#1
Maar egoloosheid betekent tegelijkertijd dat gerealiseerd wordt dat er geen enkele houvast meer is aan de wereld. Dat zelfs de letterlijke wereld niet meer de 'rock of ages' was die ik dacht dat het was, maar in feite een projectie van licht. Dat familie en vrienden 'daar' niet zijn en slechts onderdeel zijn van dit magistrale kosmische toneelstuk. Dat er überhaupt geen "anderen" zijn en ik in de kern helemaal alleen ben, voor altijd... En dat heeft mij op momenten dat er geen sprake was van volledige ego-oplossing een paar keer ongelofelijk laten schrikken. Wanneer dat besef echt goed doordrong was er diepe existentiële angst.
Ik herken dit thema wel van uit de moeilijke momenten in mijn trips. Mag ik weten hoe je daar mee omgegaan hebt / hoe je dat opgelost hebt? Want ik heb recent de indruk dat die ideeën ook in mijn nuchtere staat overdag mijn gedachten binnenglippen. Alsof mijn onderbewustzijn er sinds die trips zonder dat ik er veel van weet mee bezig is, en als ik eens kopzorgen heb zoals de laatste tijd, mijn onderbewustzijn er van gebruik maakt deze gedachten ook naar de voorgrond te brengen. En dan worden mijn zorgen erger.