#1
Depersonalisatie is echt wat anders hoor, dat betekent dat je het idee hebt niet jezelf te zijn. Dit klinkt meer als dissociatie, dat is echt wat anders.
Ik heb trouwens al een stuk of 10 keer tijdens psychedelica mijn lichaam verlaten, echt letterlijk boven je lichaam zweven en je lichaam kunnen zien liggen. Ik heb het nooit eng gevonden maar juist fascinerend. Er is zelfs een term voor astral projectie, zijn dus mensen die dit bewust oproepen met meditatie.
Maar waarom bang blijven? Accepteer het eens een keer echt en laat het gewoon gebeuren, je zult altijd weer in je lichaam terugkomen dus daar hoef je niet bang voor te zijn.
Ik heb het even opgezocht en het klinkt meer op dissociatie inderdaad. Ik voel mezelf dan echt achter mijn lichaam staan in het donker en steeds verder weggetrokken te worden, terwijl ik me goed realiseer dat het niet echt is.
Ik vind het tot nu toe wel echt heel erg vervelend en beangstigend, ook omdat het iets is wat voortduurt ná het trippen en voort blijft bestaan tot ik een hele tijd geen psychedelica meer heb genomen. Ik krijg ook daadwerkelijk een heleboel angstgevoelens ervan, zo'n hele irritante kronkel in je maag.
Tijdens het trippen vind ik het ook echt vervelend omdat het zo eng is. Dan is mn mindset goed, ik zie toffe dingen, ik ga echt helemaal goed en dan krijg ik ineens dat grapje erbij.
Accepteren probeer ik, maar zodra ik loslaat raak ik dermate ver van mijn lichaam verwijderd dat ik echt bang ben dat ik mijn lichaam compleet kwijt raak en uiteindelijk gek word. Ik vind het een hele andere ervaring dan bij een ego-dood bijvoorbeeld, waar alles goed is. Dit is gewoon echt eng.