reactie na hero shot

acht.zes zei:

@Roze Olifant
Maar je kan van tevoren toch nooit weten of jouw depressie blijvend is?

En dan vind ik het toch gewoonweg opgeven als je daar niet tegen wil vechten en voor zo'n uitweg kiest als de dood.

Klik om te vergroten...

Enerzijds volg ik jou in jouw opvatting. ik ben zelf iemand die niet snel opgeeft en probeer steeds zo positief mogelijk in het leven te staan, ook al is dat soms knetter zwaar.
Maar helaas zijn er patiënten die al van kindsbeen af worstelen met bv. chronische depressies. En dan kan ik me ergens wel voorstellen dat zo'n patiënt op een bepaald moment zijn/haar weerbaarheid dermate afneemt en uiteindelijk breekt. Idd, je weet nooit van tevoren of een depressie blijvend is, maar in sommige cases is die kans toch reëel.
Tenslotte ga ik er wel vanuit dat mensen niet wíllen opgeven en voor het leven willen blijven kíezen, maar dat hun strijdlust uiteindelijk op is.

En, zoals hierboven al enkele malen is aangehaald, is het dan niet egoïstisch vd. omgeving om de persoon in kwestie niet zijn/haar eigen keuze te laten maken?

En toen kwam er die ene pil, althans de discussie daarover, die de naam kreeg van een bekende arts geloof ik, deze welgeleerde heer droeg de naam " Drion".
Onderwerp van die discussie was " kunnen, en mogen wij op enig moment wanneer iemand aangeeft " klaar te zijn met zijn of hasr leven" dit middel, dit medicijn verstrekken, of niet, zo ja, wat zijn dan de criteria daarvoor?
Een ware stormwind barstte los, want zó "er maar één eind aan maken" nee, dat kon echt niet...
Deze "pil van Drion" was met name bestemd voor ouden van dagen, die, allerlei kwalen, pijnen, ander ongemak vertoonden.
Voor bijvoorbeeld jeugdigen, of andere mensen, met nog te behandelen ziekten, was de verstrekking ervan sowieso een absolute no go...
En kijk eens, waar wij ons nú bevinden.
De situatie wordt als idioterie beschouwd door de landen om ons heen.
Want " doden is verboden".
In Italië bijvoorbeeld is actieve euthanasie absoluut onbespreekbaar.
Al ben je ver In de 90, blind en doof, het antwoord is en blijft "nee."
Het enige land wat liberaal denkt, en handelt, is Zwitserland .
Verder zijn er geen "voorstemmers" om ons heen.
Het is natuurlijk ook een wel heel lastig vraagstuk!

acht.zes zei:

@Roze Olifant
Maar je kan van tevoren toch nooit weten of jouw depressie blijvend is?

En dan vind ik het toch gewoonweg opgeven als je daar niet tegen wil vechten en voor zo'n uitweg kiest als de dood.

Klik om te vergroten...

Je kunt ook als kankerpatiënt in principe nooit zeker weten of er niet toch nog ineens een medicijn wordt uitgevonden dat je kan genezen. Er is sporadisch iemand genezen van een initieel terminale vorm van kanker (vergevorderde longkanker dacht ik) toen immunotherapie op de markt kwam. De kans is klein, maar het gebeurt.

Vind je een kankerpatiënt die uiteindelijk voor euthanasie kiest na een lange lijdensweg omdat hij/zij niet meer verder wil en geen uitkomst meer ziet ook een ‘opgever’ dan?

Ik snap dat er een nuanceverschil tussen die twee is voor de duidelijkheid (bij mentale problematiek is de prognose lastiger te bepalen) maar in grote lijnen is het hetzelfde.

En nog een keer: waarom moet ieder mens een vechter zijn? Wie heeft bepaald dat we voor dit leven moeten vechten en dat het ‘zwak’ is als iemand dat überhaupt helemaal niet (meer) wil? (Even los van mijn eigen mening hierover, deze vraag komt gewoon bij me op.)

* Edit: vergeet ook niet dat er mensen zijn die al vanaf kindertijd/jeugd tot ver in de volwassenheid met zware psychiatrische stoornissen kampen, bijv. vergaande hechtings/persoonlijkheidsproblematiek, ernstige psychotische stoornissen of depressieve stoornissen met een bijna structurele doodswens, ondanks behandeling. Die niets anders kennen dan dat. De kans dat zoiets je dan in bepaalde mate zal blijven achtervolgen tijdens de rest van het leven is groot, en ik kan me voorstellen dat er een moment komt waarop je het een keer niet meer kan opbrengen.

Maar ik vraag me wel een beetje af of dit topic de juiste plek is voor dit soort discussies... hopelijk is het niet storend voor TS, want dan moet dit misschien op een andere plaats.

Een familielid van mij heeft na meer dan 50 jaar vechten tegen depressies en psychoses gekozen voor de dood. Onze hele familie heeft er vrede mee, we gunden hem zijn rust en zagen het niet als opgeven, hij had genoeg gevochten.

Ik durf te zeggen dat het egoïstisch was geweest van ons als we hadden gewild dat hij was blijven leven.
Het blijft ingewikkelde materie....