#1
Bij de kachel
Kijken waar ik heen kan zonder te veel restricties
Wil zo graag filipijnen een keer zien....
Kijken waar ik heen kan zonder te veel restricties
Wil zo graag filipijnen een keer zien....
Hoe komen jullie medeleden de wintertijd door??
83 antwoorden
29 weergaven
18-5-2026
#2
Lachen en zwaaien... Lachen en zwaaien.
#3
Moet toch eigenlijk niet zo zijn dat het elk jaar weer uitzitten is. De wintertijd is min of meer een kwart tot helft van je leven.
Ik heb een herfst/winterdepressie, dus voor mij is dat elk jaar echt uitzitten.
Eigenlijk zit ik het hele leven uit, ook als ik niet depressief ben. Klinkt misschien heftig, ik kan ook zeker wel, of juist daardoor, genieten.
#4
Ik ken de gebeurtenis niet. Maar je had er laatst iets over gepost.Ik heb juist in dit gedeelte van het jaar de grootste moeite om positief te blijven en, om iets te gaan ondernemen.
Wat zijn deze donkere dagen voor Kerstmis toch een kuttijd.
Ik heb zoals genoegzaam bekend, de grootste klap van mijn leven meegemaakt en altijd, ieder jaar weer heb ik er moeite mee.
Laat het maar gauw januari zijn!
En voor wie het wél positief kan bezien met de kerstdagen, wél, die wens ik de allerbeste wensen en fijne feestdagen!
Het is ook erg jammer dat Tasja er nu niet is...
Ik begrijp absoluut dat Tasje onvervangbaar is nu.
Maar heb je een netwerk die hun hond bij je kunnen laten logeren tijdelijk..of parttime..
Welnee..het is absoluut geen Tasja.
Maar wel goede afleiding. Even beiden voeten op aarde of troost om bij die hond te zitten en affectie te tonen. Eventjes iets wat jou sowieso liefde en blijheid geeft. En afleiding, hoe kort of verzachtend ook zou mooi zijn.
Is het een optie of niet?
#5
het zelfde hoe ik de zomer door kom
#6
Dat is zeker een optie, dank je, alleen....moet ik die hond dan juist als ik eraan gehecht ben geraakt weer afgeven?....
#7
Dat is altijd lastig. Ik heb zelf pleeg en trainingshonden gehad(training gegeven) het scheelde voor mij enorm dat ik wist..dit is maar tijdelijk.Dat is zeker een optie, dank je, alleen....moet ik die hond dan juist als ik eraan gehecht ben geraakt weer afgeven?....
Ik kon daardoor daardoor makkelijker afstand te houden op het moment dat ik afscheid moest nemen.
En het hechten aan ze, gebeurde wel. .maar met meer afstand..je weet dat het tijdelijk ja en geen nieuw gezinslid.
Maar het genieten was er volop!
Zeker toen ik blindegeleiden/ptss/autisme honden had. Die waren het 1e jaar bij mij terecht voor socialisatie en training..het afscheid was emotioneel. Maar dat 'mijn' hond een anderr.. zoals jij en Tasja.. zou helpen, gaf mij genoeg troost, die genoegdoening.
Jouw troosr kan zijn, dat je de hond parttime neemt(wat minder hechting, praktischer voor eigenaren)of de eigenaren laten de hond om de dag bij je. Je hebt veel constructies..
maar vooral....
Je weet dat de hond weg gaat zodra.....Tasja terugkomt! Maakt dat het niet makkelijker? Mocht je echt verdriet/gemis krijgen , is daar Tasje met een dubbele dosis liefde en binding om te helen.
Wie weet houden jij en tasja wel een leuk contact met die hond en zijn baasjes!
Helaas moet ik het noemen. Maar mocht het niet lukken met jou en Tasja..asjeblieft..hoe dubbel het ook voelt..ik hoop dat je niet voor de keuze gaat: geen Tasja, dan nooit meer een hond.
Van alle honden zijn er maar 1, ik ken PTSS'ers (of die dan ook een hulphond 'mag) werd deze uitspraak zo vaak gedaan. Och arme wat een verdriet. Sommige zeiden een nieuwe trauma..dit nooit meer
Allemaal...of ze nu de oude adopteerde (kan niet altijd, wel soms, ligt aan situatie) een nieuwe hulphond namen.
Of een 'gewone' hond
(vraag dan na bij de stichting als Tasja terugnemen als (hulp)hond, een andere hond een obstakel vormt)
Anyway...allemaal bloeiden ze terug op. Met bloedend hart naar de oude situatie toen hulphond gewoon hulphond was. Maar de tijdelijke nieuwe gaf weer verlichting en vreugde.
Ik wilde realistisch zijn, snap heel goed dat je er niet aan moet denken, het zijn ook negatieve speculaties. Toch. Hoe eerlijk ook, misschien heb je iets eraan. Al is het maar 1 zin/alinea.
Hoe dan ook. We geven niet op.
Als je rock bottom zit kan je opgeven of geloven(hopen)
Jii hebt die kracht om te hopen. Je kan het @De Zandman ! Vol het gevecht ingaan voor Tasja, vergeet jezelf niet(cliché maar waar)
We winnen of we verliezen strijdend.
Ik ga voor winnen, weet zeker jij ook!!
💪
#8
Dank je voor deze peptalk en nee, ik geef niet op hoor, nooit. Zo zit ik niet in elkaar!
Mocht ik tasja niet terugkrijgen, dan neem ik zeer zeker een andere hond. Jazeker. Maar nu staat mijn hoofd hier evenmin niet naar...
Het mag, en kan niet zo zijn dat er een blokkade zou ontstaan om ook "verder" te denken en vooruit te blijven kijken!
Dat zou tasja ook niet willen denk ik zo.het is fijn dat er mensen zijn, die meeleven met wat er zoal hier op DF gebeurt!
Niet alleen in mijn zaak, maar ook die van anderen!
Het is toch een typische gemeenschap, de gemeenschap van DF die toch enigzins drugsgerelateerd is...
Hier kan de rest van de mensheid eens een voorbeeld aan nemen!
Mocht ik tasja niet terugkrijgen, dan neem ik zeer zeker een andere hond. Jazeker. Maar nu staat mijn hoofd hier evenmin niet naar...
Het mag, en kan niet zo zijn dat er een blokkade zou ontstaan om ook "verder" te denken en vooruit te blijven kijken!
Dat zou tasja ook niet willen denk ik zo.het is fijn dat er mensen zijn, die meeleven met wat er zoal hier op DF gebeurt!
Niet alleen in mijn zaak, maar ook die van anderen!
Het is toch een typische gemeenschap, de gemeenschap van DF die toch enigzins drugsgerelateerd is...
Hier kan de rest van de mensheid eens een voorbeeld aan nemen!
#9
"Ik voel me zo verdrietig".
- "Kijk maar naar bomen, die hebben in de winter hun bladeren nog".
"Mijn verdriet is nu verdwenen".
Kwam uit een goed hart wat je zei maar het is nogal een loze spreuk. Maar wel komisch.
#10
"Ik voel me zo verdrietig".
- "Kijk maar naar bomen, die hebben in de winter hun bladeren nog".
"Mijn verdriet is nu verdwenen".
Kwam uit een goed hart wat je zei maar het is nogal een loze spreuk. Maar wel komisch.
Het is maar hoe je het leest. Niet helemaal goed in jouw geval: de arme boom verliest juist al z'n bladeren.
Misschien begrijp je deze beter 🤗
#11
Samedrugsweekenden en veel werken
+Drugsavonden doordeweeks
+Booty calls
#12
Ach wat kut man! Therapie wel ervoor? wil je er iets over kwijt?Ik ben met de kerstdagen en een week daarvoor, net zoals nu ongeveer, stevig depressief gestemd door het feit dat 41 jaar geleden met een alles overheersende daverende knal, mijn leven in elkaar stortte, totaal onverwacht en on voorbereid. Dit gebeurde op 22 december 1980 en het staat me nog zo na, dat ik alles steeds her beleef... zwetend wakker word en een kuthumeur heb. Ja.
Dit is een wond die de tijd niet heeft kunnen helen. Nee.
Ik sta vroeg op(6-4 uur)
Althans sinds 4 dagen nu ofzo..
Doe een uur yoga als ik wakker word beetje meditatie(Vermijd alles wat digitaal is naast muziek)
doe 100 pushups(verspreid over de dag) en wil ook een vrijwilligersbaantje zoeken
Naja social media al een tijd verwijdert alles maar ik vind dit forum wel heel leuk opzich
#13
Ik heb daar een heel stuk over geschreven alhier, dat ga ik niet nog eens overdoen...en met therapie ben ik he le maal gestopt.Ach wat kut man! Therapie wel ervoor? wil je er iets over kwijt?
Al dat gegraaf in vroeger....daar heb je geen flikker aan.
Wat je gisteren deed, of vorig jaar, daar kan je eindeloos over doorzwammen, je kunt er niets meer aan veranderen.
Wel wat je straks, morgen of volgende week gaat doen. Daar moet je je aandacht aan besteden!
Therapie of niet, je moet alles toch echt helemaal zelf doen...
IT is not worth crying about spilt milk.
Daar moet ik het mee doen.
#14
Waar lees ik dat ?
#15
Een heel stuk terug.
Is al lang geleden allemaal.
Ach. Het doet er niet meer toe.
Is al lang geleden allemaal.
Ach. Het doet er niet meer toe.
#16
Een heel stuk terug.
Is al lang geleden allemaal.
Ach. Het doet er niet meer toe.
Snap niet waarom je er dan uberhaubt over begint maar oke..
Hoop dat je minder last van je nachtmerries krijgt
#17
Ha newbie, de meesten draaien wat langer mee op het forum en kennen De Zandman en zijn geschiedenis dus ook wat beter. In het babbelen over hoe mensen de feestdagen doorkomen (wat zijn vraag is) is het dus niet nodig om op te graven waarom dit voor onze Zandman moeilijke dagen zijn.Snap niet waarom je er dan uberhaubt over begint maar oke..
Hoop dat je minder last van je nachtmerries krijgt![:)]()
Je leert mensen gaandeweg vanzelf beter kennen.
#18
oke thanks yo, miauw miauw over en uit x
#19
Ik vertoef vele uren meer dan gewoonlijk in het land der dromen. Slapen, soms wel 14u per dag.
#20
Mooi dat je mensen begeleidt hebt bij hun laatste momenten. Oprecht.Het spijt me DJ. Ik ben het niet met je eens. Ik heb veel stages gelopen in rust-en verzorgingstehuizen en heb mensen van dichtbij zien sterven. Ik moet er, voor mijn eigen interpretatie en het respect jegens het jouwe, wel aan toevoegen dat mensen die terminaal heel zwaar ziek zijn (zoals dementeerden, terminale kanker etc) dit een ander verhaal is tov mensen die bij zinnen zijn en het leven laten gaan.
Jees, het is geen makkelijk onderwero. Ik zal eens open kaart spelen : ik begrijp jouw mening net als vele anderen maar toch is er altijd een stuk in mij die vele zaken in twijfel trekt. Natuurlijk ga je dood in je eentje. Wordt je geboren alleen? En is een leven lijden in afzondering en eenzaamheid niet een klein beetje vergelijkbaar met alleen sterven.
Als het gaat over de dood moeten zij die nog leven zwijgen. Want zij die zwijgen zijn niet dood. Ze bestaan.
Mijn opa had longkanker waarbij hij drastisch achteruit ging. Uitiendelijk is hij via euthanasie uit het leven gegaan en ik weet nog dat ik het heel bijzonder en waardevol vond dat we het zo konden afsluiten. Vaarwel konden zeggen. Dat is echt vrij zeldzaam echter.