Kenissen heroïneverslaafden?

Ik heb wel wat kennissen die of gebruikt hebben of het nog steeds doen. Een goede vriendin van me is net weer een jaar clean, maar heeft jaren met heftige verslavingen gekampt. Ik heb altijd tegen haar gezegd dat ze langs mag komen als ze normaal kan doen, dat ik haar geen geld leen of andere spullen, maar dat ze wel altijd mee kan eten. En dat ze geen vrienden mee mocht nemen, omdat dat allemaal verslaafden waren en ik daar geen trek in had. Ik kende haar pas toen ze al verslaafd was en ik weet uit ervaring dat je lange discussies met zulke mensen kan hebben, maar dat ze echt zelf de stap moeten nemen om af te kicken. Je kan lullen als Brugman; helpt allemaal toch niet.

Voor de rest is de moeder van een vriendin langdurig verslaafd geweest (ik ken haar al sinds m'n 16e, vandaar dat ik al behoorlijk wat ervaring met heroine-verslaafden heb) en dus de broer van m'n vriend nu nog steeds. Met deze twee heb ik altijd minimaal contact gehad, ook deels uit eigen keuze. Soms is het gewoon beter om zulk contact te beperken, want je haalt er voor jezelf niets uit.

Ik denk dat je inderdaad duidelijke afspraken moet maken met verslaafden dat ze weten waar ze aan toe zijn.

Je kan wel het contact verbreken omdat het misschien beter is voor jezelf, maar dan zit je met het schuldgevoel. Nuja, verslaafden leven in hun eigen wereld en velen zeggen dat je niets meer voor hen kunt doen. Ik vind dit wel demotiverend, vooral als het om dichte kennissen gaat. Misschien hen verzoeken om professionele hulp te zoeken, maar iedereen weet dat echte verslaafden toch hervallen. Maar er moet toch iets zijn wat je kunt doen voor hen zonder dat je er zelf onder doorgaat?

Hypodermic zei:

Maar er moet toch iets zijn wat je kunt doen voor hen zonder dat je er zelf onder doorgaat?

Klik om te vergroten...

Liefde, warmte, een doel om voor te leven. Probeer de dagelijkse sleur te doorbreken; dingen doen die enkel als positief ervaren worden door de gebruiker. Dit zijn een paar factoren die mij nu zo'n twee jaren van de Hero of hebben geholpen.

Jij als buitenstaander kan inschatten wat je kan of wil geven. Dit gaat helaas niet over één nacht ijs. Je zal niet kunnen bepalen wanneer iemand stopt. Maar je kan het besluit wel versnellen / vereenvoudigen, denk ik.

Ik heb een verslaafde kennis, maar die wil geen hulp alleen maar geld... en Dat krijgt hij niet van me. Die is zijn vriendin, huis, auto en baan kwijtgeraakt

Hij krijgt af en toe wel eens wat te eten van me, of een keer een andere broek, of sokken

Heel vaak kom ik hem weer eens in de stad tegen, en zijn weer even goede vrienden, zolang het onderwerp "dope" of "poen" niet aan de orde komt. Dat weet ie ook, en begint er niet meer over bij mij. Gewoon zo als altijd, een kopje koffie drinken, en een sigaretje erbij op een terrasje. Praten over vrouwen die voorbij komen lopen in net wat (veel) te strakke spijkerbroek Tja maar dan rond een uur of 18:00 moet ie er weer vandoor, en is ie ineens weg "ik ga er weer vandoor, doei!" of boos worden om onbenullige dingetjes.

Gelukkig begint hij een beetje wakker te worden, en is niet de alle dagen meer high. Was begonnen met "woensdag niet meer" nu heeft hij twee dagen dat ie niet gebruikt.

Gaat de goeie kant op. nu maar hopen dat ie vol kan blojven houden.

Zolang ik m nog een aantal maanden in die broek zie lopen, verpatst ie ze niet. lijkt me. Nee het is geen schuldgevoel. Hij was altijd al een goeie vriend, en dat ene kleine stukje persoonlijkheid issie nog niet kwijt. En dan is hij af en toe weer (eventjes) de zelfde als voor die tijd.

Hij eet wel weer wat meer, en ziet er weer wat schoner uit. (geen smoezelig gezicht of dreadlocks)

Ik ben benieuwd hoe het over een jaar met m gaat.

Een jaar of vijf/zes geleden is mijn beste vriendin samen met haar vriend verslaafd aan heroine geraakt (chinezen, ze hebben nooit gespoten). Ik wist wel dat haar vriend al eerder/vroeger ook gebruikte, maar mijn vriendin verzekerde me dat ie het nu niet meer deed.
Totdat mij langzaam begon op te vallen dat haar vriend steeds magerder en grauwer werd en toen moest ze wel aan me toegeven dat ie er soms eigenlijk nog steeds aan zat. Aan haar merkte ik (nog) niks, dus ik geloofde haar op haar woord toen ze me vertelde dat zij er niet aan meedeed. We waren (en zijn nog steeds) beste vriendinnen en ik ging er vanuit dat ze mij de waarheid zei. Ik hield echter wel steeds vaker mijn hart vast, want we waren in die tijd behoorlijk zwaar met drugs en feesten bezig. Ik kon er al echt wat van, maar zij was altijd nog wel een tikkeltje extremer bezig dan ik. Ik wist dat ze ook altijd wel nieuwsgierig was naar heroine, maar dat was juist iets waar ik zo min mogelijk mee te maken wilde hebben.
Totdat mij op een zomerse dag inene opviel dat ze zo ontzettend afgevallen was. Ze droeg een kort truitje en ik kon echt opeens al haar ribben tellen. Ze was van zichzelf altijd al aan de magere kant, maar hier schrok ik echt van. Toen ik goed verder keek, verraadde haar lege, wazige gezichtsuitdrukking eigenlijk meteen ook alles. Dat het me achteraf gezien toch niet eerder opgevallen was! We gingen zo close met elkaar om en zagen elkaar bijna dagelijks. Maar ja, ik was natuurlijk ook nog maar een jong en naief meisje van net 22 jaar. Ik had wel al veel ervaring met andere drugs, maar tot die tijd kende ik eigenlijk geen mensen die heroine gebruikten. Ik was niet goed op de hoogte van alle gebruikerskenmerken en ging er verder van uit dat zij eerlijk tegen me waren als ik er naar vroeg. Dat deed ik namelijk wel regelmatig. Echter, toen ik haar op dat moment confronteerde met wat ik bij haar zag, kon ze er niet meer omheen en gaf ze aan me toe dat zij en haar vriend al een hele tijd samen heroine gebruikten....
Alle puzzelstukjes vielen dan eindelijk voor me op hun plaats. Het werd me duidelijker hoe het kwam dat zij en haar vriend (vooral hij) op feestjes vaak plotseling "ziek" werden en naar huis toe moesten (Cold Turkey verschijnselen), of waarom ze opeens telefoontjes moesten plegen en voor even "verdwenen", om vervolgens weer vrolijk (en high) terug te komen (bezoekjes aan dealer en stiekem in de auto samen wat roken). Eigenlijk wist ik onbewust al de hele tijd dat er iets gaande was, maar dit ging zo buiten mijn eigen principes om dat ik me er voor afsloot. We hadden het immers erg leuk met elkaar en ik wilde dat dat zo bleef....
Toen ik het dan eindelijk toch uit haar eigen mond hoorde, was ik ook niet echt in een shock. Het kwam niet als een grote verrassing, maar ik was blij dat ik een bevestiging kreeg van iets wat ik stiekem toch al een beetje aan het vermoeden was.
Ik heb haar toen voor het blok gezet: wilde ze hiermee doorgaan (wel met een grote kans om mij dan als vriendin misschien kwijt te raken) , of ging ze professionele hulp zoeken? Ze koos voor het laatste. Tussen haar en haar vriend ging het al een tijdje niet zo lekker meer, dus dat ging niet veel later uit. Toen ze hem dan ook daadwerkelijk niet meer zag en niet meer samen met hem onder een dak woonde, kon het afkicken serieus beginnen. Woonruimte had ze inmiddels ook niet meer, dus ik heb haar toen tijdelijk thuis op laten vangen. Ik woonde nog bij mijn ouders (ik had samen met mijn zusje een etage boven hen) en ik had ze ook ingelicht over de hele situatie. Mijn ouders zijn erg ruimdenkend, lief en welwillend, plus dat ze ook erg gesteld waren/zijn op die vriendin, dus die vonden het geen probleem om haar in die moeilijke tijd in huis op te nemen.
Mijn vriendin ging in therapie bij de Jellinek en kreeg methadon mee om over het ergste heen te komen. Met een heleboel doorzettingsvermogen en steun van mij, mijn ouders en haar eigen ouders, is het haar uiteindelijk gelukt om weer helemaal clean te worden!
Ik moet wel toegeven dat ik in die tijd ook samen met haar methadon heb gebruikt. Ik was toch wel nieuwsgierig geworden naar het gevoel d'r van en dat leverde mij bijna een methadonverslaving op. Het ging ook uit met mijn eigen relatie destijds en met die methadon voelde ik me daar minder verdrietig over.... Maar goed, dat terzijde. Daar ben ik ook (wel met een klein beetje moeite) weer uitgekomen, omdat ik echt geen methadonjunkie wilde worden! Ik wilde ook het goede voorbeeld geven aan mijn vriendin, dus met mijn eigen wilskracht is dat gelukt.
Inmiddels is mijn vriendin een geweldige moeder voor haar dochtertje van vier (zij is uiteraard niet van die jongen die verslaafd was). Drugs gebruikt ze helemaal niet meer. Alleen heel soms bij grote uitzondering en natuurlijk nooit waar de kleine bij is! We hebben het nog wel eens over die tijd, maar ze is niet van plan om ooit nog terug te vallen naar de heroine. Van deze ervaring heeft ze een hoop geleerd en ze wil het niet nog eens meemaken.Zelf ben ik natuurlijk door dit hele gebeuren ook een hele ervaring wijzer en rijker! Ik ben erg blij dat ik haar nooit heb laten vallen en dat ik haar (met hulp van anderen) hier doorheen heb geholpen. Ik heb van dichtbij meegemaakt hoe slopend heroine kan zijn en hierdoor heb ik ook absoluut geen behoefte om er nog ooit mee te experimenteren. Die methadonperiode was wel genoeg voor mij!

Heftig verhaal... kan bijna wel janken... Ik bewonder het echt hoe je je vriendin hebt opgevangen, en ben blij dat het allemaal zo goed is afgelopen!! Ik zou willen dat ik dezelfde hulp kan geven aan mijn vrienden, maar ze zijn niet mijn beste vrienden, om maar beter te zeggen: drugsvrienden... Behalve die ene dan waarmee ik ook samen die hele groep heb leren kennen, en waarmee ik ook apart afspreek. Ik ga proberen hem in ieder geval hieruit te trekken. Misschien is het nu nog makkelijk om ermee te stoppen, dat hoop ik, ze zijn pas een maandje of 2 bezig met heroine... En ongeveer 3 met spuiten.

Dit verhaal bevestigt wel weer mijn gevoel over dat spul... dat ik dat zo sterk heb komt trouwens grotendeels door dit forum. Ik lees hier zoveel heftige verhalen, dat ik echt allang heb besloten: daar wil ik niet heen... Maar die vrienden hebben dat geloof ik niet zo bewust in de gaten, die zien het gewoon als een relaxte drugs, en zien het verschil in heftigheid niet met coke, speed, keta of ghb enzo... Nu ik er zo over schrijf ben ik me eigenlijk pas bewust van de kutheid van de hele situatie...

Hypodermic zei:

Maar er moet toch iets zijn wat je kunt doen voor hen zonder dat je er zelf onder doorgaat?

Klik om te vergroten...

Ik behandel ze gewoon als mens. Vaak is dat al genoeg. Ze krijgen vaak zulke heftige oordelen over zich heen gestort. Dat er normaal gedaan wordt tegen ze kan soms al heel wat helpen. Tenminste, dat is wat de mensen om me heen die verslaafd zijn/geweest zijn zelf aangeven.

Rond mijn 18de is een goede vriend, uit een vast vriendengroepje aan de hero gegaan. Uiteindelijk was er niets meer met hem te beginnen. Ongeveer een jaar heb ik, ondanks de sociale onmogelijkheden, hem geprobeert hier vanaf te krijgen, maar hij werd steeds minder vriend, en ik werd steeds vaker meegesleurd in foute dingen. Contact van zijn kant was Altijd met een agenda, en het was altijd geld. Uiteindelijk heeft hij van al zijn beste vrienden, inclusief mij, gestolen en ingebroken e.d.
Uiteindelijk was het onmogelijk nog contact met hem te houden. Hij kwam afspraken niet na, was soms weken weg, en had schijt aan alles behalve zn fix.

Rond mijn 25ste heeft een super rijke overbuur van mij een maand of 2 hero gebruikt. Hier is hij op eigen kracht mee gestopt.

Er is een medicijn tegen 'heroine' verslaving met een 98% kans op genezing.
http://www.azarius.nl/smartshop/psyched ... the_iboga/
als die vriend van je in is voor alle soorten drugs, presenteer dit medicijn dan als een vette drugs Vroeger gebruikten hippies dit naast lsd ook wel om mee te trippen. (en heel internet schreeuwt dat het een levensgevaarlijke drugs is, maar das weer een mooi voorbeeld van foutieve informatie verstrekking.. er zijn in totaal 3 geregistreerde doden gevallen, allemaal met meerdere drugs in hun systeem) (1 waarschuwing wel..als hij dit wil proberen mag hij Geen andere drugs gelijktijdig gebruiken.. die worden enorm versterkt, een normale dosis hero is dan wellicht dodelijk geworden) ..als je dit wat lijkt..lees er dan Ongelovelijk veel over..pm me evt voor wat'text en filmpjes...de drugs is Erg heftig.

TechNora zei:

Heftig verhaal... kan bijna wel janken... Ik bewonder het echt hoe je je vriendin hebt opgevangen, en ben blij dat het allemaal zo goed is afgelopen!! Ik zou willen dat ik dezelfde hulp kan geven aan mijn vrienden, maar ze zijn niet mijn beste vrienden, om maar beter te zeggen: drugsvrienden... Behalve die ene dan waarmee ik ook samen die hele groep heb leren kennen, en waarmee ik ook apart afspreek. Ik ga proberen hem in ieder geval hieruit te trekken. Misschien is het nu nog makkelijk om ermee te stoppen, dat hoop ik, ze zijn pas een maandje of 2 bezig met heroine... En ongeveer 3 met spuiten.

Dit verhaal bevestigt wel weer mijn gevoel over dat spul... dat ik dat zo sterk heb komt trouwens grotendeels door dit forum. Ik lees hier zoveel heftige verhalen, dat ik echt allang heb besloten: daar wil ik niet heen... Maar die vrienden hebben dat geloof ik niet zo bewust in de gaten, die zien het gewoon als een relaxte drugs, en zien het verschil in heftigheid niet met coke, speed, keta of ghb enzo... Nu ik er zo over schrijf ben ik me eigenlijk pas bewust van de kutheid van de hele situatie...

Klik om te vergroten...

Het was een heftige periode uit ons leven inderdaad, maar godzijdank is alles dus uiteindelijk toch weer helemaal goedgekomen.
Heroine is kutspul, als ik jou was zou ik niet meer met die mensen omgaan die het in jouw omgeving gebruiken! Het zijn toch maar kennissen/feestvriendjes en ook al is het misschien nu even moeilijk om daar afscheid van te nemen, je zal er uiteindelijk wel achterkomen dat zulke mensen toch geen waarde aan je leven toevoegen... Heroine verandert je persoonlijkheid ook, het is hoogstwaarschijnlijk dat ze binnenkort kunnen veranderen in mensen die je niet meer kunt vertrouwen en misschien ook van jouw goedheid misbruik gaan maken! Voor die ene vriend van jou is er misschien nog wel hoop, dus het is een goed idee om met hem te gaan praten. Probeer hem er van te overtuigen wat de risico's zijn en vertel desnoods ook het verhaal van mijn vriendin aan hem (zij is in totaal een maand of 6 verslaafd geweest). Daarna is de keuze aan hem. We leven inmiddels in een tijd waarin we dondersgoed weten hoe gevaarlijk heroine is. Als hij er voor kiest om hier mee door te gaan, dan is hij echt heel dom, maar dat is dan zijn eigen beslissing. Jij hebt in iedergeval dan nog je goede wil getoond en je steun aangeboden, maar verder raad ik je aan om ook hem in dat geval links te laten liggen...

Heel veel succes hiermee!!!!

Ik heb gister met die vriend afgesproken, en we hebben de urenlang gepraat, de hele nacht door. Ik had van tevoren goed nagedacht wat ik wilde zeggen, en hoe ik het ging brengen.

Ik heb hem vooral proberen duidelijk te maken dat ik om hem geef, en hem graag gezond en gelukkig zie. Ik heb hem vragen gesteld over zijn gebruik, en daar was hij eindelijk eerlijk over.. (de situatie is nog een stuk erger dan hij me heeft voorgehouden) ik heb hem ook gevraagd welke dromen hij heeft voor de toekomst, wat hij wil met zijn leven, en hoe hij zijn gebruik hierin ziet.

Toen we eenmaal goed aan t praten waren, heb ik hem ook even hard toegesproken, en geconfronteerd, en toen gingen we allebei even hard over de zeik... bijna liep ie toen weg, maar gelukkig heb ik dat weten te voorkomen. Dat maakte wel dat het gesprek daarna nog een niveautje dieper ging. Hij zei dat hij wel wilde stoppen, maar dat het steeds erg aan hem trok om toch te gebruiken. Ik heb hem aangeraden om pro hulp te zoeken, en gezegd dat ik er graag voor hem wil zijn...

Ik heb voor mezelf besloten niet meer met die groep om te willen gaan. Mede door t bericht van MarlaSinger, en een vriendin van me van in de 40 die ook alles al heeft meegemaakt, en me hetzelfde advies gaf...

Wat wel stom was: helemaal aan t einde van het gesprek (uurtje of 5 's ochtends), en toen hij op t punt stond om op te stappen vroeg hij of ie wat geld kon lenen... Niet gedaan natuurlijk... Als hij ermee door blijft gaan, dan is het voor mij ook afgelopen, hoe hard het ook klinkt.

TechNora zei:

Ik heb gister met die vriend afgesproken, en we hebben de urenlang gepraat, de hele nacht door. Ik had van tevoren goed nagedacht wat ik wilde zeggen, en hoe ik het ging brengen.

Ik heb hem vooral proberen duidelijk te maken dat ik om hem geef, en hem graag gezond en gelukkig zie. Ik heb hem vragen gesteld over zijn gebruik, en daar was hij eindelijk eerlijk over.. (de situatie is nog een stuk erger dan hij me heeft voorgehouden) ik heb hem ook gevraagd welke dromen hij heeft voor de toekomst, wat hij wil met zijn leven, en hoe hij zijn gebruik hierin ziet.

Toen we eenmaal goed aan t praten waren, heb ik hem ook even hard toegesproken, en geconfronteerd, en toen gingen we allebei even hard over de zeik... bijna liep ie toen weg, maar gelukkig heb ik dat weten te voorkomen. Dat maakte wel dat het gesprek daarna nog een niveautje dieper ging. Hij zei dat hij wel wilde stoppen, maar dat het steeds erg aan hem trok om toch te gebruiken. Ik heb hem aangeraden om pro hulp te zoeken, en gezegd dat ik er graag voor hem wil zijn...

Ik heb voor mezelf besloten niet meer met die groep om te willen gaan. Mede door t bericht van MarlaSinger, en een vriendin van me van in de 40 die ook alles al heeft meegemaakt, en me hetzelfde advies gaf...

Wat wel stom was: helemaal aan t einde van het gesprek (uurtje of 5 's ochtends), en toen hij op t punt stond om op te stappen vroeg hij of ie wat geld kon lenen... Niet gedaan natuurlijk... Als hij ermee door blijft gaan, dan is het voor mij ook afgelopen, hoe hard het ook klinkt.

Klik om te vergroten...

Goed zo meis, je hebt echt het beste gedaan wat je kon doen!! Ik vind het heel knap van je, dat je hebt besloten om te breken met je kennissengroep. Dit soort keuzes zijn niet altijd even makkelijk namelijk... Ik hoop voor je vriend dat het gesprek met jou hem goed aan het denken heeft gezet. Het is goed dat hij wil stoppen, maar dat hij nog steeds drang heeft om te blijven gebruiken, komt omdat hij verslaafd is geraakt. Daar kom je niet zo makkelijk van af.... Ik wens jou en je vriend nogmaals heel veel geluk, succes en sterkte!!!! *knuffel*

stel dat die jongen nu blijkbaar die wilskracht niet op kan brengen en dus blijft gebruiken, waarschijnlijk stiekum natuurlijk. Jij verbreekt dan het contact ...

maar hoe zit het met later ... stel dat het hem daarna wel lukt om te stoppen? is dan voor jou alles al kapot? of is er nog een eventuele kans bij bewezen inzet en resultaat

vergeet natuurlijk ook vooral niet dat stoppen niet eens het allermoeilijkste is met opiaten .. het eraf blijven over laten we zeggen een periode van 25 jaar blijkt nog moeilijker te zijn dan het stoppen op zich ...

in feite lijkt dat wel het funderen van je leven op een tijdbom maar sommige tijdbommen kunnen nu eenmaal best de moeite waard zijn


heel veel sterkte en inzicht toegewenst

Ik wil helemaal over niemand oordelen. Ik snap het best als het hem niet lukt om te stoppen, ik weet zelf hoe moeilijk het kan zijn ergens af te blijven, en dan gebruik ik nog niet eens de hardst verslavende drugs... Ik neem het hem ook niet kwalijk als hij niet stopt.

Dat ik nu niet meer met die groep wil omgaan komt voornamelijk omdat ze de laatste tijd steeds aan t spuiten zijn. Het is puur eigenbelang, en ook wel zelfbescherming dat ik daar niet bij wil zijn. Ik vind het ook niet echt gezellig meer in die groep, dus waarom zou ik dan blijven? Daarbij proberen ze me er ook in mee te trekken, dus dat is al helemaal niet tof...

Met die jongen ligt het dus een beetje anders... ik weet niet of ik met hem het contact echt kan verbreken, dat lijkt me moeilijk. Ik wil hem graag helpen, en aanbieden dat ie hier altijd kan komen eten ofzo. Als ik ook maar een moment merk dat hij niet meer te vertrouwen is of hij flikt me iets, dan is het over. En tuurlijk kan die altijd terugkomen, ik schrijf nooit iemand af....

je bent een mooi mens, dat een hele fijne energie in je berichten neerlegt tech... en ik denk dat jij een prima persoon kan zijn om hem te helpen als je diezelfde energie die je in je berichten neerzet, gebruikt bij hem.

fijne energie of niet, natuurlijk gelden wel dezelfde natuurwetten .. vooral degene dat iemand pas geholpen kan worden als diegene dat ook echt zelf wil... en daar offers voor kan maken.

1 waarschuwinkje alleen .. je komt op mij over als iemand die oprecht geeft om die vriend en je bent tot heel veel bereid om hem daarmee te helpen. Zorg dat medeleven geen medelijden wordt en laat je niet meetrekken in zijn ellende, mocht die toch nog verergeren. Laat jezelf geen schuldgevoel aanpraten en leg natuurlijk ook geen schuldgevoel bij jezelf neer, dan loopt het wel los. Ook al loopt het niet altijd zoals je wilt but thats life I guess


sterkte

^ Dankje, wat een mooi compliment! Ik zal je waarschuwing in m'n achterhoofd houden. Uiteindelijk moet toch iedereen het zelf doen he... hoe moeilijk het soms ook is om dat los te laten. Maar ik ben er inmiddels wel achter dat je vooral ook aan jezelf moet blijven denken. Anders belast je iemand ook alleen maar met je (zogenaamde)hulp... En uiteindelijk komt het allemaal wel goed daar ben ik van overtuigd!

Oja, en voor MarlaSinger: dankje voor je verhaal, en de tips, en knuffel terug, ik voel bij jou ook good vibes!

TechNora zei:

Oja, en voor MarlaSinger: dankje voor je verhaal, en de tips, en knuffel terug, ik voel bij jou ook good vibes!

Klik om te vergroten...

Goed zo, ik voel de goede vibes bij jou ook!