#1
Al vanaf mijn kindertijd zit ik aan de anripsychotica, antidepressiva, drugs... Ben eigenlijk nooit echt compleet nuchter geweest, en ik ben mijn hele vertrouwen daar in mijzelf ook in kwijt geraakt. Ik denk dat ik elke maand sowieso een flinke trip nodig ben om normaal te kunnen functioneren. Spijtig maar waar. Toch beter dan de zyprexa, wellbutrin, methylfenidaat, hasj, coke, heroine, benzodiazepinnes, mdma en van die vage research chemicals. Ik ben helemaal klaar met drugs en medicijnen, maar nuchter zijn beleef ik als leeg, deprimerend en ontzettend saai.
De vraag is of ik er schade aan heb ondervonden. Ik ben net 30 geworden en ik ben scherper van geest dan ooit, maar dat komt denk ik eerder door mijn autisme. Als kind was ik behoorlijk gedragsgestoord en begreep ik compleet niks van de wereld. Ik ging van behoorlijk autistisch naar nu licht autistisch (mcdd). Ook is het mij de afgelopen twee weken gelukt om met een geheugentechniek 130 nieuwe engelstalige woorden te onthouden. Ik lees veel en ik hou mij bezig met wiskunde. Als kind werd ik gezien als iemand die lijdt aan dyscalculie en vanaf oktober is het mij gelukt om twee werkboeken over algebra uit te werken en het grotendeels te begrijpen. Het lukt mij om gemiddeld zo'n 6uur per dag te lezen en mij met algebra bezig te houden. Ik wandel elke dag een uur, ik mediteer 2x daags 20minuten, ik sta dagelijks twee minuten lang onder de koude douche en bouw dit uit met het nemen van een ijsbad in de toekomst. Mijn motivatie, de wil om te werken, leergierigheid, is nu hoger dan ooit. Ik begin ook steeds meer inzicht te krijgen in sociale interactie tussen mensen. Hoe dat werkt met communicatie en dergelijke. Het lijkt wel alsof mijn brein het juist steeds beter doet in plaats van slechter. Qua uiterlijk ben ik erop vooruit gegaan in de zin van dat ik niet meer lijdt aan overgewicht. Als kind, puber en rond mijn 25e was ik echt heel erg dik. Ik heb altijd een ding gehad voor junkfood in grote proporties. Dat is ook een verslaving waar ik steeds meer grip op krijg. Ik kan nu jeanmaat w33 aan terwijl ik op mijn 27 de grootste jeanmaat niet meer aan.
De vraag is of ik er schade aan heb ondervonden. Ik ben net 30 geworden en ik ben scherper van geest dan ooit, maar dat komt denk ik eerder door mijn autisme. Als kind was ik behoorlijk gedragsgestoord en begreep ik compleet niks van de wereld. Ik ging van behoorlijk autistisch naar nu licht autistisch (mcdd). Ook is het mij de afgelopen twee weken gelukt om met een geheugentechniek 130 nieuwe engelstalige woorden te onthouden. Ik lees veel en ik hou mij bezig met wiskunde. Als kind werd ik gezien als iemand die lijdt aan dyscalculie en vanaf oktober is het mij gelukt om twee werkboeken over algebra uit te werken en het grotendeels te begrijpen. Het lukt mij om gemiddeld zo'n 6uur per dag te lezen en mij met algebra bezig te houden. Ik wandel elke dag een uur, ik mediteer 2x daags 20minuten, ik sta dagelijks twee minuten lang onder de koude douche en bouw dit uit met het nemen van een ijsbad in de toekomst. Mijn motivatie, de wil om te werken, leergierigheid, is nu hoger dan ooit. Ik begin ook steeds meer inzicht te krijgen in sociale interactie tussen mensen. Hoe dat werkt met communicatie en dergelijke. Het lijkt wel alsof mijn brein het juist steeds beter doet in plaats van slechter. Qua uiterlijk ben ik erop vooruit gegaan in de zin van dat ik niet meer lijdt aan overgewicht. Als kind, puber en rond mijn 25e was ik echt heel erg dik. Ik heb altijd een ding gehad voor junkfood in grote proporties. Dat is ook een verslaving waar ik steeds meer grip op krijg. Ik kan nu jeanmaat w33 aan terwijl ik op mijn 27 de grootste jeanmaat niet meer aan.