#1
Ik hoef haar nooit meer terug als partner, dat staat vast. Maar ze heeft nog nooit zoiets als dit gedaan in haar leven gedaan, vreemdgaan. Het gekke is dat ze, waarschijnlijk vanwege angst, zo gehandeld heeft. Ze heeft immers ja gezegd bij het aanzoek. En daarna nooit een gesprek gevoerd over gevoel of dat er iets niet oké was. Voor de vakantie zei ze nog hoe gelukkig ze was met alles wat we hebben opgebouwd. Hierom denk ik dat ze totaal niet weet wat waar vandaan komt. Dit maakt de grootste frustratie. Ik denk dat de mensen die ze nu om zich heen creëert haar ook niet tot bepaalde inzichten kunnen leiden. En ik ben bang dat ze een verkeerd pad op gaat nu. En het kunnen loslaten had voor mij veel minder moeilijk geleken als ze niet zulke stomme dingen had gedaan.Moeilijk hoor, eerlijk gezegd zou ik niet graag in jouw schoenen staan nu. Ik denk dat er weinig mensen zijn die je hiermee kunnen helpen. Aan de ene kant heb je toch wel gevoelens voor haar, helemaal niet gek natuurlijk, je was tenslotte verloofd. Aan de andere kant, als je verloofde tijdens je verloving vreemd gaat is er natuurlijk wel een heel groot probleem. Ik denk dat de gevoelens niet geheel wederzijds zijn anders doe je zoiets niet, sterker, je hebt er geen behoefte aan als je verloofd bent en denkt "de ware" te hebben gevonden.
Dat wil helemaal niet zeggen dat je haar niet kan helpen, maar, ik denk ook dat als je van haar af wilt, dat zo snel mogelijk moet doen. Ik kan alleen maar voor mezelf spreken en heb geen enkele ervaring met dit soort situaties, maar er is toch wel een giga breuk ontstaan die nooit meer zal gelijmd zal kunnen worden, zo zie ik het. De verloofde die je kende voor dat je wist dat ze vreemdging bestaat niet meer, die is voor altijd verdwenen. Mocht je samenblijven zal dit voor altijd meespelen in een eventueel huwelijk. Ik denk niet dat ik met deze onzekerheid mijn leven zou willen delen. Als ik tijdens een verloving een verloofde had die vreemdging zou ik haar nooit meer kunnen vertrouwen, dat is voor mij waar het om gaat in een huwelijk. Vertrouwen.
Ik ben dan ook maar een ouwe lul en vind het heel moeilijk om iemand raad te geven over iets waar ik geen ervaring mee heb maar voor mijzelf zou vertrouwen in een huwelijk alles zijn. Daar komt nog bij dat ik liefde zie als opoffering, om het wat ruw te zeggen. Je zult uit je "single" leven opofferingen moeten doen om een huwelijk goed te laten werken. Denk je dat zij bepaalde dingen wil opofferen om het huwelijk te laten werken? De fundamenten van een huwelijk zijn natuurlijk weggeslagen, ik denk niet dat er een goede basis is voor een huwelijk of eventueel nog samenwonen. Nogmaals, dat wil helemaal niet zeggen dat je haar niet helpen kan bij het zoeken naar een woning of een verblijf. Maar geef haar een termijn als je ermee stoppen wil en doe het snel.
Ik vecht gewoon met mezelf om te kiezen wat nu juist is.