Hoe vertel ik mijn ouders dat ik heterosexueel ben?
24 antwoorden
6 weergaven
18-5-2026
#2
Re: Hoe vertel ik mijn ouders dat ik hetrosexueel ben?
't Op de keukentafel doen terwijl je ouders tv kijken.
't Op de keukentafel doen terwijl je ouders tv kijken.
#3
Re: Hoe vertel ik mijn ouders dat ik hetrosexueel ben?
Bij mij ging het als volgt:
Een week van tevoren heb ik mijn ouders medegedeeld dat er iets was wat me echt van het hart moest, maar dat het dus nogal heftig was. En dat ik ze om die reden precies een week de tijd wilde geven om zich er op voor te bereiden. Vervolgens is deze wachttijd een van de zwaarste periodes uit mijn leven gebleken.
Ik weet nog goed hoe ongeveer een dag of 7 later het moment plotseling was aangebroken. Net voordat ze ongeveer naar bed zouden gaan was ik nog steeds niet klaar met mijn mentale voorbereiding, maar besloot ik toch maar dat het nu echt tijd was. Om vervolgens nog eens te overwegen het gewoon niet te doen. Maar na er bijna een week zo ontzettend naartoe te hebben geleefd vond ik dat ik dat echt niet kon maken. En toen ging ik er dus maar voor.
Met gierende zenuwen kwam ik de trap af gestrompeld. Het was een helse tocht die eeuwig leek te duren. En toen ik eindelijk beneden was aangekomen - was ik er nog altijd niet. Mijn kamer was namelijk ergens op zolder, ik moest dus nog zeker één trap af. Het aantal verdiepingen van het huis lag namelijk - zo uit het blote hoofd – ergens tussen de twee en de vier.
En in ons geval bevond de huiskamer zich op de begane grond, en toevallig waren mijn ouders daar op dat moment dus ook. Ik wist in ieder geval waar ik zijn moest, dat scheelde dan weer wel. Tevens wist ik waar ik me op dat moment bevond: namelijk een plek die de overloop werd genoemd. En daar moest ik dus sowieso niet zijn, ook daar was ik me geheel van bewust.
Ook de laatste trap moest ik me weer mentaal op voorbereiden terwijl ik eigenlijk ook nog steeds met de vorige bezig was. En ik had niet zoveel tijd meer wist ik, dus nam ik er maar een minuut of 5 voor, wat natuurlijk lang niet genoeg was. Even overwoog ik om alsnog maar gewoon de verkeerde trap te nemen en net te doen of het de juiste was, maar dat vond ik op een of andere manier gewoon echt niet kunnen. Dat kon ik absoluut niet over mijn hart verkrijgen, die op dat moment tekeer ging als een borderlinewijf uit Oost-Europa.
Ik was immers al ergens op de helft inmiddels. Vervolgens kan ik me van de tocht op de tweede en tevens laatste trap eigenlijk niks herinneren; het licht was op dat moment zwart en uit of iets dergelijks. Ik weet alleen nog hoe ik ineens in de huiskamer stond met een open mond waar in eerste instantie niks uit leek te komen. En dat ik er hoe dan ook uiteindelijk toch het volgende uit wist te persen:
'Ongeveer een week terug heb ik jullie laten weten dat ik over exact een week iets zou gaan vertellen, vandaar dat ik dus tot het weloverwogen besluit ben gekomen dat dit de dag bij uitstek is. Het moment van de waarheid is nu aangebroken. Het zit namelijk zo: Even kijken hoor; hoe vertel je zoiets eigenlijk… Daar heb ik nog niet echt over nagedacht, ik heb de afgelopen week namelijk aan vrijwel niets anders dan dit moment kunnen denken. In ieder geval is het ongeveer als volgt: ik val wel, en ik ben heus weleens gevallen, maar dus niet op...'
En toen werd ik ineens onderbroken, zoals gewoonlijk eigenlijk. Mijn moeder sprak mij toe met de volgende woorden:
'Zeg maar niets verder. We weten het al. En het komt niet bepaald als een verrassing. We vermoeden het eigenlijk al sinds je hele zinnen formuleert. En maak je geen zorgen, we nemen je zoals je bent. Je moet doen waar jij het gelukkigst van wordt.'
'Dat is fijn om te horen,’ zei ik toen. ‘jullie zullen mij dus onvoorwaardelijk blijven accepteren en steunen in al mijn keuzes?'
En toen zei mijn moeder:
'Nou, toevallig hebben we daar deze week nog over nagedacht. En toen kwamen we uiteindelijk tot de conclusie dat er bij in ieder geval één ding lichte twijfels zijn, daar moeten wij op onze beurt eerlijk over zijn. We hebben namelijk een donkerbruin vermoeden dat poepsex wel vrij moeilijk te behappen zou zijn, maar geheel zeker zijn we er niet van. Hoe dan ook zou ik dat voor de zekerheid gewoon lekker voor je houden.'
Toen wist ik even niet echt wat ik moest zeggen. Het warme begrip en de opluchting waren nogal overdonderend. Ik zocht naar een leuk spreekwoord of iets in die aard om het op een luchtige manier mee af te sluiten. Uiteindelijk zei ik:
'Dat zou inderdaad nogal een mond vol zijn ja.'
Dat waren echter totaal niet de woorden met de boodschap die ik voor ogen meende te hebben, dat was me onmiddellijk duidelijk. Alleen wel net een seconde of twee te laat. Dit sloeg eigenlijk nergens op, volkomen nietszeggend ook. Terwijl de boodschap die ik over wilde brengen naar mijn idee toch vrij groot was. Een gemiste kans. Maar het maakte allemaal niet uit. Nooit eerder voelde ik me zo ontzettend begrepen. Het was allemaal prima.
Toen heb ik ze nog gezegd wat een opluchting het voor me was dat ik me eindelijk van deze lading had kunnen ontlasten, en daarna zijn we met z’n allen vredig gaan slapen. Ik wel in een apart bed op zolder overigens, eigenlijk gewoon dezelfde als voorheen. Dat bleef ondanks alles gewoon onveranderd, en de rest trouwens ook.
Hier openheid over creëren is iets wat ik absoluut aan kan raden. Erg goed van je dat je dit voor ogen hebt inmiddels. Waarschijnlijk blijkt het allemaal heel erg mee te vallen uiteindelijk, in mijn geval was dat in ieder geval wel zo.
Ik wens je er veel sterkte mee. En laat even weten hoe het is gegaan.
Bij mij ging het als volgt:
Een week van tevoren heb ik mijn ouders medegedeeld dat er iets was wat me echt van het hart moest, maar dat het dus nogal heftig was. En dat ik ze om die reden precies een week de tijd wilde geven om zich er op voor te bereiden. Vervolgens is deze wachttijd een van de zwaarste periodes uit mijn leven gebleken.
Ik weet nog goed hoe ongeveer een dag of 7 later het moment plotseling was aangebroken. Net voordat ze ongeveer naar bed zouden gaan was ik nog steeds niet klaar met mijn mentale voorbereiding, maar besloot ik toch maar dat het nu echt tijd was. Om vervolgens nog eens te overwegen het gewoon niet te doen. Maar na er bijna een week zo ontzettend naartoe te hebben geleefd vond ik dat ik dat echt niet kon maken. En toen ging ik er dus maar voor.
Met gierende zenuwen kwam ik de trap af gestrompeld. Het was een helse tocht die eeuwig leek te duren. En toen ik eindelijk beneden was aangekomen - was ik er nog altijd niet. Mijn kamer was namelijk ergens op zolder, ik moest dus nog zeker één trap af. Het aantal verdiepingen van het huis lag namelijk - zo uit het blote hoofd – ergens tussen de twee en de vier.
En in ons geval bevond de huiskamer zich op de begane grond, en toevallig waren mijn ouders daar op dat moment dus ook. Ik wist in ieder geval waar ik zijn moest, dat scheelde dan weer wel. Tevens wist ik waar ik me op dat moment bevond: namelijk een plek die de overloop werd genoemd. En daar moest ik dus sowieso niet zijn, ook daar was ik me geheel van bewust.
Ook de laatste trap moest ik me weer mentaal op voorbereiden terwijl ik eigenlijk ook nog steeds met de vorige bezig was. En ik had niet zoveel tijd meer wist ik, dus nam ik er maar een minuut of 5 voor, wat natuurlijk lang niet genoeg was. Even overwoog ik om alsnog maar gewoon de verkeerde trap te nemen en net te doen of het de juiste was, maar dat vond ik op een of andere manier gewoon echt niet kunnen. Dat kon ik absoluut niet over mijn hart verkrijgen, die op dat moment tekeer ging als een borderlinewijf uit Oost-Europa.
Ik was immers al ergens op de helft inmiddels. Vervolgens kan ik me van de tocht op de tweede en tevens laatste trap eigenlijk niks herinneren; het licht was op dat moment zwart en uit of iets dergelijks. Ik weet alleen nog hoe ik ineens in de huiskamer stond met een open mond waar in eerste instantie niks uit leek te komen. En dat ik er hoe dan ook uiteindelijk toch het volgende uit wist te persen:
'Ongeveer een week terug heb ik jullie laten weten dat ik over exact een week iets zou gaan vertellen, vandaar dat ik dus tot het weloverwogen besluit ben gekomen dat dit de dag bij uitstek is. Het moment van de waarheid is nu aangebroken. Het zit namelijk zo: Even kijken hoor; hoe vertel je zoiets eigenlijk… Daar heb ik nog niet echt over nagedacht, ik heb de afgelopen week namelijk aan vrijwel niets anders dan dit moment kunnen denken. In ieder geval is het ongeveer als volgt: ik val wel, en ik ben heus weleens gevallen, maar dus niet op...'
En toen werd ik ineens onderbroken, zoals gewoonlijk eigenlijk. Mijn moeder sprak mij toe met de volgende woorden:
'Zeg maar niets verder. We weten het al. En het komt niet bepaald als een verrassing. We vermoeden het eigenlijk al sinds je hele zinnen formuleert. En maak je geen zorgen, we nemen je zoals je bent. Je moet doen waar jij het gelukkigst van wordt.'
'Dat is fijn om te horen,’ zei ik toen. ‘jullie zullen mij dus onvoorwaardelijk blijven accepteren en steunen in al mijn keuzes?'
En toen zei mijn moeder:
'Nou, toevallig hebben we daar deze week nog over nagedacht. En toen kwamen we uiteindelijk tot de conclusie dat er bij in ieder geval één ding lichte twijfels zijn, daar moeten wij op onze beurt eerlijk over zijn. We hebben namelijk een donkerbruin vermoeden dat poepsex wel vrij moeilijk te behappen zou zijn, maar geheel zeker zijn we er niet van. Hoe dan ook zou ik dat voor de zekerheid gewoon lekker voor je houden.'
Toen wist ik even niet echt wat ik moest zeggen. Het warme begrip en de opluchting waren nogal overdonderend. Ik zocht naar een leuk spreekwoord of iets in die aard om het op een luchtige manier mee af te sluiten. Uiteindelijk zei ik:
'Dat zou inderdaad nogal een mond vol zijn ja.'
Dat waren echter totaal niet de woorden met de boodschap die ik voor ogen meende te hebben, dat was me onmiddellijk duidelijk. Alleen wel net een seconde of twee te laat. Dit sloeg eigenlijk nergens op, volkomen nietszeggend ook. Terwijl de boodschap die ik over wilde brengen naar mijn idee toch vrij groot was. Een gemiste kans. Maar het maakte allemaal niet uit. Nooit eerder voelde ik me zo ontzettend begrepen. Het was allemaal prima.
Toen heb ik ze nog gezegd wat een opluchting het voor me was dat ik me eindelijk van deze lading had kunnen ontlasten, en daarna zijn we met z’n allen vredig gaan slapen. Ik wel in een apart bed op zolder overigens, eigenlijk gewoon dezelfde als voorheen. Dat bleef ondanks alles gewoon onveranderd, en de rest trouwens ook.
Hier openheid over creëren is iets wat ik absoluut aan kan raden. Erg goed van je dat je dit voor ogen hebt inmiddels. Waarschijnlijk blijkt het allemaal heel erg mee te vallen uiteindelijk, in mijn geval was dat in ieder geval wel zo.
Ik wens je er veel sterkte mee. En laat even weten hoe het is gegaan.
#4
Re: Hoe vertel ik mijn ouders dat ik hetrosexueel ben?
Hoe geniaal.
![:tearsofjoy:]()
Hoe geniaal.
#5
Re: Hoe vertel ik mijn ouders dat ik hetrosexueel ben?
Bij nader inzien ga ik hem nu in beeldtaal voltooien.
En vervolgens het geheel in het schutblad aan mijn ouders opdragen, die helaas al een tijd geleden het eeuwige met het tijdelijke verwisseld hebben.
Maar als jij de titel voor een van je komende creaties wil annexeren, dan heb ik daar vanzelfsprekend geen enkel bezwaar tegen![:wink:]()
Fascinerend dat je het literair benadert aangezien het de titel is van een absurde roman waar ik maar 1 hfdst. van geschreven heb en die verder jarenlang op de plank is blijven liggen.Deranged zei:Ik wens je er veel sterkte mee. En laat even weten hoe het is gegaan.
Bij nader inzien ga ik hem nu in beeldtaal voltooien.
En vervolgens het geheel in het schutblad aan mijn ouders opdragen, die helaas al een tijd geleden het eeuwige met het tijdelijke verwisseld hebben.
Maar als jij de titel voor een van je komende creaties wil annexeren, dan heb ik daar vanzelfsprekend geen enkel bezwaar tegen
#6
Re: Hoe vertel ik mijn ouders dat ik hetrosexueel ben?
Ik ben wel benieuwd naar je idee daarachter dan. Zelf heb ik weinig meer toe te voegen aan het onderwerp, en mijn 'zegje' wel aardig gedaan.
Ik ben wel benieuwd naar je idee daarachter dan. Zelf heb ik weinig meer toe te voegen aan het onderwerp, en mijn 'zegje' wel aardig gedaan.
#7
Re: Hoe vertel ik mijn ouders dat ik hetrosexueel ben?
Toch wel het mooiste stukje.![:tearsofjoy:]()
Deranged zei:Toen wist ik even niet echt wat ik moest zeggen. Het warme begrip en de opluchting waren nogal overdonderend. Ik zocht naar een leuk spreekwoord of iets in die aard om het op een luchtige manier mee af te sluiten. Uiteindelijk zei ik:
'Dat zou inderdaad nogal een mond vol zijn ja.'
Toch wel het mooiste stukje.
#8
Gewoon niets erover zeggen, en je vriend of vriendin voorstellen aan je ouders.
de klap kan hard aankomen, maar dat is dan niet jou probleem. Als je ouders andere ideeën hebben over sexuele geaardheid.
de klap kan hard aankomen, maar dat is dan niet jou probleem. Als je ouders andere ideeën hebben over sexuele geaardheid.
#9
is heterosexueel niet gewoon? xDD
#10
kleinduimpje102 zei:is heterosexueel niet gewoon? xDD
#11
Is onze deranged echt homosexueel?
Niet dat dat erg is maar dat wist ik niet van hem
@kleinduimpje: Let je ff op wat je bumpt, dit bericht dateert van aug 09
Niet dat dat erg is maar dat wist ik niet van hem
@kleinduimpje: Let je ff op wat je bumpt, dit bericht dateert van aug 09
#12
Flameon zei:Is onze deranged echt homosexueel?
Niet dat dat erg is maar dat wist ik niet van hem
@kleinduimpje: Let je ff op wat je bumpt, dit bericht dateert van aug 09
#13
Limburgers. Het zijn net belgen.
#14
DrippTone zei:Flameon zei:Is onze deranged echt homosexueel?
Niet dat dat erg is maar dat wist ik niet van hem
@kleinduimpje: Let je ff op wat je bumpt, dit bericht dateert van aug 09
Jij gelooft ook alles wat je leest.
:P
#15
LOL@Deranged. :P
#16
#17
Woorden kunnen niet uitleggen hoe briljant dit topic is. Hij haalt het alleen niet bij zware fouten op xtc nooit meer
#18
Aalpoepert zei:Woorden kunnen niet uitleggen hoe briljant dit topic is. Hij haalt het alleen niet bij zware fouten op xtc nooit meer
Weer eentje die je elk jaar gaat bumpen ? :P
#19
Aalpoepert zei:Nee, ik zal zware fouten op xtc nooit meer echter wel maandelijks blijven bumpen.
Ja, dat is ook wel een apart topic.
Die zou iedereen eens een keer gelezen moeten hebben.
#20
Hou dat vol!Aalpoepert zei:Nee, ik zal zware fouten op xtc nooit meer echter wel maandelijks blijven bumpen.