Kan iedereen veranderen?

Heel herkenbaar @Bee

Ik had ook altijd vrienden die me overal mee heen sleepten. Maar ik had eigenlijk nooit zin om uit te gaan. Het enige dat het nog wat leuk maakte was de alcohol. Ben een hoogsensitief persoon, dus waren het voor mij ook al gauw teveel prikkels. De kleine feestjes en avondjes thuis of bij vrienden, dat vond ik leuk.

Wat me opviel in die tijden, was dat sommige(!) 'sociale' extraverte types enorm kunnen pushen en weinig empathisch zijn. Nooit kunnen accepteren dat iemand anders denkt dan hen en dat omdat hoe zij denken meer de norm is in deze maatschappij, dat andersdenkenden dan maar moeten streven ook zo te worden. En dat is toch een groepsdruk die je dan voelt, zeker op jonge leeftijd. Je wilt wel zijn als hen, maar je bent niet als hen. Op oudere leeftijd wordt het wel makkelijker je eigen ding te doen, maar ik denk dat het wel wat doet met een mens. Introvert zijn in een extraverte wereld doel ik dan dus op. Je wordt eigenlijk je leven lang verteld dat je anders moet zijn dan je bent. En dat wordt gek genoeg dan gezegd door de meer "sociale" mensen.

Maar zoals mensen hier eerder ook zeiden: als iets uit angst voortkomt kun je er wat aan doen. En als iets gewoon in je karakter zit, dan kun je het beter gaan accepteren anders hou je jezelf voor de gek.

Mindless zei:

Maar zoals mensen hier eerder ook zeiden: als iets uit angst voortkomt kun je er wat aan doen. En als iets gewoon in je karakter zit, dan kun je het beter gaan accepteren anders hou je jezelf voor de gek.

Klik om te vergroten...

Dit ja. Natuurlijk kun je gewoonten en patronen leren doorbreken indien je daar gemotiveerd genoeg voor bent, maar wie je bent is deels gebaseerd op genen en deels gebaseerd op wat je hebt meegemaakt, en je geschiedenis kun je helaas niet wissen. Dus de ervaringen die je hebt opgedaan draag je mee in de persoon die jij bent geworden.

Ik heb trouwens wel cliënten gezien, meestal op oudere leeftijd, die zo vastgeroest zaten in hun patronen (en eigenlijk dus best wel ziek waren), dat ze daar niet meer konden uitkomen. Als je tegen terugkerende problemen aanloopt, maakt het echt verschil als je daar op jongere leeftijd al iets mee doet.

En Ook ik voel me niet bepaald senang in een grote mensenmassa.
Die vermijd ik. Als de pest.
Een klein groepje mensen, die elkaar vertrouwen kunnen, en indien nodig, elkaar steunen.
Meer heb ik niet nodig.
Meer wíl ik ook niet eens!
Iedereen kan denk ik, enigzins veranderen, in die zin, dat gedrag wel is om te buigen. Ja.
Maar het karakter veranderen?
Daarvoor is alweer, sterke wilskracht nodig, en heel, heel veel tijd.
En dan nog.
Een karakter veranderen, ik geloof er niet in.
De vos verliest immers zijn haren, maar niet zijn streken, toch?

Geen idee, maar waarom zou je willen veranderen?

Ach....echt veranderen...Daarvoor is Het voor mij te laat.
voor die laatste paar jaar?
Nee. Daar ga ik geen energie meer in steken.
Zonde van de tijd.
Edoch zijn er best wel wat dingetjes waarvan ik vind dat zou anders moeten zijn, maar.
Nee hoor.
De beurt gaat aan mij voorbij.
Ik heb wel mensen gekend, die werkelijk flink veranderen wilden, en jarenlang de deur platliepen bij allerlei therapeuten en zo....
Er kwam geen donder van terecht.
Sommigen raakten zelfs zó in de war, dat zij voor een heel enkele reis hadden geboekt, en deze reis h a d géén retourtje.
Dus, nee.

Iedereen leert elke dag iets erbij sommige heel veel en sommige bijna niks.. Maar toch wel wat
Dus elke mens veranderd ook ook heeft diegene de zelfde eigenschappen kunnen er altijd dingen veranderen, omdat mensen altijd wel wat bij leren

Dirkjan zei:

Gisteravond had ik een discussie met een vriend over hoe wij in staat dan wel niet in staat zijn om onszelf en onze blik op de wereld compleet te kunnen veranderen.

Het gesprek landde op een gegeven moment op het onderwerp "uitgaan" en het kwam naar voren dat ik dat persoonlijk vrijwel nooit doe. Ik ben graag op mezelf en hou niet van drukke plekken als cafe's en discotheken. Ik vertelde hem dat ik meer van klein en knus gezelschap houd in rustigere omgevingen.

Mijn "zo ben ik nou eenmaal" schoot bij hem in het verkeerde keelgat. Hij beweerde dat iedereen met motivatie, wilskracht en misschien ook een beetje geluk een compleet tegengesteld persoon kan worden dan dat ze nu zijn. Ik bleef volhouden dat ik nou eenmaal een persoonlijkheid had die dit soort dingen onmogelijk of extreem moeilijk maakte maar... hoe meer ik mij probeerde te verdedigen, hoe minder dit lukte.

En ligt het niet meer aan de gebeurtenissen waar een persoon aan wordt blootgesteld?

Nu gaan we wat dieper in op vrije wil en wat tijd precies is maar dat is niet mijn bedoeling. Mijn vraag is simpelweg:

Kan iedereen echt zomaar en zo sterk veranderen? Is de "zo ben ik nou eenmaal" een drogreden om het probleem te negeren?

Klik om te vergroten...

Zoals dit.

Cutie.

En ja mensen kunnen volgens mij wel altijd veranderen, maar volgens mij is het wel zaak dat niet altijd te willen of verwachten. "Zo ben ik nu eenmaal" zie ik wel een beetje als een drogreden tho. Als er iets is dat je wilt veranderen, kan je dat ook... Maar dat jij liever chillt in een knusser gezelschap is niet een probleem lijkt me. Beetje stomme reactie van die vriend.

Wet van de aantrekkingskracht is hierop denk ik ook wel van toepassing. "Zo ben ik nou eenmaal", daarmee leg je je ontwikkeling als persoon stil, imo. Je trekt aan wat bij je past (gedachten/gevoelens etc) want dat straal je uit naar de ander. En daar heb je wel invloed op, tot op zekere hoogte, vind ik

Edit: overigens bedoel ik dit in het algemeen en niet specifiek voor jou @Dirkjan