Ik krijg soms, en neem dit vooral niet te serieus, het idee dat het bijna een taboe wordt om gewoon, in mijn geval, een man te zijn, zeker weten zich een man voelt en "gewoon" op vrouwen valt. Ik heb niks tegen homosexualiteit, heb er ook niks mee. Het is geen afweging die ik moet maken ofzo, ben zelf hetero en wat de rest doet moeten ze lekker zelf bepalen toch. Maar het wordt soms in mijn ogen wel zo uitvergroot, in your face gedrukt dat je er moe van wordt. ( de dingen als transgenders, 300 verschillende geslachten en identiteiten dan) Vrijheid moet er zijn maar dat betekend niet dat je altijd van die vrijheden gebruikt hoeft te maken. Geldt voor iedereen. De een mag zijn commentaar voor zich houden, de ander kan zich wat minder prominent profileren.
Deze gedachte ken ik wel, en ze is legitiem; je kiest per slot van rekening je eigen emotionele framework en achtergrond niet. Zelf probeer ik me echter bewust te zijn van de realiteit en geschiedenis van identiteit: wij zien, net als de maatschappij in het algemeen, de witte cisgender hetero man als "standaard", en de rest moet zich maar aanpassen. Wij zijn nooit vervolgd, bedreigd, mishandeld of gemarginaliseerd, puur om de seksuele relaties die we onderhouden of het label dat we onszelf geven.
Wij zijn het gewend, persoonlijk maar ook als archetype binnen de maatschappij, om te winnen. Serieus genomen te worden. Ons veilig te voelen.
Jij vindt dat afwijkende genders en oriëntaties "in your face" zijn, omdat je - in één topic op het hele forum - geconfronteerd wordt met narratieven en perspectieven waarmee je niet bekend bent, en misschien ook omdat er in de media en online tegenwoordig meer aandacht is voor "afwijkende" identiteiten. Omdat - van de honderden mensen die je kent, TV-programma's en films die je kijkt, fora waar je lid bent, literatuur en lectuur die je leest - een miniscuul gedeelte aandacht besteedt aan een realiteit die miljoenen mensen elke dag leven.
Dit is een ingewikkeld onderwerp dat bovendien emotioneel beladen is, voor iederéén. Ik ben dan ook niet in staat het eer aan te doen, laat staan iemand van gedachten te doen veranderen - dat is dan ook niet mijn doel. Het enige wat ik je wil proberen mee te geven is dit:
Vraag je af, wanneer je je ongemakkelijk voelt, of jouw ongemak opweegt tegen het recht van de ander om zichzelf te zijn.
That's it.
En da's moeilijk. Ik heb er jaren over gedaan om op het punt te komen dat ik me durf te verplaatsen in de ander, durf toe te geven dat ik soms (vaak) ongelijk heb, dat mijn ongemak niet belangrijker is dan de wens -het recht - van een ander om geaccepteerd te worden, dat ik ervoor kan kiezen om iets te laten gaan als ik niet zeker weet of ik het recht heb om er een mening over te hebben.
Ik ben niet perfect, verre van, maar deze dingen durf ik nu. En daar ben ik trots op.
Hopelijk vat je mijn toespraak niet op als kritiek op jou als persoon, of als egotripperij; ik vind dit gesprek simpelweg de moeite waard om aan te gaan en ik denk dat jij ervoor openstaat om een mening aan te horen die je misschien niet deelt, en te proberen of je er waarheid in kunt vinden. (Als je niet van gedachten verandert dan vind ik je nog steeds een toffe gast hoor
![:wink:]()
)