#1
Dat samenwonen gaat voorlopig uitgesteld worden. Kennelijk is ze niet klaar voor samenwonen.
Jij kan er niets aan doen.
Jij kan er niets aan doen.
We zijn al wel op vakantie geweest en dat ging eigenlijk beter als verwacht( 2 weken samen op La Palma) ook hier werd onze relatie op de proef gesteld hoor, maar kwamen we er ook gewoon uit.Ik snap dat dit je een vervelend gevoel geeft, omdat dit iets is waar je zelf weinig grip op hebt op dit moment.
Een relatie van 10 maanden is vrij kort en samenwonen is iets heel anders dan een relatie op afstand waarbij je alleen maar leuke dingen doet.
Zijn jullie bijvoorbeeld wel al samen een paar weken op vakantie geweest? En zo ja, hoe ging dat?
Een goede relatie is bestand tegen flinke storm. In elke relatie is af en toe wel eens tegenslag en moeten jullie daar samen tegen bestand zijn. Door elkaar te steunen.
Maar vooral door in alle situaties met elkaar te blijven praten. Altijd met elkaar in gesprek blijven!
Het feit dat je tot woensdag moet wachten voor een gesprek kan voor jou vervelend aanvoelen, dat zou ik ook hebben.
Voordeel is dat je op kunt schrijven wat voor gevoel je dit geeft en dat jij dit ook woensdag uitspreekt aan je vriendin.
En luister vooral ook heel goed naar wat zij zegt. In de stilte liggen alle antwoorden. Ga dus niet overal tegenin of jezelf verdedigen.
Luister goed en vat samen of je haar goed hebt begrepen.
Uiteindelijk moet je in een relatie allebei jezelf kunnen zijn. Maar in een relatie moet je ook altijd blijven werken aan je relatie.
Na 10 maanden, na 10 jaar en ook na 20 jaar.
We respecteren juist deze alleen-momenten. Zo gaat zij graag de natuur in, en ga ik een dagje erop uit om te feesten. Of als zij wilt studeren of lezen, ga ik sporten of trek ik er even op uit, zonder enig probleem. Dit hebben we al heel snel bespreekbaar gemaakt in onze relatie en dat scheelt al een hoop!Lastig. Maar denk ik niet te zeggen voor ons of dit einde relatie voor jullie betekent of niet. En sommigen zijn nu eenmaal inderdaad meer gesteld op vrijheid dan anderen.
Herken het wel een beetje maar dan was ik degene die het benauwend vond om teveel bij elkaar te zijn en zo weinig alleen-tijd te hebben. En de gedachte om echt samen te wonen en niet meer mijn eigen plekje te hebben beangstigde me. En nog steeds.
Dit dacht ik al wat.Dankjulliewel voor de snelle reacties! Dit doet mij al goed.
Het is voor ons een best unieke situatie. Zij is Introvert Extraordinaire en ik ben meer Extravert met een vleugje introvert. Hierin weet ik ook echt dat zij haar eigen ruimte erg belangrijk vindt en ik probeer zoveel mogelijk rekening te houden hiermee door mij terug te trekken of even het huis te verlaten om te gaan sporten bijvoorbeeld. ( Ik sportte al veel voor we samen waren , dat is onveranderd)
Ik zie dit bericht van haar als een duidelijke grens die ze aangeeft, en dat we misschien even pas op de plaats moeten doen zodat ze meer kan wennen aan de mogelijke toekomstige plannen. Gelukkig hebben we hier de tijd en ruimte ook voor.
Mocht er iets veranderen hou ik jullie op de hoogte!
Ja het onaangekondigd langskomen was toevallig ook al een thema. Heb dit zelf nooit gedaan aangezien zij die grens aan heeft gegeven ( en ik als beetje introvert dit ook storend vind).Dit dacht ik al wat.
Dit is in mijn ervaring (als ook introvert maar dan weer niet extraordinaire) vaak een lastig iets geweest: om meer extraverte mensen duidelijk te maken dat het als introvert soms een groot punt kan zijn om te snel en/of teveel eigen tijd en ruimte op te geven voor tijd samen doorbrengen met de ander.
Dit hoeft niet altijd zo te zijn, maar het is mijn ervaring dat meer extraverte mensen vaak wat moeite hebben om zich echt goed in te leven in hoe zwaar dit voor een introvert kan wegen. Omdat ze zelf vaak denken: hoe meer tijd samen hoe beter toch? Hoe meer zielen hoe meer vreugde toch? Onaangekondigd even langskomen is een leuke verrassing toch?
Dit kán soms op bepaalde momenten zo zijn (dat deze dingen geen probleem zijn) voor een introvert (niemand is 100% dit of dat) maar op andere momenten kan dit als verstikkend ervaren worden en dan zoekt de introvert weer naar de tijd en ruimte voor zichzelf om op te kunnen laden.
Wat anderen ook zeggen: communiceer er vooral over: vertel juist hoe jij je nu voelt door eigenlijk deze (tijdelijke) afwijzing en vraag ook aan haar hoe zij zich precies voelt over het op moeten geven van tijd en ruimte voor haarzelf voor samen zijn met jou. Waarschijnlijk wil ze ook graag samen zijn met jou, anders waren jullie niet al een stel geweest. Maar er kunnen conflicterende dingen spelen.
Andersom is dit natuurlijk net zo belangrijk. Jij moet je ook begrepen voelen.In een vergelijkbare situatie was zij zich ook niet bewust wat de kracht van haar woorden voor mij betekenen.
Zal ik doen👍Ik heb de indruk dat je er wel goed en open in staat.
Laat je woensdag weten hoe het gesprek is verlopen?
Wat lul jij nou?Misschien zoekt hij wel het juiste middel om tot woensdag de tijd door te brengen. Misschien heroïne of crystal meth?
Misschien zoekt hij wel het juiste middel om tot woensdag de tijd door te brengen. Misschien heroïne of crystal meth?Jezelf vooral niet zo gek lopen maken. En allemaal dingen invullen/speculeren.
En het ook niet zo op jezelf betrekken.
Ik moet wel lachen dat je hier op een drugsforum een berichtje aanmaakt voor relatie vragen.
Waar ook niemand een antwoord op kan geven. Als alleen maar mee speculeren waar je gewoon helemaal niks aan hebt.
Heb gewoon ff geduld en ga iets anders doen dan jezelf vanalles blijven afvragen.
Niemand heeft een antwoord behalve je vriendin.
Dat vraag ik mezelf ook heel vaak af 😁Wat lul jij nou?
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."