#1
stiefpa van een maat van mij is erg verslaafd aan hero .. 50000 verbrast in een paar maanden
Kenissen heroïneverslaafden?
37 antwoorden
8 weergaven
18-5-2026
#2
#3
Het is wel goed dat je de verleiding kunt weerstaan. Ik denk dat veel mensen in u positie anders hadden gereageerd.
Ik heb het wel moeilijk met het feit dat je het contact wil verbreken. Ik begrijp het natuurlijk aan de ene kant wel, maar aan de andere kant blijven het je vrienden toch..? Kun je eigenlijk nog op een normale manier met hen praten? Want meeste heroïneverslaafden denken nog maar aan één ding.
Ik heb het wel moeilijk met het feit dat je het contact wil verbreken. Ik begrijp het natuurlijk aan de ene kant wel, maar aan de andere kant blijven het je vrienden toch..? Kun je eigenlijk nog op een normale manier met hen praten? Want meeste heroïneverslaafden denken nog maar aan één ding.
#4
Iemand kennissen die heroïne gebruiken? En zo ja, hoe ga je daarmee om? Willen die geholpen zijn of laat je ze het best gerust?
#5
In mijn omgeving hebben de laatste tijd enkele vrienden de stap naar spuiten gezet... Het zijn niet mijn beste vrienden, maar toch mensen waar ik de laatste tijd veel mee omga. Ik ben er eerlijk gezegd enorm van geschrokken, omdat het in mijn ogen toch weer een stap verder is. Ik wil die mensen gewoon niet naar de tering zien gaan, maar ik zie sommigen nu al zichtbaar aftakelen.
Ik heb er wel met ze over gesproken, maar je kunt niemand opleggen om iets wel of niet te doen. Ze vinden het zelf niet zo'n grote stap na de drugs die we allemaal gedaan hebben de laatste tijd.... Het is me ook al enkele keren aangeboden, maar ik zie het absoluut niet zitten. Het staat me zo tegen, en ik voel me ook slecht op mn gemak als die vrienden het wel gebruiken... Zit er zelfs over te denken om het contact te verbreken...
Ik heb er wel met ze over gesproken, maar je kunt niemand opleggen om iets wel of niet te doen. Ze vinden het zelf niet zo'n grote stap na de drugs die we allemaal gedaan hebben de laatste tijd.... Het is me ook al enkele keren aangeboden, maar ik zie het absoluut niet zitten. Het staat me zo tegen, en ik voel me ook slecht op mn gemak als die vrienden het wel gebruiken... Zit er zelfs over te denken om het contact te verbreken...
#6
Ik heb geen zin om bij die groep te zitten waneer ze gaan spuiten, en de laatste tijd is dat dus steeds vaker het geval. Helemaal het contact verbreken is misschien wat rigoreus, idd. Verder weet ik niet of je al echt van een verslaving kan spreken, omdat ze pas net begonnen zijn. Ik kan in ieder geval wel normaal met ze praten, al gaat het wel vaak over gebruiken. En er gebeuren andere vreemde dingen, zoals vrienden die ineens geld van elkaar jatten ofzo. Al die shit heb ik helemaal geen zin in, vandaar dat ik dus wat afstand hou....
Genoeg andere leuke mensen![:)]()
Genoeg andere leuke mensen
#7
TechNora zei:Ik heb geen zin om bij die groep te zitten waneer ze gaan spuiten, en de laatste tijd is dat dus steeds vaker het geval. Helemaal het contact verbreken is misschien wat rigoreus, idd. Verder weet ik niet of je al echt van een verslaving kan spreken, omdat ze pas net begonnen zijn. Ik kan in ieder geval wel normaal met ze praten, al gaat het wel vaak over gebruiken. En er gebeuren andere vreemde dingen, zoals vrienden die ineens geld van elkaar jatten ofzo. Al die shit heb ik helemaal geen zin in, vandaar dat ik dus wat afstand hou....
Genoeg andere leuke mensen![:)]()
IIG niet thuis uitnodigen!
#8
TechNora zei:Ze vinden het zelf niet zo'n grote stap na de drugs die we allemaal gedaan hebben de laatste tijd....
Hier kom ik echt niet bij, spuiten is altijd een té grote stap.
#9
Misschien waren ze al veel aan het basen en veel ketamine spuiten? Dan kan hero d'r ook nog wel bij... ![:(]()
#10
Chinezen is dan nog het beste..
#11
Een band genoot van mijn ex raakte verslaafd aan de heroine, het was een vreemd verloop eigenlijk. We wisten het een hele tijd namelijk niet. Een aantal mensen hadden kleine vermoedens, zoals dat ze de geur ervan dachten te ruiken, en die persoon viel dikwijls zomaar in slaap in de kamer, en zat er als een zombie bij. Maar omdat we het niet verwachtten, zagen we het niet (speelde zich trouwens allemaal af in engeland, ik was daar maar maximaal 2 keer per maand, en dan lang niet altijd bij die band, de meeste van deze dingen zijn rechtstreekse informatie van mijn ex).
Op een dag ging hij wat doen met de verslaafde jongen die het toen in zijn bijzijn pakte, toen vroeg hij nog "is dat wat ik denk dat het is?" en daar zei de inmiddels verslaafde ja op.
Mijn ex heeft het toen aan de gitarist verteld, die daarop de verslaafde, die trouwens Jon heet uit de band zette. Daarna hebben we een tijd niks van hem vernomen, tot hij een maandje later cadeau's terug begon te vragen die hij mensen soms jaren geleden had gegeven, omdat zijn geld op was. Nog iets later wat hij dakloos, en had hij geen auto meer. Hij woonde toen bij een verslaafde vriendin van hem. Toen heb ik weer bijna een half jaar niks van hem vernomen. Daarna, inmiddels october 2006, kwamen we hem tegen op een concert in London; en eht enge was:
ik herkende hem helemaal niet. Niet eens een beetje. Ik vroeg nog aan mijn ex wie het was. Hij zei dat het jon was; en toen schrok ik dus. Hij had ongelovelijk vies haar, was véél magerder, keek vreemd uit zijn ogen en hij liep alsof hij er niet bij was. In de trein terug viel hij weer in slaap. Het enge was dus; dat ik hem niet meer herkende na een half jaar verslaving; terwijl ik normaal een goed geheugen voor gezichten had.
Nu heb ik er al lang niets meer van gehoord; die ex is al meer dan een jaar ex, dus via hem hoor ik ook niks meer.
Op een dag ging hij wat doen met de verslaafde jongen die het toen in zijn bijzijn pakte, toen vroeg hij nog "is dat wat ik denk dat het is?" en daar zei de inmiddels verslaafde ja op.
Mijn ex heeft het toen aan de gitarist verteld, die daarop de verslaafde, die trouwens Jon heet uit de band zette. Daarna hebben we een tijd niks van hem vernomen, tot hij een maandje later cadeau's terug begon te vragen die hij mensen soms jaren geleden had gegeven, omdat zijn geld op was. Nog iets later wat hij dakloos, en had hij geen auto meer. Hij woonde toen bij een verslaafde vriendin van hem. Toen heb ik weer bijna een half jaar niks van hem vernomen. Daarna, inmiddels october 2006, kwamen we hem tegen op een concert in London; en eht enge was:
ik herkende hem helemaal niet. Niet eens een beetje. Ik vroeg nog aan mijn ex wie het was. Hij zei dat het jon was; en toen schrok ik dus. Hij had ongelovelijk vies haar, was véél magerder, keek vreemd uit zijn ogen en hij liep alsof hij er niet bij was. In de trein terug viel hij weer in slaap. Het enge was dus; dat ik hem niet meer herkende na een half jaar verslaving; terwijl ik normaal een goed geheugen voor gezichten had.
Nu heb ik er al lang niets meer van gehoord; die ex is al meer dan een jaar ex, dus via hem hoor ik ook niks meer.
#12
DarkScope zei:TechNora zei:Ze vinden het zelf niet zo'n grote stap na de drugs die we allemaal gedaan hebben de laatste tijd....
Hier kom ik echt niet bij, spuiten is altijd een té grote stap.
Zoals Andrenochroom al zei:
Het begon ermee dat iemand speed ging spuiten, omdat hij z'n neus niet verder wilde verpesten. Hij begon het toen echt te promoten in die groep, hoeveel cleaner het wel niet was, en directer, en veiliger. Omdat hij makkelijk aan schone spuiten kan komen, en die vriend hen ervan overtuigde dat het alleen maar voordelen heeft gingen andere vrienden ook speed spuiten. Daarna was keta aan de beurt, en toen was de stap naar heroine niet meer zo groot... Ook omdat we al wel mensen kenden die het doen...
Zelf heb ik vanaf het begin geweigerd om iets te spuiten. Een paar van die mensen vinden dat nog steeds raar, dat ik wel speed/keta snuif, en dus m'n neus verknal, maar niet wil spuiten... (en dat verkondigen ze soms ook op hoge toon
)Maargoed, ik heb het wel gezien daar...
#13
als je je maar niet over laat halen
#14
Nee eigenlijkniet echt al weet ik dat sommige in de club t ook roken om een beetje de crash te verminderen van t basen
#15
Ik heb wel wat kennissen die of gebruikt hebben of het nog steeds doen. Een goede vriendin van me is net weer een jaar clean, maar heeft jaren met heftige verslavingen gekampt. Ik heb altijd tegen haar gezegd dat ze langs mag komen als ze normaal kan doen, dat ik haar geen geld leen of andere spullen, maar dat ze wel altijd mee kan eten. En dat ze geen vrienden mee mocht nemen, omdat dat allemaal verslaafden waren en ik daar geen trek in had. Ik kende haar pas toen ze al verslaafd was en ik weet uit ervaring dat je lange discussies met zulke mensen kan hebben, maar dat ze echt zelf de stap moeten nemen om af te kicken. Je kan lullen als Brugman; helpt allemaal toch niet.
Voor de rest is de moeder van een vriendin langdurig verslaafd geweest (ik ken haar al sinds m'n 16e, vandaar dat ik al behoorlijk wat ervaring met heroine-verslaafden heb) en dus de broer van m'n vriend nu nog steeds. Met deze twee heb ik altijd minimaal contact gehad, ook deels uit eigen keuze. Soms is het gewoon beter om zulk contact te beperken, want je haalt er voor jezelf niets uit.
Voor de rest is de moeder van een vriendin langdurig verslaafd geweest (ik ken haar al sinds m'n 16e, vandaar dat ik al behoorlijk wat ervaring met heroine-verslaafden heb) en dus de broer van m'n vriend nu nog steeds. Met deze twee heb ik altijd minimaal contact gehad, ook deels uit eigen keuze. Soms is het gewoon beter om zulk contact te beperken, want je haalt er voor jezelf niets uit.
#16
Ik denk dat je inderdaad duidelijke afspraken moet maken met verslaafden dat ze weten waar ze aan toe zijn.
Je kan wel het contact verbreken omdat het misschien beter is voor jezelf, maar dan zit je met het schuldgevoel. Nuja, verslaafden leven in hun eigen wereld en velen zeggen dat je niets meer voor hen kunt doen. Ik vind dit wel demotiverend, vooral als het om dichte kennissen gaat. Misschien hen verzoeken om professionele hulp te zoeken, maar iedereen weet dat echte verslaafden toch hervallen. Maar er moet toch iets zijn wat je kunt doen voor hen zonder dat je er zelf onder doorgaat?
Je kan wel het contact verbreken omdat het misschien beter is voor jezelf, maar dan zit je met het schuldgevoel. Nuja, verslaafden leven in hun eigen wereld en velen zeggen dat je niets meer voor hen kunt doen. Ik vind dit wel demotiverend, vooral als het om dichte kennissen gaat. Misschien hen verzoeken om professionele hulp te zoeken, maar iedereen weet dat echte verslaafden toch hervallen. Maar er moet toch iets zijn wat je kunt doen voor hen zonder dat je er zelf onder doorgaat?
#17
Hypodermic zei:Maar er moet toch iets zijn wat je kunt doen voor hen zonder dat je er zelf onder doorgaat?
Liefde, warmte, een doel om voor te leven. Probeer de dagelijkse sleur te doorbreken; dingen doen die enkel als positief ervaren worden door de gebruiker. Dit zijn een paar factoren die mij nu zo'n twee jaren van de Hero of hebben geholpen.
Jij als buitenstaander kan inschatten wat je kan of wil geven. Dit gaat helaas niet over één nacht ijs. Je zal niet kunnen bepalen wanneer iemand stopt. Maar je kan het besluit wel versnellen / vereenvoudigen, denk ik.
#18
Ik heb een verslaafde kennis, maar die wil geen hulp alleen maar geld... en Dat krijgt hij niet van me. Die is zijn vriendin, huis, auto en baan kwijtgeraakt
Hij krijgt af en toe wel eens wat te eten van me, of een keer een andere broek, of sokken
Heel vaak kom ik hem weer eens in de stad tegen, en zijn weer even goede vrienden, zolang het onderwerp "dope" of "poen" niet aan de orde komt. Dat weet ie ook, en begint er niet meer over bij mij. Gewoon zo als altijd, een kopje koffie drinken, en een sigaretje erbij op een terrasje. Praten over vrouwen die voorbij komen lopen in net wat (veel) te strakke spijkerbroek Tja maar dan rond een uur of 18:00 moet ie er weer vandoor, en is ie ineens weg "ik ga er weer vandoor, doei!" of boos worden om onbenullige dingetjes.
Gelukkig begint hij een beetje wakker te worden, en is niet de alle dagen meer high. Was begonnen met "woensdag niet meer" nu heeft hij twee dagen dat ie niet gebruikt.
Gaat de goeie kant op. nu maar hopen dat ie vol kan blojven houden.
Hij krijgt af en toe wel eens wat te eten van me, of een keer een andere broek, of sokken
Heel vaak kom ik hem weer eens in de stad tegen, en zijn weer even goede vrienden, zolang het onderwerp "dope" of "poen" niet aan de orde komt. Dat weet ie ook, en begint er niet meer over bij mij. Gewoon zo als altijd, een kopje koffie drinken, en een sigaretje erbij op een terrasje. Praten over vrouwen die voorbij komen lopen in net wat (veel) te strakke spijkerbroek Tja maar dan rond een uur of 18:00 moet ie er weer vandoor, en is ie ineens weg "ik ga er weer vandoor, doei!" of boos worden om onbenullige dingetjes.
Gelukkig begint hij een beetje wakker te worden, en is niet de alle dagen meer high. Was begonnen met "woensdag niet meer" nu heeft hij twee dagen dat ie niet gebruikt.
Gaat de goeie kant op. nu maar hopen dat ie vol kan blojven houden.
#19
In een onbetrouwbare wereld is een betrouwbaar persoon de enige houvast.
Materiële zaken kan je beter niet geven, naar mijn mening. Dit wordt zo nu en dan, in moeilijke tijden, verpatst - ''geruild''.
Volgens mij doe je goede dingen voor je verslaafde vriend. Maar of je dit uit schuldgevoel moet doen...?
Materiële zaken kan je beter niet geven, naar mijn mening. Dit wordt zo nu en dan, in moeilijke tijden, verpatst - ''geruild''.
Volgens mij doe je goede dingen voor je verslaafde vriend. Maar of je dit uit schuldgevoel moet doen...?
#20
Zolang ik m nog een aantal maanden in die broek zie lopen, verpatst ie ze niet. lijkt me. Nee het is geen schuldgevoel. Hij was altijd al een goeie vriend, en dat ene kleine stukje persoonlijkheid issie nog niet kwijt. En dan is hij af en toe weer (eventjes) de zelfde als voor die tijd.
Hij eet wel weer wat meer, en ziet er weer wat schoner uit. (geen smoezelig gezicht of dreadlocks)
Ik ben benieuwd hoe het over een jaar met m gaat.
Hij eet wel weer wat meer, en ziet er weer wat schoner uit. (geen smoezelig gezicht of dreadlocks)
Ik ben benieuwd hoe het over een jaar met m gaat.