#1
Ik kan niet zozeer zeggen dat ik het 'opgelost' heb. Elke keer als ik een dergelijke ervaring heb, dan komen dezelfde angsten wel weer boven in een of andere vorm. Maar het is voornamelijk dan (tijdens een ego-oplossing in een trip) dat het extreem confronterend wordt. Normaal is het er ook wel, maar is het relatief makkelijk om het te accepteren of om mezelf er van af te leiden. Ik denk serieus dat alle afleiding die mensen zoeken, uiteindelijk terug te leiden is naar het voelen van dat existentiële alleen zijn. Dit doet me trouwens heel erg denken aan dit filmpje:Ik herken dit thema wel van uit de moeilijke momenten in mijn trips. Mag ik weten hoe je daar mee omgegaan hebt / hoe je dat opgelost hebt? Want ik heb recent de indruk dat die ideeën ook in mijn nuchtere staat overdag mijn gedachten binnenglippen. Alsof mijn onderbewustzijn er sinds die trips zonder dat ik er veel van weet mee bezig is, en als ik eens kopzorgen heb zoals de laatste tijd, mijn onderbewustzijn er van gebruik maakt deze gedachten ook naar de voorgrond te brengen. En dan worden mijn zorgen erger.
En wat Louis C.K. zegt: het voelen van die leegte, die pijn, dat verdriet, dat is wat echt helpt. Maar het zijn lagen op lagen op lagen. En dat moet allemaal gevoeld worden.