Dat zal dan wel een heel fucking goede reden zijn.Ik heb een rede om hero uit te proberen en om te oefenen met naalden.
Het is niet bedoeld als gewoon drugs gebruik.
Ik vindt er ook vrij weinig aan, plus dat ik er kotsmisselijk van wordt.
Ik geef de voorkeur toch aan pep.
Ik wil het uitleggen, maar ik denk dat dit forum niet geschikt is voor dit onderwerp.Dat zal dan wel een heel fucking goede reden zijn.![:confused:]()
Heb je al een poging gedaan om professionele hulp te krijgen? EMDR is voor velen een oplossing...Ik wil het uitleggen, maar ik denk dat dit forum niet geschikt is voor dit onderwerp.
Het betreft euthanasie
Dit is niet alleen maar strikt een drugsforum. We praten hier ook over onder andere verslaving en andere problemen waar je eventueel mee zit. Misschien voelt het goed om het even kwijt te kunnen aan ons?Ik wil het uitleggen, maar ik denk dat dit forum niet geschikt is voor dit onderwerp.
Het betreft euthanasie
Blijkbaar zat er iets bij dat irritatie veroorzaakt, kan door de PH waarde van het citroensap komen ja.Waarschijnlijk..?
... :')Het went na 20 jaar hahahaha
Dat zullen mensen niet snel gaan toejuichen natuurlijk. Als het aan mij lag had een goede vriend van mij ook nog geleefd ondanks dat hij toch wel vrij consistent zei dat het hem allemaal zwaar zat was geweest. Ik heb begrip voor zijn keuze voor zover mogelijk maar ik ben het er gewoon niet mee eens. We kunnen een ander zijn leven niet leiden en we kunnen ook niet weten welke exacte gevoelservaring een ander beleeft. Het licht ook gewoon niet zozeer in het instinct van de mens om actief met de dood bezig te zijn en vermijden dit liever letterlijk en figuurlijk.Ik hoop dat het tij keert, en er gesproken kan worden over euthanasie.
Ik begrijp absoluut wat ik vraag, daarom wacht ik rustig af.Blijkbaar zat er iets bij dat irritatie veroorzaakt, kan door de PH waarde van het citroensap komen ja.
... :')
Dat zullen mensen niet snel gaan toejuichen natuurlijk. Als het aan mij lag had een goede vriend van mij ook nog geleefd ondanks dat hij toch wel vrij consistent zei dat het hem allemaal zwaar zat was geweest. Ik heb begrip voor zijn keuze voor zover mogelijk maar ik ben het er gewoon niet mee eens. We kunnen een ander zijn leven niet leiden en we kunnen ook niet weten welke exacte gevoelservaring een ander beleeft. Het licht ook gewoon niet zozeer in het instinct van de mens om actief met de dood bezig te zijn en vermijden dit liever letterlijk en figuurlijk.
Ik denk dat iemand al vrij sterk in zijn schoenen moet kunnen staan wil die dat gesprek met jou kunnen voeren. Als je iemand die dicht tot je staat met veel zekerheid laat merken uit het leven te willen stappen zul je ze niet alleen met de dood confronteren maar ook een sterk gevoel van tekort schieten die nooit volledig af te schudden valt.
Toen mij zoiets verteld werd hoorde ik het wel maar tegelijkertijd hoorde ik het ook niet, het ging de kluis in om de mentale impact behapbaar te maken. Ik heb destijds begrip getoond voor zover mogelijk en geen spijt maar misschien vraag je wel om het onmogelijke van mensen die dicht tot je staan. Het blijft moeilijk in ieder geval.
True, alleen ben ik op een punt beland dat ik " klaar" ben. Voltooid leven zeggen ze ook wel.Ja.
Het is, en blijft zeer, zeer moeilijk .
Na mijn actieve dienst heb ik twee kameraden verloren, die niet meer verder konden.
Soms, als ik down ben, d a n denk ik ook weleens van...
Daarna, dan ben ik weer blij, dat het leven weer verdergaat.
Sinds ik jou wat vaker spreek, zie ik zelfs vaker het getal 8.6. Hiervoor nooit gezien of opgevallen@Socialrealist
(hoopt dat hij nog terugkomt)
Ik ben het er niet mee ens dat je 'klaar' bent als je in het leven staat zoals jij dat doet. Naar mijn mening ben je dan pas net begonnen, een hoop opstakels om te overwinnen nog.
Je bent trouwens nooit klaar, ieder mens blijft zich doorontwikkelen, of daar net voor, als je de pech hbt geestelijk af te takelen.
Het zien van nummer 23 is nog een nawee vanuit je psychose lijkt me. We zien elke dag duizenden nummers en als je er op 1 gaat letten dan zie je die heel vaak ja. Zo is mijn bijnaam hier dus 8.6 en ik zie zowel 8.6 als 86 heel vaak omdat ik daar nou eenmaal binding mee heb terwijl andere getallen mij dus niet op vallen.
Supernova's zijn trouwens vrij veel voorkomend, de eerste opgetekende in de mensheid was in het jaar 185. En zeer waarschijnlijk ook in het jaar 369, 386, 437, 827 en 902. Die uit 1006 is redelijk beroemd, het helderste object aan de hemel waarvan verslag werd gedaan, de lichtkracht bedroeg een kwart van de maan en was heel dichtbij, op maar 7,100 lichtjaar van de aarde (De dichtsbijzijnde ster nu staat op 4,242 lichtjaar) en we hebben die gewoon overleefd. die van 1054 was ook heel helder (was overdag te zien) en die van 1572, 1604 en 1941 mochten er ook wezen. Dan komt de tijd dat we steeds beter het heelal kunnen afspeuren en blijkt neemt het aantal waargenomen supernova's echt enorm toe en zien we ook die op heel grote afstand staan.
Op zich kan een supernova die heel dichtbij staat al het leven op aarde vernietigen, maar momenteel zijn er geen kandidaten die dat voor elkaar zouden kunnen krijgen.
Ik hoop dat je je hiermee realiseert dat er niks aan de hand is en dat je jezelf gewoonweg op stang zit te jagen en daarmee de kwaliteit van je eigen leven aantast met wellicht een doodswens als gevolg.
Beetje de psychoanalyse er bij nemende heb je dus het superego dat vaak gericht is op controle uitoefenen, het ID dat eerder impulsief en instinctief is. En dan heb je de cliché spirituele stroming die stelt dat als je je aardse verlangens aan de kant kan schuiven (ofwel de instinctieve impulsen van het onderbewuste ID) dat je dan verlichting kunt vinden. Gewoon even ter duidelijkheid hoor, denk niet dat ik het jou hoef te vertellen.Ik denk dat het ego dat we hier hebben op aarde ons niet alleen verhinderd bevrijding te vinden, maar ook functioneert als een soort demper om prikkels tegen te houden.
En ik denk dat dat in het hiernamaals wegvalt en je alles rauw - zonder buffer - op je dak krijgt. Dat zou een goede reden zijn om te reïncarneren. Ik ben niet helemaal overtuigd dat we door simpelweg dood te gaan eeuwige rust krijgen. Sure, je lichaam gaat dood. Maar betekent dat dat alles wat je weggestopt hebt in je onderbewuste zomaar weg is? Ik denk het niet.
Er zijn (vaak wat Oosterse) stromingen die geloven dat de doden pas kunnen rusten zodra hun ondragelijk werelds lijden wordt ontdaan die hen ketend aan de aarde. Toen ik zo'n 3x ging holen op dissociatieven en mijn lichaam compleet verlamd raakte terwijl mij hersenfucties en ademhaling actief bleven. Dat ervoer ik als het hiernamaals, ultieme rust en ultieme objectiviteit waarom emotioneel geladen associaties niet meer bestonden. En deze ervaringen waren 'hemels' maar zodra ik weer zogezegd rustig neer daalde op aarde had ik daar geen enkel probleem mee, het was goed en ik ervoer een sterk gevoel berusting.Vaak wordt ook gezegd dat we eeuwig kunnen rusten wanneer we dood zijn, maar is dat zo? We zijn hier nu toch ook?
De manier waarop ik het zie is alles een, het universum is een groot levend geheel met een gezamenlijk bewustzijn waar wij onderdeel van zijn. De gedachte dat een geest zou kunnen reïncarneren in de wereld van de levende vanwege ondragelijk lijden in het hiernamaals klinkt voor mij als een straf en ik geloof niet in externe motivatie in algemene zin. Ik geloof wel dat ellende, verdriet en trauma nooit gebonden is aan een enkel persoon en dat de acties of het lijden van een individu invloed heeft op iedereen die tot die persoon staan.En ik denk dat dat in het hiernamaals wegvalt en je alles rauw - zonder buffer - op je dak krijgt
Ik ben wat jonger maar ervaar in grote lijnen een soortgelijke tendens en hoop mij hier ook bewust en constructief bezig mee blijven te houden. Mooi voornemen in ieder geval.Mijn complete twintiger jaren stonden in het teken van ziekte, depressie, fysieke en geestelijke kwalen. Nu ben ik mid 30 en ben ik in een veel betere staat. En ik ben van plan om in mijn veertiger jaren nog gezonder, sterker, kalmer, etc. te zijn en ik ga dat waarmaken ook.
Ik ben het met je eens, ik geloof echter wel dat het goed zal komen, maar ik ben het er ook absoluut over eens dat dit niet vanzelf zal gaan.Alsnog, de inzet is hoog en het is in het belang van ons allen om deze wereld niet te (blijven) verwoesten.
Ik begrijp wat je bedoeld, al denk ik niet dat verlichting inhoudt dat er geen aardse verlangens meer mogen zijn. Je kunt dan immers net zo goed een steen zijn. Een verlicht of bevrijdt iemand ervaart denk ik de normale menselijke gedachten en emoties, maar wordt er niet door gebonden. Alles komt en gaat en kan gewaardeerd worden voor wat het is, maar ze hebben geen betrekking meer op 'iemand'. Verlichting is denk ik ook niet iets speciaals. Het is al onze natuurlijke aard, maar daar bovenop zitten "normaal" talloze lagen van identificatie.Ik heb het wel eens genoemd maar als je het op die manier bekijkt voelt het deel van verlichting voor mij vrij nihilistisch aan. Het idee van het ontdoen van aardse verlangen lijkt zich te fixeren op het verrijken van aardse verlangen waarbij het instinctief handelen (angst, hebzucht, overlevingsdrang) hetgeen lijkt te zijn wat men wil afschudden.
Hierom geloof ik niet echt in een hiernamaals als een soort definitieve "plek" waar je terecht komt. De ultieme rust die je ervoer was alsnog een ervaring die over ging, maar het oké zijn met weer terugkomen op aarde, dat is denk ik waar de echte eeuwige rust is te vinden. Het vermogen om oké te zijn in elke situatie. Om de Zen te behouden. Het is een minder spectaculaire, maar diepere vrede. Een vrede die je niet echt kunt verliezen (ook al lijkt dat soms zo).Er zijn (vaak wat Oosterse) stromingen die geloven dat de doden pas kunnen rusten zodra hun ondragelijk werelds lijden wordt ontdaan die hen ketend aan de aarde. Toen ik zo'n 3x ging holen op dissociatieven en mijn lichaam compleet verlamd raakte terwijl mij hersenfucties en ademhaling actief bleven. Dat ervoer ik als het hiernamaals, ultieme rust en ultieme objectiviteit waarom emotioneel geladen associaties niet meer bestonden. En deze ervaringen waren 'hemels' maar zodra ik weer zogezegd rustig neer daalde op aarde had ik daar geen enkel probleem mee, het was goed en ik ervoer een sterk gevoel berusting.
Ik denk niet dat het een straf is. Het universum is denk ik absoluut onpersoonlijk. Onze relatie ermee is intiemer dan intiem, maar alsnog compleet onpersoonlijk. Het universum neemt geen wraak op ons door middel van straf, dat is iets wat wij mensen (ego's) doen. Karma wordt denk ik vaak niet goed begrepen omdat we vaak zo persoonlijk denken. Wij dragen in onze "ziel" (om het zo maar te zeggen) denk ik onze karma mee. Om terug te keren naar "God" (om het zo maar te zeggenDe manier waarop ik het zie is alles een, het universum is een groot levend geheel met een gezamenlijk bewustzijn waar wij onderdeel van zijn. De gedachte dat een geest zou kunnen reïncarneren in de wereld van de levende vanwege ondragelijk lijden in het hiernamaals klinkt voor mij als een straf en ik geloof niet in externe motivatie in algemene zin. Ik geloof wel dat ellende, verdriet en trauma nooit gebonden is aan een enkel persoon en dat de acties of het lijden van een individu invloed heeft op iedereen die tot die persoon staan.
Ik geloof dat we allemaal ooit terug moeten keren naar puur Zijn, de onaangetaste pure onschuldige essentie en de bron van alle leven. Alle corruptie zal in dat proces weggebrand worden. Alles wat een ander is aangedaan zal zo gevoeld worden. Wellicht zijn ook wij in vorige levens die monsters geweest of zelfs in bepaalde mate in dit leven. Maar wederom: het is allemaal onpersoonlijk. Het is slechts energie. Maar omdat we het allemaal zo persoonlijk maken, lijden we in extreme mate.Ik noemde recent eens tegen je dat ik geloof dat moreel handelen in onze natuur ligt en voort komt uit praktisch handelen. Veel mensen zullen problemen hebben met deze zienswijze vanwege 'de gruwelijke dingen die sommige mensen soms doen en mee weg lijken te komen'. Dat er monsters rond lopen en ongestraft weg kunnen komen hiermee zodra ze dood zijn. Onbestraft zelfcentrisch destructief gedrag dat de tendens van een agressieve kankertumor heeft is iets dat veel mensen in vuur en vlam kan zetten.
De natuur is zeker een balans, helemaal mee eens.De natuur is een balans en als een organisme niet in staat is om in harmonie samen te leven met de natuur en meer specifiek andere organismen zal deze door zijn omgeving inert worden gemaakt en uit het systeem verwijdert worden. Meer extreme biologen zullen zelfs stellen dat organismen zonder potentieel zichzelf zullen vernietigen. Met andere woorden, in de natuur wordt actie altijd opgevolgd met reactie en zal natuurlijke selectie deze relatief snel verwijderen. De snelheid waarmee dit gebeurd kan verschillen naar mate hoe aangetast/ziek het balans is, maar het zal altijd streven naar balans. Ik geloof zogezegd wel in een stukje Karma.
Zeker, hetzelfde geldt voor mij. Altijd interessant om jouw posts te lezen.Stukje concretisering van eerste gedachten die opkomen, ik ben altijd geïnteresseerd naar ander perspectief. Vanuit een referentiepunt is het immers sterker voortbouwen op verdere gedachten concretisering. Mijn gedachten en perspectief staan zogezegd hopelijk niet gezet in steen.
Goed te horen dat jij ook uit dat dal gekropen bent/aan het kruipen bent! We zijn (mede-)creators van onze werkelijkheid, dus waarom niet een positief voornemen.Ik ben wat jonger maar ervaar in grote lijnen een soortgelijke tendens en hoop mij hier ook bewust en constructief bezig mee blijven te houden. Mooi voornemen in ieder geval.
Ik geloof ook dat het goed zal komen, maar dan meer in de zin van dat het uiteindelijk altijd goed is aangezien onze essentie alreeds en eeuwig bevrijdt is. Dat betekent niet dat het deel van ons dat in deze wereld is de aarde niet tot een complete hel kan maken (door het vergeten van de essentie). En zoals het nu lijkt, lijkt alles erop te duiden dat we hard op weg zijn hel op aarde te creëren. Wij zullen zelf hemel op aarde moeten brengen, falen we daarin dan zijn de consequenties en het immense lijden niet te overzien.Ik ben het met je eens, ik geloof echter wel dat het goed zal komen, maar ik ben het er ook absoluut over eens dat dit niet vanzelf zal gaan.
Nee hoor! geen probleem!Ik begrijp wat je bedoeld, al denk ik niet dat verlichting inhoudt dat er geen aardse verlangens meer mogen zijn. Je kunt dan immers net zo goed een steen zijn. Een verlicht of bevrijdt iemand ervaart denk ik de normale menselijke gedachten en emoties, maar wordt er niet door gebonden. Alles komt en gaat en kan gewaardeerd worden voor wat het is, maar ze hebben geen betrekking meer op 'iemand'. Verlichting is denk ik ook niet iets speciaals. Het is al onze natuurlijke aard, maar daar bovenop zitten "normaal" talloze lagen van identificatie.
Hierom geloof ik niet echt in een hiernamaals als een soort definitieve "plek" waar je terecht komt. De ultieme rust die je ervoer was alsnog een ervaring die over ging, maar het oké zijn met weer terugkomen op aarde, dat is denk ik waar de echte eeuwige rust is te vinden. Het vermogen om oké te zijn in elke situatie. Om de Zen te behouden. Het is een minder spectaculaire, maar diepere vrede. Een vrede die je niet echt kunt verliezen (ook al lijkt dat soms zo).
Ik denk niet dat het een straf is. Het universum is denk ik absoluut onpersoonlijk. Onze relatie ermee is intiemer dan intiem, maar alsnog compleet onpersoonlijk. Het universum neemt geen wraak op ons door middel van straf, dat is iets wat wij mensen (ego's) doen. Karma wordt denk ik vaak niet goed begrepen omdat we vaak zo persoonlijk denken. Wij dragen in onze "ziel" (om het zo maar te zeggen) denk ik onze karma mee. Om terug te keren naar "God" (om het zo maar te zeggen) moet deze karma opgeheven worden. De energie moet weer in balans komen, wat imo een compleet onpersoonlijk en automatisch proces is. Wij kunnen het echter wel verhinderen door weerstand te bieden tegen van alles. Je kunt op die manier denk ik met meer karmische bagage deze aarde verlaten dan dat je had toen je hier kwam.
Dat ons leed gedeeld wordt met anderen klopt denk ik helemaal. Onze pijn is uiteindelijk de pijn van de mensheid. Alsook, alles wat we doen en de intenties die we hebben, hebben denk ik een soort 'wave' effect op alles om ons heen. The butterfly effect.
Ik geloof dat we allemaal ooit terug moeten keren naar puur Zijn, de onaangetaste pure onschuldige essentie en de bron van alle leven. Alle corruptie zal in dat proces weggebrand worden. Alles wat een ander is aangedaan zal zo gevoeld worden. Wellicht zijn ook wij in vorige levens die monsters geweest of zelfs in bepaalde mate in dit leven. Maar wederom: het is allemaal onpersoonlijk. Het is slechts energie. Maar omdat we het allemaal zo persoonlijk maken, lijden we in extreme mate.
De natuur is zeker een balans, helemaal mee eens.
Zeker, hetzelfde geldt voor mij. Altijd interessant om jouw posts te lezen.
Goed te horen dat jij ook uit dat dal gekropen bent/aan het kruipen bent! We zijn (mede-)creators van onze werkelijkheid, dus waarom niet een positief voornemen.
Ik geloof ook dat het goed zal komen, maar dan meer in de zin van dat het uiteindelijk altijd goed is aangezien onze essentie alreeds en eeuwig bevrijdt is. Dat betekent niet dat het deel van ons dat in deze wereld is de aarde niet tot een complete hel kan maken (door het vergeten van de essentie). En zoals het nu lijkt, lijkt alles erop te duiden dat we hard op weg zijn hel op aarde te creëren. Wij zullen zelf hemel op aarde moeten brengen, falen we daarin dan zijn de consequenties en het immense lijden niet te overzien.
Mocht @Socialrealist niet willen dat we hier zo uitgebreid zitten te typen in zijn topic, dan is het misschien wel beter om een eventuele verdere conversatie ergens anders voort te zetten(?)
Excuus! Was bezig.
Ik wordt jarenlang achtervolgd door het getal 23.
Paar jaar geleden droomde ik over een groot fel licht/flits dat op aarde afkwam en deze vernietigde. "Einde ter tijden".
De kleur van de flits was niet wit of geel, het was een kleur die niet bestaat of die wij niet kennen/zien.
Al jarenlang heb ik gevoel dat ik al deze dingen heb moeten mee maken, ondergaan om te leren.
Dat het nodig was voor " iets"
Toen ik theorieren opzocht over het einde van de wereld, zat de mijne ertussen.
Een supernova.
Als dat in deze tijd zou gebeuren, zullen er enkel een halve seconde een felle flits zien. En dan boem. Stofdeeltjes.
Toen ik opzocht wat nou die 23 was, kwam bij therorie dat sommige mensen engelen zijn.( Ik geloof niet per se engelen en ik noem mezelf er zeker geen 1)
Mensen die 23 zien, zijn voorbestemd om te " lijden", en daardoor te leren, sterk te worden, mensen te kunnen helpen en begleiden ect.
Als de wereld eindigd, mogen mensen/zielen mee met dat licht. Er zullen ook zielen zijn die verdwaald zijn, niet weten hoe mee te gaan, en dan zou het mijn taak om deze mensen te begeleiden.
Dit is allemaal heel zweeferig.
Ik ben een realist, ik geloof niet in God,hemel en hel.
Ik kan alleen niet ontkennen dat ik wel dingen heb mee gemaakt, spiritueel gezien. Ik kan het echter niet bewijzen.
Deze dingen, 23, de droom, mijn gevoel over mijn hele bestaan hier en wat mijn doel is, zijn wel erg toevallig bij elkaar.
Daarom denk ik niet dat ik terug kom in rearcinatie. Als wij een lot hebben, is dit het mijne.
Disclaimer: allemaal hypothetische, uit eigen ervaring,zonder bewijs![:grimacing:]()
Ik heb eens een ego dood mee gemaakt en dat pakte toch wel een stukje traumatisch uit. Ik denk dat het ID tekort geschoten wordt door deze als onintelligent te omschrijven maar het heeft duidelijk een sterk instinctief karakter naar mijn ervaring. De regels van deze wereld had deze compleet lak aan, de regels die mijn persoonlijkheid bepalen had het ID eveneens compleet lak aan.Verlichting is denk ik ook niet iets speciaals. Het is al onze natuurlijke aard, maar daar bovenop zitten "normaal" talloze lagen van identificatie.
Ik heb het hier niet zo specifiek genoemd maar ik geloof dus ook dat het hiernamaals zeker een invulling kan krijgen aan de hand van persoonlijke fantasie en invulling. Tijdens het holen zelf voelde ik mij vrij van emoties en gingen gedachten naar familie en mensen die dicht tot mij stonden en het was gewoon oké, ik hoefde mij nergens zorgen over te maken en ik moest van mijn leven genieten. Dat waren emoties die ik op dat moment uit mijzelf niet had kunnen opbrengen en een gevoel dat mij ook achteraf sterk bij bleef. Het maakte moeilijke tijden aanzienlijk meer draagbaar.Hierom geloof ik niet echt in een hiernamaals als een soort definitieve "plek" waar je terecht komt.
Ik geloof zelfs dat we een gezamenlijk bewustzijn zijn die bewust voor diversiteit kiest, maar dat zijn normaal gesproken geen gedachten die ik had op uit spreek. Dit kun je toch niet bevestigen of weerleggen.Dat ons leed gedeeld wordt met anderen klopt denk ik helemaal. Onze pijn is uiteindelijk de pijn van de mensheid.
De mens is puur van essentie en daar is instinct onderdeel van en dat maakt ons niet slecht, dat is er gewoon. Zodra mensen in staat zijn zich boven instinct te zetten, dat is wat ik menselijkheid noem. En dat is ironisch genoeg enkel weg gelegd aan de sterkste onder ons, dat is in ieder geval wat ik onder kracht versta.Ik geloof dat we allemaal ooit terug moeten keren naar puur zijn, de onaangetaste pure onschuldige essentie en de bron van alle leven.
Ik was al een paar maanden goed op weg met veel sporten gezond eten, ik had mij weer ingeschreven voor de gebruikelijke 10klm hunebedloop op 4mei. Maar maart/april was ik zo snugger om met Baclofen te gaan stunten, epileptische aanval, ambulance, paar dagen aardig psychotisch al was ik nog wel gezellig. Echt iets waarvan ik dacht daar heb je hem weer. Dat die onzin mij op dat moment ook nog eens overkomt, 3 jaar geleden was veel logischer.Goed te horen dat jij ook uit dat dal gekropen bent/aan het kruipen bent! We zijn (mede-)creators van onze werkelijkheid, dus waarom niet een positief voornemen.![:grin:]()
De tumor die kapitalisme heet en wordt opgestookt door de hebzucht van de mens die zich zonder meerwaarde probeert uit te breiden totdat het instort onder zijn eigen gewicht en ten onder gaat met alles dat deze heeft opgeslokt. Ik kan er nog altijd niet bij dat een maatschappij hebzucht als fundamenteel uitgangspunt kan hanteren uit angst dat de mens anders niet in staat is zichzelf te ontplooien. Onder het mom van efficiëntie, veerkracht en innovatie maken we onszelf structureel kapot.lijkt alles erop te duiden dat we hard op weg zijn hel op aarde te creëren.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."