De laatste jaren wordt er veel gesproken over grensoverschrijdend gedrag, toxic masculinity, #metoo, en het vragen van consent. De boodschap is vaak duidelijk: vrouwen worden agressief benaderd en mannen moeten daarmee stoppen. Hoewel ik die boodschap ondersteun, constateer ik als mede-man ook dat er voor mannen eigenlijk niet zoveel alternatieven zijn. Als man word je geacht om zelfverzekerd te zijn en initiatief te tonen. Er staat veel druk op mannen om te 'scoren'. Je moet willen verovereren (of je daar nou zelf zin in hebt of niet). Te veel stilstaan bij wat een vrouw vindt betekent dat je onmiddelijk wordt gefriendzoned, of als creep bestempeld. Bovendien bestaat het risico dat andere mannen respect voor je verliezen omdat je kennelijk 'niet in staat bent' om een vrouw te veroveren.
Eerlijk gezegd frustreert het mij al wel een tijdje dat er niet meer wordt gepraat over
waarom zoveel mannen eigenlijk grensoverschrijdend gedrag vertonen. Ik denk dat het antwoord duidelijk is. Mannen worden geselecteerd op basis van zelfverzekerdheid en initiatief tonen. En dat zijn eigenschappen die al snel tegengesteld staan aan empathisch luisteren en consent vragen.
Persoonlijk zie ik binnen mijn vriendengroep juist het tegenovergestelde van wat vrouwen doorgaans beschrijven over hoe ze door mannen benaderd worden. Ik ken veel mannen die het heel belangrijk vinden om respectvol met grenzen van vrouwen om te gaan. Bijna al die mannen hebben ook issues met mannelijke onzekerheid, want gevoelig zijn voor de mening van vrouwen over wat je wil doen betekent automatisch dat je minder hoog op de ladder van mannelijkheid komt te staan. Dat maakt je onaantrekkelijker als man. Ik zie dus veel mannen die op zoek zijn naar een (langdurige) partner, maar het moeilijk vinden om vrouwen te benaderen vanwege deze giftige mix van eisen. Het gevolg is vaak dat ze dichtslaan, en beginnen te kampen met een enorm negatief zelfbeeld omdat niemand hen leuk vindt. Als man is dat dan je eigen schuld, want het is jouw taak om te veroveren. Kennelijk kan je dat niet.
Dit onderwerp lijkt haast onbespreekbaar, omdat praten over je onzekerheid dus een enorm risico is voor mannen! Andere mannen verliezen respect voor je, en vrouwen vinden je simpelweg niet aantrekkelijk als je praat over je onzekerheden. Je wordt letterlijk geen 'echte man' genoemd, en in plaats daarvan in een soort categorie geplaatst van onzeker zeikend manwijf. Bah.
Tot mijn blijdschap blijkt er dan toch één mini-docu te bestaan die dit onderwerp bespreekt. Die komt uit 2016, dus het is al een tijdje terug. Maar documentairemaakster Sunny Bergman ging toen op pad om aan mannen te vragen hoe zij omgaan met mannelijke onzekerheid. Het resultaat is een verrassend oprechte beschouwing van de worsteling van mannen in het datingleven. Dat je constant te horen krijgt dat je als man per definitie maar aan één ding denkt, dat je daarom een vieze perv bent, maar dat je dat helemaal prima moet vinden want anders ben je niet zelfverzekerd. Over de twijfel die komt kijken bij het jagen en veroveren ('
vindt ze mij wel leuk?', '
benader ik haar nu goed', en '
hoe weet ik dat?!'). Over de druk die er staat op mannen om te versieren, terwijl je het zelf misschien nog niet helemaal voelt. En over de gesprekken die mannen hebben met elkaar, waarin we slechts benadrukken wat de successen zijn, en verzwijgen dat daar allerlei twijfel en onzekerheid bij kwam kijken.
Kijktip dus:
Over mannelijke seksualiteit bestaan vastgeroeste clichés. Zo zouden ze er geen genoeg van kunnen krijgen, scheppen ze er graag ongegeneerd over op, willen ze zoveel mogelijk verschillende partners en zijn ze het liefst dominant in bed. Maar staat de mannelijke seksualiteit wel voortdurend...
npo.nl
Wat voor mij echt een eye-opener was is het volgende. In aflevering 2 wordt gesproken over waarom vrouwen willen dat mannen zelfverzekerd veroveren. Vrouwen hebben immers last van het risico om als slet bestempeld te worden. Daarom hebben ze een man 'nodig' die initiatief neemt (op een leuke manier), zodat zij daarin op een natuurlijke manier in mee kunnen gaan en zich een beetje kunnen laten meeslepen. Dat maakt zelfverzekerdheid aantrekkelijk.
Essentieel in deze discussie is dus dat er zoiets bestaat als een gulden middenweg. En het lijkt me slim om het precies daar heel uitgebreid over te gaan hebben met zijn allen. Want hoe kan je precies zelfverzekerd zijn en initiatief tonen, maar dan op een leuke manier die geen grenzen overschrijdt? Volgens mij is dat de hamvraag.
