opvoeding en drugs

Mss ivm buitenlands IP. En Fool, ja weet ik, maar toch! Kom op zeg. Het is bijna 2016.

Ja, mannen voeden ook hun kinderen op. Het leek alleen de reactie van VROUW leuk om er een artikel over te publiceren, dus komt dat er boven te staan. :')

Ik zou mn kinderen het pas vertellen als ze ernaar vragen. En dan zou ik zoals hierboven ook al staat vermeld zeggen dat ik 'wel eens' wat gebruikt heb.

Ik denk dat het belangrijk is dat ze zien dat je het niet veroordeelt. Op het moment dat ze dat aan je merken klappen ze namelijk dicht en zullen ze altijd tegen je ontkennen dat ze iets gebruiken.

Toevallig kwam het gister thuis bij ons ter sprake omdat er een nieuwsfragment op tv kwam over het toenemend aantal doden als gevolg van xtc gebruik. Mn moeder heeft weer eens "subtiel" laten blijken dat ze werkelijk geen idee heeft van wat het is en wat het doet. Ze begon allemaal vragen te stellen die dit maar weer eens duidelijk lieten blijken. Tegelijkertijd merkte ik dat ze ontzettend anti is en drugagebruik dus volledig veroordeelt.

Ik heb dus glashard zitten liegen, dat is het resultaat. Never nooit zal ik tegen mijn ouders iets loslaten over mijn drugsgebruik en daar hebben ze helemaal zelf voor gezorgd. Nooit veroordelen dus, openstaan voor de redenen van gebruik en je proberen in te leven. Dan heb je kans dat je kind je eerlijk zal vertellen wat hij/zij gebruikt, hoe vaak en waarom.

Inderdaad MusicIsLife, gister was er op de radio een onderwerp over xtc en het aantal ongevallen dat erbij kwamen kijken... Kwam pap dus aan met een verhaal waarbij iemand door vier agenten/beveiligers/EHBO medewerkers in bedwang moest worden gehouden en zeer agressief was. Ik proberen te zeggen dat het waarschijnlijk niet alleen door de xtc zou komen maar daar was hij zeker van. Toen ik door liet schemeren dat er op de festivals waar ik naartoe ga ook wel eens mensen niet zo helder rondlopen moest ik uit hun buurt blijven :\\

Ik hoef ook niet te proberen om ook maar iets erover te zeggen want dan kom ik tot m'n 25e het huis niet meer uit.

^Ik zou daar echt ontzettend wild van kunnen worden. Dat je van te voren al weet dat ze niet naar je zullen luisteren. Dat je je niet gehoord voelt.. Ik zie mezelf al staan schreeuwen en met deuren smijten. Het is maar goed dat ik niet nog thuis woon anders was ik er allang uit geschopt
Hoewel m'n eigen moedertje wel weet dat ik af en toe drugs neem. Ze vindt het niet leuk maar ze weet dat ze toch geen controle meer over me heeft.. Ze heeft wel gevraagd of ik het dan altijd laat testen en dat heb ik beloofd.

Mijn vader heeft het aantal maanden geleden aan mij gevraagd..
We zaten in de auto: Mijn vader achter het stuur, mijn moeder in de passagier stoel en ik achterin.
Ik vertelde hen dat ik zaterdag een feest heb, en toen vroeg hij of ik ooit een pilletje heb gebruikt. (gesprek was natuurlijk uitgebreider maar ik vertel ff in het kort).
We hebben nooit over drugs gehad, dus ik wist niet goed hoe mijn ouders hierop zouden reageren. Ik zie mijn ouders ook niet vaak meer dus ik had ook niet zo zin om te liegen. Dus ik antwoordde met "Ja, ik heb het wel es geprobeerd ja.." Waarop mijn vader meteen zei: "Nou, dat is dom." En mijn moeder begon toen ook meteen te bemoeien enzo.
Mijn vader ook weer blablabla.

Ja.. ik had dus geen zin om uit te leggen, waarom. Ik had zelfs geen hoop meer dat het gesprek nog positief zou aflopen. Dus toen mijn pa vroeg hoevaak ik het had gedaan had ik besloten om toch het gesprek af te sluiten met een kleine leugen voor eigen bestwil... dat het maar 1x was en daarna nooit meer.
Mijn vader begrijpt dat ik nog jong ben en dingen wil uitproberen maar hij zei dat ik met mijn leven aan het spelen was.
Nu, als ik mijn ouders weer zie, vraagt mijn pa mij wel es wanneer ik naar een festival ga. (Heel irritant, want ik weet meteen waar het gesprek naar toe leidt). Hij is gewoon heel lief en zorgzaam eigenlijk.
Ook als ik het huis verlaat om naar een feest te gaan, roept hij mij dan terug en geeft hij mij advies dat ik niet moet gaan gebruiken en zo. Hij bedoelt het hartstikke goed, maar ik voel me zo naar dat ik toch weer moet gaan liegen.

Ik heb een jonger broertje, en hij is nu 14. Ik merk dat ik best veel invloed op hem heb. Hij doet dingen / vindt dingen leuk die ik ook leuk vind. (Muziek, Games, Lichamelijke oefeningen, etc..). Hij en ik zijn ook best wel close, en we hebben altijd van die kleine geheimpjes die we ook niet aan onze ouders vertellen.

Door het gesprek met mijn ouders over drugs, ben ik gaan denken... Tuurlijk wil ik niet dat mijn broertje nu/later drugs gaat gebruiken.. Dat vind ik gewoon.. raar. Mijn kleine broertje...
Aan de andere kant.. als hij later ouder wordt en daar ooit interesse in heeft, heb ik het liefst dat hij het mij gewoon verteld. Dan zou ik op hem kunnen letten en evt. tips/advies kunnen geven. Van do's en don'ts. (Niet dat ik onwijs veel erover weet over alle drugs, maar zou wel info op kunnen zoeken).
Mocht hij te ver gaan dan zou ik hem dus eruit kunnen helpen. OF BETER: Voorkomen dat het te ver gaat!

Dus.. ik heb het mijn broertje verteld dat ik wel es dingen heb gebruikt. En hij heeft ook ernaar gevraagd, en ik heb hem mijn ervaringen verteld.

.. Ik heb hem gewaarschuwd voor de gevaren, en die gevaren uiteraard EXTRA overdreven gemaakt. Bijvoorbeeld dat als hij voor zijn 18ste drugs gaat gebruiken dat het zeer schadelijk voor zijn hersenen zijn omdat ze nog in de groei zijn. En dat hij nooit slimmer wordt enzo. En dat hij het beste zo lang mogelijk kan uitstellen.

De fouten die ik maak, leert hij er van.

Misschien vinden jullie het fout, dat ik het mijn minderjarige broertje verteld heb.. ik heb echt getwijfeld.. ik wil gewoon dat hij over dit onderwerp, open met mij erover kan hebben.
En dat ik er voor hem ben.

Ik heb nog geen kinderen, maar ik denk hier wel eens over na. Met name omdat mijn zus kinderen heeft en redelijk open tegen ze is over drugs gebruik. Ik was er altijd tegen, aangezien ik in de basis vind dat je als ouder een goed voorbeeld zou moeten zijn. Tegelijkertijd, ben ik het ook wel eens met wat de anderen hierboven hebben gezegd over open zijn waardoor je kind eerder de waarheid zal vertellen. Ik vind het sowieso heel dubbel, want de hele maatschappij is bijzonder open (ook tegen kinderen) over alcohol, maar wanneer het over drugs gaat is het in enen een probleem.

Ik denk dat ik het zelf niet direct zou vertellen, maar mocht het gesprek er op komen dan zou ik wel zeggen dat ik ook wel eens gebruik of gebruikt heb. Ik zou het als ouder ook liever weten dat mijn kind gebruikt zodat ik dat allemaal een beetje kan sturen. Wat me overigens geen goed idee lijkt is gebruiken waar je kinderen bij zijn, dat vind ik wel echt het slechte voorbeeld geven. Maarja, aan de andere kant drinken mensen ook wel eens een biertje of wijntje waar kinderen bij zijn. Het blijft gewoon een bijzonder lastige kwestie, en dat is toch hoofdzakelijk door het enorme taboe wat er op drugs heerst.

Het is ook logisch dat je als ouder wil dat je kind geen drugs gebruikt. Ik denk dat wij dat als drugsgebruikers zelf ook nog het liefst zien als we ooit kinderen krijgen (of misschien al hebben). Maar ontkomen eraan doe je toch niet. Denk dat je alleen iets bij je kind echt kan overbrengen wat betreft drugsgebruik als je dat op een onbevooroordeelde manier doet. Als je een lekker puberend kind hebt moet je daar denk ik al helemaal voorzichtig mee omgaan.

De strengste ouders veroorzaken vaak de losbandigste kinderen. Met werkelijk alles verbieden, beginnend bij alcohol, bereik je naar mijn mening het averechtse effect.
Ik zou als ouder drugs natuurlijk nooit adviseren aan mijn kinderen, maar als mijn kind zou thuiskomen met een specifieke vraag over eenderwelke drug zou ik er niet over liegen.

Wat dat betreft vind ik dat mijn ouders het wat slecht aanpakken. Ze zijn heel onverschillig en negatief over alle drugs buiten alcohol, gewoonweg omdat ze er niks over weten en nooit gebruikt hebben. Met de wetenschap hoe overdreven ze over wiet denken (volgens mij denken ze dat dit veel en veel erger is dan alcohol) durf ik ze dus echt niks te vertellen over mijn drugsgebruik.

Misschien hebben wij wel een voordeel ten opzichte van ouders die nooit zelf wat hebben gebruikt. Dat voordeel is dat we het wellicht eerder doorhebben als onze kinderen wat gebruikt hebben en daar dan een open en fijn gesprek over kunnen hebben.

Psychedelibee zei:

Ik heb nog geen kinderen, maar ik denk hier wel eens over na. Met name omdat mijn zus kinderen heeft en redelijk open tegen ze is over drugs gebruik. Ik was er altijd tegen, aangezien ik in de basis vind dat je als ouder een goed voorbeeld zou moeten zijn. Tegelijkertijd, ben ik het ook wel eens met wat de anderen hierboven hebben gezegd over open zijn waardoor je kind eerder de waarheid zal vertellen. Ik vind het sowieso heel dubbel, want de hele maatschappij is bijzonder open (ook tegen kinderen) over alcohol, maar wanneer het over drugs gaat is het in enen een probleem.

Ik denk dat ik het zelf niet direct zou vertellen, maar mocht het gesprek er op komen dan zou ik wel zeggen dat ik ook wel eens gebruik of gebruikt heb. Ik zou het als ouder ook liever weten dat mijn kind gebruikt zodat ik dat allemaal een beetje kan sturen. Wat me overigens geen goed idee lijkt is gebruiken waar je kinderen bij zijn, dat vind ik wel echt het slechte voorbeeld geven. Maarja, aan de andere kant drinken mensen ook wel eens een biertje of wijntje waar kinderen bij zijn. Het blijft gewoon een bijzonder lastige kwestie, en dat is toch hoofdzakelijk door het enorme taboe wat er op drugs heerst.

Klik om te vergroten...

Het is zeker een voordeel als je zelf gebruikt hebt en het daardoor eerder herkent. Toen ik nog thuis woonde kwam ik vaak genoeg om 9 in de ochtend thuis met gigantische doppen en me ouders hadden helemaal niks door haha.

bobsacamano zei:

Misschien hebben wij wel een voordeel ten opzichte van ouders die nooit zelf wat hebben gebruikt. Dat voordeel is dat we het wellicht eerder doorhebben als onze kinderen wat gebruikt hebben en daar dan een open en fijn gesprek over kunnen hebben.

Klik om te vergroten...

Ikzelf zou idd zien/weten/doorhebben als een kind van mij ooit iets zou gebruiken, maar ben echt zo blij dat mijn ouders het niet doorhadden. Zou er niet aan moeten denken dat mijn ouders het wel zagen en er een 'open en fijn gesprek' erover hadden willen voeren. Lijkt mij dat geen enkele puber dat leuk zou vinden eigenlijk, haha, maar goed.

Als mijn ouders er voor open zouden staan zou ik het best een keer met ze erover willen hebben......

Ik ben eigenlijk wel blij dat ik het waarschijnlijk wel herken bij mijn eventueel toekomstige kinderen

Mijn vriend en ik gebruiken allebei wel eens wat, en we zijn al wat jaar samen dus ook wel besproken hoe we dat vorm zouden geven als we ooit kinderen zouden krijgen.

Zijn vader weet redelijk wat wij doen wat drugs betreft en vindt dat helemaal prima mits de frequentie en hoeveelheid binnen de perken blijft. Zelf is ie er ook niet vies van, het is wel echt iemand die er van kan genieten om de psychonaut uit te hangen en hij is een groot voorstander van therapeutisch gebruik van MDMA, maar ook een keurige meneer met een fulltime baan. Ik vind dat geweldig zo iemand Het is momenteel zelfs zo dat we nog wat M en acid voor 'm hebben liggen

Mijn moeder weet dat we blowen, maar meer ook niet denk ik. Ik peil wel eens wat ze er van vindt dat er mensen zijn die drugs doen en dan komt het er toch op neer dat ze liever heel bewust d'r oogklepjes ophoudt. Ook prima hoor, ze doet verder niet moeilijk ofzo.

En zelf? Tsja, hangt er ook wel een beetje van af, maar ik denk dat wanneer ze er naar vragen, ik altijd eerlijk over zal zijn, zoals ik hoop dat ze naar mij toe zijn. Ik ben van mening dat je kinderen nóóit als achterlijke mini-me's moet beschouwen ongeacht hun leeftijd. Het zijn bewuste individuen die hun eigen keuzes kunnen en zullen maken. Dan kan jij ze beter begeleiden hierin door ze voldoende informatie te verschaffen en te laten weten dat ze bij je terecht kunnen als er iets aan de hand is, óók als dat 'iets' drugs betreft. Ik denk dat wanneer je hen eerlijkheid en kennis verschaft zij ook minder snel losbandig zullen zijn. Ik heb sowieso liever dat mijn kinderen als ze oud genoeg zijn een jointje roken in m'n achtertuin, dan dat ze in een steegje hangen met een fles drank. Of ik er gezellig bij kom zitten weet ik dan weer niet, een blowende moeder is misschien niet heel cool

ik ben dus wel ouder (en ouder).

ben niet van plan mijn kroost te vertellen dat ik zelf wel es drugs gebruik,denk wel dat het een voordeel is want ik ben wel op mijn hoede, ik ken de symptomen .

nu vind ik mijn kinderen wat betreft drugs, erg intolerant. Sigaretten vinden ze smerig. Ik zal ze dus niet vertellen dat ik wel es blow bijv.

darkbull zei:

nu vind ik mijn kinderen wat betreft drugs, erg intolerant. Sigaretten vinden ze smerig. Ik zal ze dus niet vertellen dat ik wel es blow bijv.

Klik om te vergroten...

Zijn ze al oud genoeg om uberhaupt met zaken als roken, drinken en blowen te beginnen?

Mijn neefjes vinden nu ook nog alles vies en stom, maar de oudste is pas 10. Mijn zus en zwager zijn er behoorlijk open over en ik heb laatst wel samen met mijn zwager aan ze uitgelegd dat er een duidelijk verschil is tussen roken en blowen. Dat je je van blowen toch ook echt anders gaat voelen en van sigaretten niet.

Gelukkig heerst het taboe van drugs een stuk minder in mijn familie. Mijn ouders weten van mij dat ik wel is wat gebruik en eerlijk gezegd vind ik het best fijn dat ze het weten. Of in ieder geval dat ik er niet over hoef te liegen.
Ze weten natuurlijk lang niet alles, en dat is misschien maar beter ook haha.

Mijn ouders hebben mij laten weten dat ze er natuurlijk niet achter staan, maar ze wisten jaren geleden waarschijnlijk al wel dat ik er niet vies van ben n wel nieuwsgierig ben naar drugs.

Als ik later kinderen heb zou ik het denk ik wel op een gegeven moment (jaar of 17) ter sprake laten komen, maar het ze dan wel ook afraden.
Maar liever heb ik dat ik het later weet van mn kinderen en hun drugsgebruik/gedrag nog enigzins kan sturen dan dat ze het keihard ontkennen en hun vrije gang ermee gaan.
Zo ben ik ook wel redelijk opgevoed, als jongste van 5 kinderen. Mijn ouders wouden liever beperken als verbieden omdat dat toch averechts werkt.

Narayani zei:

Zijn vader weet redelijk wat wij doen wat drugs betreft en vindt dat helemaal prima mits de frequentie en hoeveelheid binnen de perken blijft. Zelf is ie er ook niet vies van, het is wel echt iemand die er van kan genieten om de psychonaut uit te hangen en hij is een groot voorstander van therapeutisch gebruik van MDMA, maar ook een keurige meneer met een fulltime baan. Ik vind dat geweldig zo iemand Het is momenteel zelfs zo dat we nog wat M en acid voor 'm hebben liggen

Klik om te vergroten...

Kijk zo kan het natuurlijk ook. Volwassen omgang met geestverruimende middelen en volwassen met elkaar omgaan.

Ik zou mijn kinderen niet vertellen over mijn eigen drugsgebruik, maar als ze zelf willen experimenteren zou ik daar niet heel moeilijk over doen. Het ligt natuurlijk ook aan de leeftijd van de kinderen.

Als je er vanaf het begin af aan te kwaad over word, of alles afkeurt gaat het achter je rug om gebeuren. Dat wil je natuurlijk niet.

Ik heb altijd open kaart gespeeld met mijn ouders over wat ik gebruik en hoeveel, erg prettig dat dat gewoon kan als je het mij vraagt en heeft naar mijn gevoel ook zeer positief uitgepakt.

Mijn vader die zelf nooit drugs heeft aangeraakt heeft er volledig vrede mee, het enige wat hij er standaard aan toe voegt "zolang je er maar verstandig en verantwoord mee omgaat". En zo is het ook gelopen, ik behandel psychoactieve substanties met respect en veel voorzichtigheid.

Mijn vriendin idem, die accepteert dat ik af en toe een beetje experimenteer zolang ik dit met beleid doe. Zo zou het voor iedereen moeten wezen, de vrijheid om eigen keuzes te maken zolang je voor jezelf je keuzes op verantwoorde wijze kunt relativeren.

Als ik kinderen zou hebben zou ik er niet over beginnen voordat zij er zelf over beginnen, ze weten zelf het beste wanneer dit een rol in hun leven gaat spelen, als je open kaart met ze speelt zullen ze hun eventuele nieuwsgierigheid ook niet verzwijgen.
Als ze er naar vragen zou ik ze vertellen dat drugs krachtige geestverruimende middelen zijn die enorm veel teweeg kunnen brengen, die met respect behandeld moeten worden en nooit als speelgoed. En als ze ooit besluiten om iets uit te proberen dat ze zich van tevoren goed moeten informeren, dit in een veilige omgeving moeten doen en altijd een B plan hebben mochten dingen anders uitpakken dan verwacht.
Dezelfde verwachtingen die ik mezelf stel dus.