#1
Een jaar of vijf/zes geleden is mijn beste vriendin samen met haar vriend verslaafd aan heroine geraakt (chinezen, ze hebben nooit gespoten). Ik wist wel dat haar vriend al eerder/vroeger ook gebruikte, maar mijn vriendin verzekerde me dat ie het nu niet meer deed.
Totdat mij langzaam begon op te vallen dat haar vriend steeds magerder en grauwer werd en toen moest ze wel aan me toegeven dat ie er soms eigenlijk nog steeds aan zat. Aan haar merkte ik (nog) niks, dus ik geloofde haar op haar woord toen ze me vertelde dat zij er niet aan meedeed. We waren (en zijn nog steeds) beste vriendinnen en ik ging er vanuit dat ze mij de waarheid zei. Ik hield echter wel steeds vaker mijn hart vast, want we waren in die tijd behoorlijk zwaar met drugs en feesten bezig. Ik kon er al echt wat van, maar zij was altijd nog wel een tikkeltje extremer bezig dan ik. Ik wist dat ze ook altijd wel nieuwsgierig was naar heroine, maar dat was juist iets waar ik zo min mogelijk mee te maken wilde hebben.
Totdat mij op een zomerse dag inene opviel dat ze zo ontzettend afgevallen was. Ze droeg een kort truitje en ik kon echt opeens al haar ribben tellen. Ze was van zichzelf altijd al aan de magere kant, maar hier schrok ik echt van. Toen ik goed verder keek, verraadde haar lege, wazige gezichtsuitdrukking eigenlijk meteen ook alles. Dat het me achteraf gezien toch niet eerder opgevallen was! We gingen zo close met elkaar om en zagen elkaar bijna dagelijks. Maar ja, ik was natuurlijk ook nog maar een jong en naief meisje van net 22 jaar. Ik had wel al veel ervaring met andere drugs, maar tot die tijd kende ik eigenlijk geen mensen die heroine gebruikten. Ik was niet goed op de hoogte van alle gebruikerskenmerken en ging er verder van uit dat zij eerlijk tegen me waren als ik er naar vroeg. Dat deed ik namelijk wel regelmatig. Echter, toen ik haar op dat moment confronteerde met wat ik bij haar zag, kon ze er niet meer omheen en gaf ze aan me toe dat zij en haar vriend al een hele tijd samen heroine gebruikten....
Alle puzzelstukjes vielen dan eindelijk voor me op hun plaats. Het werd me duidelijker hoe het kwam dat zij en haar vriend (vooral hij) op feestjes vaak plotseling "ziek" werden en naar huis toe moesten (Cold Turkey verschijnselen), of waarom ze opeens telefoontjes moesten plegen en voor even "verdwenen", om vervolgens weer vrolijk (en high) terug te komen (bezoekjes aan dealer en stiekem in de auto samen wat roken). Eigenlijk wist ik onbewust al de hele tijd dat er iets gaande was, maar dit ging zo buiten mijn eigen principes om dat ik me er voor afsloot. We hadden het immers erg leuk met elkaar en ik wilde dat dat zo bleef....
Toen ik het dan eindelijk toch uit haar eigen mond hoorde, was ik ook niet echt in een shock. Het kwam niet als een grote verrassing, maar ik was blij dat ik een bevestiging kreeg van iets wat ik stiekem toch al een beetje aan het vermoeden was.
Ik heb haar toen voor het blok gezet: wilde ze hiermee doorgaan (wel met een grote kans om mij dan als vriendin misschien kwijt te raken) , of ging ze professionele hulp zoeken? Ze koos voor het laatste. Tussen haar en haar vriend ging het al een tijdje niet zo lekker meer, dus dat ging niet veel later uit. Toen ze hem dan ook daadwerkelijk niet meer zag en niet meer samen met hem onder een dak woonde, kon het afkicken serieus beginnen. Woonruimte had ze inmiddels ook niet meer, dus ik heb haar toen tijdelijk thuis op laten vangen. Ik woonde nog bij mijn ouders (ik had samen met mijn zusje een etage boven hen) en ik had ze ook ingelicht over de hele situatie. Mijn ouders zijn erg ruimdenkend, lief en welwillend, plus dat ze ook erg gesteld waren/zijn op die vriendin, dus die vonden het geen probleem om haar in die moeilijke tijd in huis op te nemen.
Mijn vriendin ging in therapie bij de Jellinek en kreeg methadon mee om over het ergste heen te komen. Met een heleboel doorzettingsvermogen en steun van mij, mijn ouders en haar eigen ouders, is het haar uiteindelijk gelukt om weer helemaal clean te worden!
Ik moet wel toegeven dat ik in die tijd ook samen met haar methadon heb gebruikt. Ik was toch wel nieuwsgierig geworden naar het gevoel d'r van en dat leverde mij bijna een methadonverslaving op. Het ging ook uit met mijn eigen relatie destijds en met die methadon voelde ik me daar minder verdrietig over.... Maar goed, dat terzijde. Daar ben ik ook (wel met een klein beetje moeite) weer uitgekomen, omdat ik echt geen methadonjunkie wilde worden! Ik wilde ook het goede voorbeeld geven aan mijn vriendin, dus met mijn eigen wilskracht is dat gelukt.
Inmiddels is mijn vriendin een geweldige moeder voor haar dochtertje van vier (zij is uiteraard niet van die jongen die verslaafd was). Drugs gebruikt ze helemaal niet meer. Alleen heel soms bij grote uitzondering en natuurlijk nooit waar de kleine bij is! We hebben het nog wel eens over die tijd, maar ze is niet van plan om ooit nog terug te vallen naar de heroine. Van deze ervaring heeft ze een hoop geleerd en ze wil het niet nog eens meemaken.Zelf ben ik natuurlijk door dit hele gebeuren ook een hele ervaring wijzer en rijker! Ik ben erg blij dat ik haar nooit heb laten vallen en dat ik haar (met hulp van anderen) hier doorheen heb geholpen. Ik heb van dichtbij meegemaakt hoe slopend heroine kan zijn en hierdoor heb ik ook absoluut geen behoefte om er nog ooit mee te experimenteren. Die methadonperiode was wel genoeg voor mij!
Totdat mij langzaam begon op te vallen dat haar vriend steeds magerder en grauwer werd en toen moest ze wel aan me toegeven dat ie er soms eigenlijk nog steeds aan zat. Aan haar merkte ik (nog) niks, dus ik geloofde haar op haar woord toen ze me vertelde dat zij er niet aan meedeed. We waren (en zijn nog steeds) beste vriendinnen en ik ging er vanuit dat ze mij de waarheid zei. Ik hield echter wel steeds vaker mijn hart vast, want we waren in die tijd behoorlijk zwaar met drugs en feesten bezig. Ik kon er al echt wat van, maar zij was altijd nog wel een tikkeltje extremer bezig dan ik. Ik wist dat ze ook altijd wel nieuwsgierig was naar heroine, maar dat was juist iets waar ik zo min mogelijk mee te maken wilde hebben.
Totdat mij op een zomerse dag inene opviel dat ze zo ontzettend afgevallen was. Ze droeg een kort truitje en ik kon echt opeens al haar ribben tellen. Ze was van zichzelf altijd al aan de magere kant, maar hier schrok ik echt van. Toen ik goed verder keek, verraadde haar lege, wazige gezichtsuitdrukking eigenlijk meteen ook alles. Dat het me achteraf gezien toch niet eerder opgevallen was! We gingen zo close met elkaar om en zagen elkaar bijna dagelijks. Maar ja, ik was natuurlijk ook nog maar een jong en naief meisje van net 22 jaar. Ik had wel al veel ervaring met andere drugs, maar tot die tijd kende ik eigenlijk geen mensen die heroine gebruikten. Ik was niet goed op de hoogte van alle gebruikerskenmerken en ging er verder van uit dat zij eerlijk tegen me waren als ik er naar vroeg. Dat deed ik namelijk wel regelmatig. Echter, toen ik haar op dat moment confronteerde met wat ik bij haar zag, kon ze er niet meer omheen en gaf ze aan me toe dat zij en haar vriend al een hele tijd samen heroine gebruikten....
Alle puzzelstukjes vielen dan eindelijk voor me op hun plaats. Het werd me duidelijker hoe het kwam dat zij en haar vriend (vooral hij) op feestjes vaak plotseling "ziek" werden en naar huis toe moesten (Cold Turkey verschijnselen), of waarom ze opeens telefoontjes moesten plegen en voor even "verdwenen", om vervolgens weer vrolijk (en high) terug te komen (bezoekjes aan dealer en stiekem in de auto samen wat roken). Eigenlijk wist ik onbewust al de hele tijd dat er iets gaande was, maar dit ging zo buiten mijn eigen principes om dat ik me er voor afsloot. We hadden het immers erg leuk met elkaar en ik wilde dat dat zo bleef....
Toen ik het dan eindelijk toch uit haar eigen mond hoorde, was ik ook niet echt in een shock. Het kwam niet als een grote verrassing, maar ik was blij dat ik een bevestiging kreeg van iets wat ik stiekem toch al een beetje aan het vermoeden was.
Ik heb haar toen voor het blok gezet: wilde ze hiermee doorgaan (wel met een grote kans om mij dan als vriendin misschien kwijt te raken) , of ging ze professionele hulp zoeken? Ze koos voor het laatste. Tussen haar en haar vriend ging het al een tijdje niet zo lekker meer, dus dat ging niet veel later uit. Toen ze hem dan ook daadwerkelijk niet meer zag en niet meer samen met hem onder een dak woonde, kon het afkicken serieus beginnen. Woonruimte had ze inmiddels ook niet meer, dus ik heb haar toen tijdelijk thuis op laten vangen. Ik woonde nog bij mijn ouders (ik had samen met mijn zusje een etage boven hen) en ik had ze ook ingelicht over de hele situatie. Mijn ouders zijn erg ruimdenkend, lief en welwillend, plus dat ze ook erg gesteld waren/zijn op die vriendin, dus die vonden het geen probleem om haar in die moeilijke tijd in huis op te nemen.
Mijn vriendin ging in therapie bij de Jellinek en kreeg methadon mee om over het ergste heen te komen. Met een heleboel doorzettingsvermogen en steun van mij, mijn ouders en haar eigen ouders, is het haar uiteindelijk gelukt om weer helemaal clean te worden!
Ik moet wel toegeven dat ik in die tijd ook samen met haar methadon heb gebruikt. Ik was toch wel nieuwsgierig geworden naar het gevoel d'r van en dat leverde mij bijna een methadonverslaving op. Het ging ook uit met mijn eigen relatie destijds en met die methadon voelde ik me daar minder verdrietig over.... Maar goed, dat terzijde. Daar ben ik ook (wel met een klein beetje moeite) weer uitgekomen, omdat ik echt geen methadonjunkie wilde worden! Ik wilde ook het goede voorbeeld geven aan mijn vriendin, dus met mijn eigen wilskracht is dat gelukt.
Inmiddels is mijn vriendin een geweldige moeder voor haar dochtertje van vier (zij is uiteraard niet van die jongen die verslaafd was). Drugs gebruikt ze helemaal niet meer. Alleen heel soms bij grote uitzondering en natuurlijk nooit waar de kleine bij is! We hebben het nog wel eens over die tijd, maar ze is niet van plan om ooit nog terug te vallen naar de heroine. Van deze ervaring heeft ze een hoop geleerd en ze wil het niet nog eens meemaken.Zelf ben ik natuurlijk door dit hele gebeuren ook een hele ervaring wijzer en rijker! Ik ben erg blij dat ik haar nooit heb laten vallen en dat ik haar (met hulp van anderen) hier doorheen heb geholpen. Ik heb van dichtbij meegemaakt hoe slopend heroine kan zijn en hierdoor heb ik ook absoluut geen behoefte om er nog ooit mee te experimenteren. Die methadonperiode was wel genoeg voor mij!
