel voor 'oblivion'.

Tot slot kunnen we er een nu al uitsluiten. Als het 'rebirth'-scenario waar zou zijn, zou nu het overgrote deel van de babies met de herinneringen van vele vorige levens geboren moeten worden.

Optie 7: wakker worden in de frituur hemel en de ganze dag kroketten frituren.

Ik moet hier even over nadenken als ik niet word afgeleid door saai werk.

Het valt me wel op hoe weinig mensen tot nu toe voor 'heaven' kiezen, je zou zeggen dat dit de meest aantrekkelijke optie lijkt (ook al is het ongeloofwaardig, dat was opzich de vraag niet, toch)? ^^

Ik ben het wel met Mindless eens dat pure 'oneindigheid' zonder te weten waar je doorheen moet waarschijnlijk een hel is. Hoe bang velen van ons ook zijn voor de dood, en hoe te vroeg die voor sommigen helaas ook komt... in oneindigheid leven - even ervan uitgaande dat je dan ook een wezen met doelen bent, wat natuurlijk speculatie is - zou naast de (denk ik) verschrikking dat je NOOIT maar dan ook NOOIT meer terug kunt volgens mij ook complete doelloosheid in de hand werken. Waarom zou je dingen doen, als je ze over een eeuwigheid ook nog kunt doen. Er is letterlijk geen deadline.

Heel boeiend topic!

Immortality: hel. Serieus, denk er over na: voor eeuwig leven als dezelfde persoon... Ooit wordt je het zat, maar het zal nóóit ophouden.
Reincarnation: Dit is wat we nu ervaren eigenlijk. Zo goed als.
Oblivion: dit is een onmogelijke ervaring. Niets ervaren kan niet je ervaring zijn, want dan zou je dat ervaren.
Recursion: Hel met een hoofdletter... Oneindig hetzelfde leven moeten leven met herinneringen aan de vorige... Je zult compleet krankzinnig worden na de eerste 10 levens, en het zal nooit ophouden.
Limbo: Liever niet... Het lijkt me niet zo'n volle ervaring als die van belichaamt zijn, ook al komt dat met enorme pijn.
Heaven: Het klinkt aantrekkelijk op zich, maar ik geloof er niet in. En ik twijfel er ook aan of ik het écht zou willen.

Ik kies voor de zevende optie: wakker/lucide worden in dít leven en blijvend zien dat je nooit echt gereïncarneerd bent in/als het lichaam. Wat vervolgens gebeurd na de fysieke dood maakt dan niet meer uit, omdat je ontwaakt bent uit de hele cycle van leven/dood.

KlaasVaak zei:

'Reincarnation' en 'oblivion' komen volgens mij in principe op hetzelfde neer. Als je wordt wedergeboren, maar al je herinneringen zijn weg, is dat nieuwe leven toch gewoon iemand anders leven? Wat zou het dan jouw leven maken? Niets bindt dat eerste en dat tweede leven.

Klik om te vergroten...

'Jij' bent altijd degene die het ervaart, dus het is jouw leven.

Roze Olifant zei:

Het valt me wel op hoe weinig mensen tot nu toe voor 'heaven' kiezen, je zou zeggen dat dit de meest aantrekkelijke optie lijkt (ook al is het ongeloofwaardig, dat was opzich de vraag niet, toch)? ^^

Klik om te vergroten...

Misschien hebben we ergens toch een enorme drang naar groeien, evolueren. En in een hemel kan dat niet, want alle ervaring is perfect.

Mindless zei:

Misschien hebben we ergens toch een enorme drang naar groeien, evolueren. En in een hemel kan dat niet, want alle ervaring is perfect.

Klik om te vergroten...

Ja, dat is wel een interessante. Blijkbaar is het proces van groeien naar een gewenste uitkomst, minstens zo belangrijk voor 'geluk' als de (perfecte) uitkomst zelf?

Roze Olifant zei:

Ja, dat is wel een interessante. Blijkbaar is het proces van groeien naar een gewenste uitkomst, minstens zo belangrijk voor 'geluk' als de (perfecte) uitkomst zelf?

Klik om te vergroten...

Dat denk ik wel.

Oblivion absoluut!

Ik heb 2 keer gedacht dood te gaan tijdens een veel te hoge dosis disso's. Ik was zo gelukkig toen ik langzaam stuk voor stuk werd afgebroken. Ik wist zeker dat ik dood ging en genoot van elk moment.

Totdat alleen een soort bewustzijn overbleef, nadat ik ervaarde hoe de hele kosmos explodeerde/implodeerde en ik in een eeuwig licht 'was'. Er was verder niks, alles was compleet en dat zou voor eeuwig zo zijn. Als ik er iets aan zou moeten koppelen, zou dat toch overeen komen met de optie 'heaven'. En dat voelde niet erg, voor zover je nog kan spreken van voelen, want dat bestond ook niet meer.
Toen ik de volgende dag wakker werd, heb ik weken moeten rouwen omdat ik toch nog leefde...

Als oblivion niet bestaat, ga ik dan toch maar voor heaven. Die andere opties lijken me vreselijk. Ik las als tiener 'de teerling is geworpen' van Jean-Paul Sartre en toen werd ik echt bang dat er een geesteswereld zou bestaan met alle bijbehorende treurnis die hij schetste.

Purplext zei:

Oblivion absoluut!

Ik heb 2 keer gedacht dood te gaan tijdens een veel te hoge dosis disso's. Ik was zo gelukkig toen ik langzaam stuk voor stuk werd afgebroken. Ik wist zeker dat ik dood ging en genoot van elk moment.

Totdat alleen een soort bewustzijn overbleef, nadat ik ervaarde hoe de hele kosmos explodeerde/implodeerde en ik in een eeuwig licht 'was'. Er was verder niks, alles was compleet en dat zou voor eeuwig zo zijn. Als ik er iets aan zou moeten koppelen, zou dat toch overeen komen met de optie 'heaven'. En dat voelde niet erg, voor zover je nog kan spreken van voelen, want dat bestond ook niet meer.
Toen ik de volgende dag wakker werd, heb ik weken moeten rouwen omdat ik toch nog leefde...

Als oblivion niet bestaat, ga ik dan toch maar voor heaven. Die andere opties lijken me vreselijk. Ik las als tiener 'de teerling is geworpen' van Jean-Paul Sartre en toen werd ik echt bang dat er een geesteswereld zou bestaan met alle bijbehorende treurnis die hij schetste.

Klik om te vergroten...

ja, ik was ook content om dood te gaan toen ik nog rc disso's nam.
onder andere daarom ben ik ermee gestopt..
ik dacht.. dat bewaar ik wel voor als er een meteoor op de aarde af komt en we hebben nog een paar dagen/weken te gaan. 😅

kheb juist voor limbo gekozen zodat ik dan in principe mezelf zou blijven zonder de lichamelijke en wereldse beslommeringen.
wie zegt dat een geest zo is als gedacht.. mss gewoon lekker chillen met de andere geesten en overal neuzen..
kijken hoe het iedereen vergaat.. en af entoe iemand de stuipen op het lijf jagen, haha 👻

khoop dat je nu niet liever dood bent iig. ❤

Lemmy zei:

Zagevent.

Klik om te vergroten...

Het leven is toch raar? Het ene moment is er bewustzijn en het andere moment niet meer en iemand bestaat niet meer . Tenzij alleen mijn bewustzijn waar is en iedereen hier een acteur is om mij te plagen .