Zonder overheid zou er geen brandweer, politie of betaalbare gezondheidszorg zijn, geen uitkeringen betaald worden en geen natuur beschermd worden. Als je wilt zien hoe echte anarchie eruit ziet moet je een keer kijken naar het Somalië van de jaren '90. Ik wil geen spoilers geven maar het is geen mooi plaatje...
Ik wil wel even toevoegen dat anarchie vaak geassocieerd wordt met complete chaos en de afwezigheid van orde. Maar anarchisme betekent letterlijk genomen slechts 'no leader'. Binnen het anarchisme wordt autoriteit niet toegekend op basis van sociale positie, zoals in ons systeem gebruikelijk is. Je hebt dus geen bestuurder die beslissingen mag maken omdat die bestuurder is. In plaats daarvan worden beslissingen genomen op basis van consensus tussen alle betrokkenen. Legitieme besluiten kunnen alleen genomen worden door het bereiken van overeenstemming over die specifieke besluiten. Maar binnen het anarchisme zijn er dus besluiten mogelijk en ook een systeem van controle. Zolang iedereen het daar maar mee eens is.
Dat is dan ook gelijk de achilleshiel van anarchisme, want het kost heel veel tijd om met overleg overeenstemming te bereiken. En als er geen overeenstemming is dan kan er geen besluit worden genomen. Dat maakt de samenlevingsvorm besluiteloos, log en ongestuurd. Daarom werkt anarchisme over het algemeen alleen in kleine communes waar er een sterke groepsidentiteit is en een overeenkomende ideologie.
Overigens hebben we in de internationale politiek ook een staat van anarchie. Formeel is er niet een wereldleider die bestuurlijke besluiten maakt. (Informeel is de Verenigde Staten natuurlijk wel die wereldleider omdat zij gewoon buitengewoon agressief zijn en het grootste leger hebben.)
Ik denk dus dat je onderscheid moet maken tussen een burgeroorlog (zoals in Somalië in de jaren '90), een mislukte staat (waarbij het de overheid niet lukt om de meest basale voorzieningen zoals veiligheid, economische zekerheid of een justitiëel systeem te regelen), of anarchie. Dat zijn wel echt verschillende concepten.
Ik weet niet zo goed of
@Mindless misschien (socio-)anarchisme bedoelt met een nieuw systeem zonder controle en dwang. Aangezien er dan een systeem is waar niet één iemand de controle heeft, maar dat de controle is verspreid over alle betrokkenen.
Nee, ik geloof ook niet dat het "vanzelf" goed komt. Ik geloof er alleen niet in dat een systeem van controle en dwang ooit tot een wereld kan leiden waarin de mens in harmonie met elkaar en de wereld/natuur leeft.
Dat zou namelijk blijken uit deze eerdere reactie.
Dan heb je dus 1 groep mensen, met name de overheid, die de rol van "ouder" op zich neemt, die de bevolking (het "kind") wil dwingen om te veranderen. Dan zijn we dus per definitie al niet harmonieus bezig met elkaar, terwijl we toch 1 systeem zijn. Hoe gaat harmonie uit disharmonie ontstaan? Hoe is ooit harmonie uit disharmonie ontstaan? Deze relatie is imo niet te vergelijken met die van ouder en kind. Beide zijn het "kind" en de natuur, het geheel, moeder aarde, hoe je het ook wilt noemen, is de echte "ouder".
Ik denk zelf dat je best harmonie kan krijgen door een juiste balans tussen macht en checks and balances. Als we even 'de natuur' als uitgangspunt nemen (hoewel ik dat een problematisch concept vind): je ziet binnen ecosystemen dat er allerlei vormen van macht zijn. Roofdieren controleren de populaties van prooidieren, prooidieren voorkomen dat een ecosysteem overgroeid wordt met woekerende planten of algen. Maar al die vormen van controle en macht zijn tegen elkaar uitgebalanceerd zodat er niet één actor het hele systeem domineert.
In die zin denk ik dat we al een heel eind zijn met een democratische rechtsstaat met een soort federale unie en daarboven een multilateraal overlegorgaan tussen alle verschillende staten. De vraag is alleen hoe het systeem gebalanceerder gemaakt kan worden, denk ik.