Kan iedereen veranderen?

De Zeemeerman zei:

Het is juist niet oppervlakkig omdat het gaat om de basis emotionele reacties van mensen en daarvan zijn er 3 types
Vandaaruit verder natuurlijk veel meer variabelen
Ik weet niet precies hoe het heet maar heb deze info van psycholoog

Klik om te vergroten...

Dat is dan een mening. Een mens is niet in 3 hoekjes te plaatsen. Zoals de 9 types van het enneagram er eigenlijk al mindstens 18 zijn maar als je verder bestudeerd heb bij het Ennegram al meer dan 48 types die gebaseerd zijn op 9 types vanuit 3 grondbeginselen. Om nou alleen de 3 grondbeginselen te noemen "vind ik" wat oppervlakkig.

Harry In De Warrie zei:

Veranderen we niet allemaal constant? op dag naar dag hebben we de verandering niet echt door maar als je met grote stappen kijkt naar 3 maanden geleden / half jaar of een jaar geleden enz, Veranderen we allemaal met de kijk op de wereld of meningen. Zelfs als je krampvastig vast houd aan bepaalde patronen zal je wel veranderen met de tijd.

Klik om te vergroten...

Precies! Daarom is het Enneagram wel mooi. Die laat zelfs zien welke type de neiging aangeven waartoe men veranderd in bepaalde situtaties. Geen vast gegeven maar daarin wordt dus ook uitgelegd waar welke types naartoe veranderen of de grootste kans daar toe.

Dirkjan zei:

Gisteravond had ik een discussie met een vriend over hoe wij in staat dan wel niet in staat zijn om onszelf en onze blik op de wereld compleet te kunnen veranderen.

Het gesprek landde op een gegeven moment op het onderwerp "uitgaan" en het kwam naar voren dat ik dat persoonlijk vrijwel nooit doe. Ik ben graag op mezelf en hou niet van drukke plekken als cafe's en discotheken. Ik vertelde hem dat ik meer van klein en knus gezelschap houd in rustigere omgevingen.

Mijn "zo ben ik nou eenmaal" schoot bij hem in het verkeerde keelgat. Hij beweerde dat iedereen met motivatie, wilskracht en misschien ook een beetje geluk een compleet tegengesteld persoon kan worden dan dat ze nu zijn. Ik bleef volhouden dat ik nou eenmaal een persoonlijkheid had die dit soort dingen onmogelijk of extreem moeilijk maakte maar... hoe meer ik mij probeerde te verdedigen, hoe minder dit lukte.

En ligt het niet meer aan de gebeurtenissen waar een persoon aan wordt blootgesteld?

Nu gaan we wat dieper in op vrije wil en wat tijd precies is maar dat is niet mijn bedoeling. Mijn vraag is simpelweg:

Kan iedereen echt zomaar en zo sterk veranderen? Is de "zo ben ik nou eenmaal" een drogreden om het probleem te negeren?

Klik om te vergroten...

Nou dat kan pas veranderen als jij plezier kan krijgen in het uitgaan! Jijzelf kan het beste inschatten of dit kan gebeuren!! Met alcohol ofzo wel toch!!

Je bent ooit wel eens uitgegaan?

SantanaTerror zei:

Met alcohol ofzo wel toch!!

Klik om te vergroten...

Ik drink niet.

SantanaTerror zei:

Je bent ooit wel eens uitgegaan?

Klik om te vergroten...

Meh, wel gedaan maar ik houd niet van drukke plekken ben ik te autistisch voor. Ik ga liever naar wat rustigere plekken.

Dirkjan zei:

Ik drink niet.

Meh, wel gedaan maar ik houd niet van drukke plekken ben ik te autistisch voor. Ik ga liever naar wat rustigere plekken.

Klik om te vergroten...

Nou zolang jij niet wil veranderen kan hij zeggen wat ie wil joh..

Gisteravond had ik een discussie met een vriend over hoe wij in staat dan wel niet in staat zijn om onszelf en onze blik op de wereld compleet te kunnen veranderen.

Het gesprek landde op een gegeven moment op het onderwerp "uitgaan" en het kwam naar voren dat ik dat persoonlijk vrijwel nooit doe. Ik ben graag op mezelf en hou niet van drukke plekken als cafe's en discotheken. Ik vertelde hem dat ik meer van klein en knus gezelschap houd in rustigere omgevingen.

Mijn "zo ben ik nou eenmaal" schoot bij hem in het verkeerde keelgat. Hij beweerde dat iedereen met motivatie, wilskracht en misschien ook een beetje geluk een compleet tegengesteld persoon kan worden dan dat ze nu zijn. Ik bleef volhouden dat ik nou eenmaal een persoonlijkheid had die dit soort dingen onmogelijk of extreem moeilijk maakte maar... hoe meer ik mij probeerde te verdedigen, hoe minder dit lukte.

En ligt het niet meer aan de gebeurtenissen waar een persoon aan wordt blootgesteld?

Nu gaan we wat dieper in op vrije wil en wat tijd precies is maar dat is niet mijn bedoeling. Mijn vraag is simpelweg:

Kan iedereen echt zomaar en zo sterk veranderen? Is de "zo ben ik nou eenmaal" een drogreden om het probleem te negeren?

Als je lekker in je vel zit dan ben je gewoon jezelf. Beetje schaven is wel mogelijk denk ik. Je kan ook jezelf anders voor doen als dat je bent, maar dan hou je jezelf voor de gek denk ik. Maar ik zou dan niet te veel drastisch willen veranderen als je je goed voelt.

Maar als je met blokkades en angsten zit en niet jezelf bent dan kan er heel veel winst te behalen zijn. Hou je niet van drukte, of heb je angst voor een grote mensenmassa? Als het eerste het geval is dan hoort dat gewoon bij jouw persoonlijkheid, maar als dat door angst komt en je die angst wegneemt zou je het best wel eens weer goed naar je zin kunnen hebben in een mensenmassa sinds tijden.

acht.zes zei:

Hou je niet van drukte, of heb je angst voor een grote mensenmassa?

Klik om te vergroten...

Zijn dat niet dezelfde dingen? Angst voor drukte, of angst voor veel mensen in één gelegenheid?

Het antwoord is op beide ja. Drukte en grote mensenmassa's geven mij een enorm oncomfortabel gevoel. Het heeft allebei te maken met teveel prikkels ontvangen en de onvoorspelbaarheid van sociale interacties. Drukke situaties zijn voor mij vaak te veeleisend. De discussie waar ik het over had in de eerste post voelde ik me geweldig omdat het een situatie was waar ik met een hele goede vriend in gesprek was over een interessant onderwerp.

Ik houd van dingen als ze in structuur lopen, als ik ze kan plannen. Als ik me er op kan voorbereiden. Maar het leven is ver van voorspelbaar.

Dirkjan zei:

Zijn dat niet dezelfde dingen? Angst voor drukte, of angst voor veel mensen in één gelegenheid?

Klik om te vergroten...

Niet perse denk ik, zelf houd ik ook van een klein en knus gezelschap maar vind dat ook prima op een festival bijvoorbeeld.

Ik merk aan mezelf dat ik vaak wat moeite heb met grotere groepen, zelfs als ik ze allemaal goed ken. Maar als ik in een grotere groep een klein groepje kan vinden is er niks aan de hand. Voor mezelf ben ik er achter dat ik gewoon niet goed ben in smalltalk wat je in grote groepen al snel krijgt. Ik ben meer van de persoonlijke goede gesprekken en met veel meer dan 5 mensen bijelkaar wordt dat al snel lastig.

Of iedereen kan veranderen, jazeker maar tot op zekere hoogte denk ik. Mijn wereldbeeld is bijvoorbeeld totaal veranderd door reizen en psychedelica. Maar hoe ik mij in grotere groepen voel bijvoorbeeld niet en daar heb ik echt wel het nodige voor geprobeerd, maar uiteindelijk heb ik gewoon vrede met wie ik ben en hoe ik overkom. Niet iedereen hoeft hetzelfde te zijn en dat zou eigenlijk ook alleen maar saai zijn toch.

Af en toe even buiten je comfort zone gaan is goed, doe ik ook regelmatig door bijvoorbeeld in mijn eentje te gaan reizen terwijl ik dat rete spannend vind. Maar blijf ook bij jezelf en je hoeft niet alles maar te doen omdat dit het meer sociaal wenselijke is.

Ik denk ook dat je wel kan veranderen. Tot op zekere hoogte dan. Je kijk op de wereld/ dingen die gebeuren om je heen bekijk je toch vaak van dezelfde kant.

Neem nou als voorbeeld dat er ergens in een woonwijk een huis in brand staat. Als gewone mens kijk je daar naar, hoop je dat iedereen eruit is en de rest van het verhaal lees je morgen in de krant wel.
Als je brandweer man bent kijk je toch heel anders tegen diezelfde brand aan.
Als je politieman bent zal je weer anders tegen diezelfde brand aankijken.
Is het huis van jezelf staat heel je wereld op zn kop.

Denk ook dat je omgeving heel veel invloed heeft op de manier waarop je dingen doet.
Als je omgeving ineens veranderd zal je zelf ook voor een groot deel veranderen denk ik.

Denk zelf dat je echt heel veel aan jezelf kunt bijschaven en veranderen in een goede of slechte manier.

Interessant onderwerp

Psychedelibee zei:

Ik merk aan mezelf dat ik vaak wat moeite heb met grotere groepen, zelfs als ik ze allemaal goed ken. Maar als ik in een grotere groep een klein groepje kan vinden is er niks aan de hand. Voor mezelf ben ik er achter dat ik gewoon niet goed ben in smalltalk wat je in grote groepen al snel krijgt. Ik ben meer van de persoonlijke goede gesprekken en met veel meer dan 5 mensen bijelkaar wordt dat al snel lastig.

Klik om te vergroten...

Ugh, small talk...

Elke keer in wat grotere groepen... Als het nou voor heel even was, oké. Maar bij van die georganiseerde dingen waar er op gerekend wordt dat je een paar uren lang over helemaal niks staat te lullen, voor de "gezelligheid"... Ik zie mensen er ook echt van genieten en wou dat ik dat ook kon, maar van binnen schreeuwt er iets 'get me out of here!'

Wat betreft het veranderen van jezelf:

Ben het op zich met de rest eens. Angsten kun je aan werken, maar sommige dingen horen misschien gewoon bij je karakter. Als ik eerlijk ben zijn sommige van die dingen weleens moeilijk te accepteren voor mezelf. Omdat dat dan dingen zijn die niet echt passen in het ideaal beeld van hoe je "hoort" te zijn in deze maatschappij.

Mindless zei:

Als ik eerlijk ben zijn sommige van die dingen weleens moeilijk te accepteren voor mezelf. Omdat dat dan dingen zijn die niet echt passen in het ideaal beeld van hoe je "hoort" te zijn in deze maatschappij.

Klik om te vergroten...

Fuck het sociaal wenselijke man.

Psychedelibee zei:

Fuck het sociaal wenselijke man.

Klik om te vergroten...

Hoewel ik dat met je eens ben, is dat in de praktijk toch weleens lastig.

Soms heb ik meer een 'i don't give give a fuck mentaliteit' wat alles er veel gemakkelijker op maakt, maar ik moet steeds opnieuw overschakelen naar die modus lijkt het wel.

Mindless zei:

Hoewel ik dat met je eens ben, is dat in de praktijk toch weleens lastig.

Soms heb ik meer een 'i don't give give a fuck mentaliteit' wat alles er veel gemakkelijker op maakt, maar ik moet steeds opnieuw overschakelen naar die modus lijkt het wel.

Klik om te vergroten...

Het is zeker niet altijd makkelijk, maar voor mij persoonlijk wordt het wel steeds makkelijker naarmate ik ouder word.

Zeker kan iedereen veranderen. Als je maar wil, aan alles is te schaven maar een persoonlijkheid verander je niet. Alles veranderd in de wereld en de verwachtingen die je van jezelf vroeger had zijn in de loop der tijd, tijdens het ouder worden, bijgeschaafd. Ja, ook ik ben veranderd, van een klein grijs muisje vroeger naar minder naïef en ik laat makkelijker van me horen en kan heel goed (na 2 burn-out en een goede emdr therapie) nee zeggen.
Daarnaast heeft ook het gebruik van MDMA mij opener gemaakt, ben tot inzichten gekomen waardoor ik ook weer wat bijgeschaafd ben.
In zijn totaliteit veranderen? Nee, dat kan een mens niet.. Wees gewoon lekker jezelf en verander vooral niet omdat anderen dat willen of omdat het zo “heurt” in de maatschappij..

Ik ben ook zo'n introverte "huismus" en kreeg daar vroeger ("vroeger", paar jaar geleden :') ) ook nog wel eens opmerkingen over van collegastudenten. Ik kan niet tegen de hoeveelheid prikkels tijdens het op stap gaan (ADHD, wist ik nog niet maar sinds een paar maanden wel) en raak dan mega overprikkeld. Dat resulteert bij mij in een extreme "fuck de maatschappij en iedereen" en dan word ik niet de meest fijne persoon om in de buurt te hebben. Niet dat ik fysiek agressief word oid, maar ik ben echt megachagerijnig en ga dat (als het lang genoeg duurt) wel afreageren en dat vind ik zelf ook gewoon heel erg naar omdat ik weet dat dat niet eerlijk is. Heb ze me een paar keer over laten halen om mee te gaan en inmiddels is het doorgedrongen dat ik het echt echt echt niet leuk vind. Dus ik doe het niet meer.
Mijn inziens is dat niet iets wat echt kan veranderen. Ik heb nooit meegemaakt dat ik het leuk vond te gaan stappen, dus waarom zou ik het nog doen? Omdat dat bij mijn leeftijd hoort? Nah. Doe mij maar een vrijdagavondje serie/film kijken op de bank met een jointje en wat vriend(inn)en erbij Spelletje kan ook nog als het echt gek wordt.

Heel herkenbaar @Bee

Ik had ook altijd vrienden die me overal mee heen sleepten. Maar ik had eigenlijk nooit zin om uit te gaan. Het enige dat het nog wat leuk maakte was de alcohol. Ben een hoogsensitief persoon, dus waren het voor mij ook al gauw teveel prikkels. De kleine feestjes en avondjes thuis of bij vrienden, dat vond ik leuk.

Wat me opviel in die tijden, was dat sommige(!) 'sociale' extraverte types enorm kunnen pushen en weinig empathisch zijn. Nooit kunnen accepteren dat iemand anders denkt dan hen en dat omdat hoe zij denken meer de norm is in deze maatschappij, dat andersdenkenden dan maar moeten streven ook zo te worden. En dat is toch een groepsdruk die je dan voelt, zeker op jonge leeftijd. Je wilt wel zijn als hen, maar je bent niet als hen. Op oudere leeftijd wordt het wel makkelijker je eigen ding te doen, maar ik denk dat het wel wat doet met een mens. Introvert zijn in een extraverte wereld doel ik dan dus op. Je wordt eigenlijk je leven lang verteld dat je anders moet zijn dan je bent. En dat wordt gek genoeg dan gezegd door de meer "sociale" mensen.

Maar zoals mensen hier eerder ook zeiden: als iets uit angst voortkomt kun je er wat aan doen. En als iets gewoon in je karakter zit, dan kun je het beter gaan accepteren anders hou je jezelf voor de gek.

Mindless zei:

Maar zoals mensen hier eerder ook zeiden: als iets uit angst voortkomt kun je er wat aan doen. En als iets gewoon in je karakter zit, dan kun je het beter gaan accepteren anders hou je jezelf voor de gek.

Klik om te vergroten...

Dit ja. Natuurlijk kun je gewoonten en patronen leren doorbreken indien je daar gemotiveerd genoeg voor bent, maar wie je bent is deels gebaseerd op genen en deels gebaseerd op wat je hebt meegemaakt, en je geschiedenis kun je helaas niet wissen. Dus de ervaringen die je hebt opgedaan draag je mee in de persoon die jij bent geworden.

Ik heb trouwens wel cliënten gezien, meestal op oudere leeftijd, die zo vastgeroest zaten in hun patronen (en eigenlijk dus best wel ziek waren), dat ze daar niet meer konden uitkomen. Als je tegen terugkerende problemen aanloopt, maakt het echt verschil als je daar op jongere leeftijd al iets mee doet.

En Ook ik voel me niet bepaald senang in een grote mensenmassa.
Die vermijd ik. Als de pest.
Een klein groepje mensen, die elkaar vertrouwen kunnen, en indien nodig, elkaar steunen.
Meer heb ik niet nodig.
Meer wíl ik ook niet eens!
Iedereen kan denk ik, enigzins veranderen, in die zin, dat gedrag wel is om te buigen. Ja.
Maar het karakter veranderen?
Daarvoor is alweer, sterke wilskracht nodig, en heel, heel veel tijd.
En dan nog.
Een karakter veranderen, ik geloof er niet in.
De vos verliest immers zijn haren, maar niet zijn streken, toch?

Geen idee, maar waarom zou je willen veranderen?