Om even duidelijk te krijgen of we niet langs elkaar praten: Het ID is de kleine 'ik' of 'ego' en het superego is zeg maar big brother, de uitwendige (maar eigenlijk inwendige) maatschappelijke stem die zegt wat gewenst en ongewenst gedrag is. Klopt dat?
Binnen de psychoanalyse van Freud heb je het superego dat een persoon min of meer aan het bijsturen is, impulsieve keuzes probeert te voorkomen en mensen probeert te stimuleren tot hetgeen waarvan ze hebben geleerd dat het het juiste is om te doen. Bijvoorbeeld een gevonden portemonnee vol geld proberen terug te brengen naar zijn of haar eigenaar.
Het ID is het onderbewuste instinctieve dat vooral op overleving gericht, geneigd is compulsieve keuzes te maken, wat weinig waarde hecht aan ethiek, de regels die jij hebt opgesteld waaraan je persoonlijkheid moet voldoen, de regels van de maatschappij en dus ook wel als zeer objectief wordt beschouwd.
De tussenweg van het Superego en het ID waar dan zogezegd een soort van balans tussen beiden is wordt dan het Ego genoemd. Dit wil nog wel eens verwarrend wezen en vaak zodra mensen het hebben over het Ego bedoelen ze eigenlijk het Superego. Je noemt hier toevallig het superego de grote broer maar de overtuiging dat het ID een grotere invloed heeft op ons handelen is meer waarschijnlijk al is dat iets waar mensen zich maar extreem moeilijk iets bij kunnen voorstellen.
Voor mensen is de gedachte dat ze niet volledig bewuste en (lange termijn) rationele wezens zijn vaak beangstigend. Wat ik vaak ook blijf herhalen is dat het ID / Onderbewuste niet een vijand is van jezelf maar juist een hulpmiddel om het leven makkelijker te maken al geeft deze regelmatig niet de beste suggesties. Een Ego oplossing is in principe dan ook eigenlijk een Superego oplossing waarin je daadwerkelijk je persoonlijkheid voor enige tijd kwijt raakt.
De ene keer dat ik duidelijk Ego verlies mee maakte en waarvan ik nog grote flarden kan terug halen leek ik erg doelgericht in mijn handelen. Eerst gaf ik mijn tripsitter een paar enorme opdonders voor het schaden van mijn vertrouwen gezien de positie waarin ik mij bevond en daarna had ik deze op enkele manieren vrij hardhandig laten merken wie er nou de baas was. Ik schaam mij nog altijd diep voor mijn handelen op dat moment, maar lang verhaal kort het verliep allemaal vrij gecoördineerd en met doel voor ogen. Ook verbazingwekkend hoe goed ik mijn motoriek ineens weer onder controle had in die staat. Met vlagen verloor ik bijvoorbeeld soms kort mijn bewustzijn waarop mijn ogen toesloegen en de spierspanning in mijn benen plots verdween.
Altruïstisch superego? Kun je dat wat verder uitleggen? Als altruïsme van het (super)ego is, is het imo pseudo-onbaatzuchtigheid. Het ego heeft altijd een achterliggende reden om "onbaatzuchtig" te zijn, namelijk om zijn eigen bestaan te bevestigen/versterken.
Het ID is dus instinctief en impulsief van aard en gericht op overleving. Ethiek en moreel handelen, lange termijn redeneren, inlevingsvermogen zijn dus allemaal aspecten die vrijwel geheel voortkomen uit het superego. Altruïsme is eveneens een cliché Superego aspect.
Wat je zegt klinkt herkenbaar want het is een discussie die regelmatig de kop op steekt. Tijdens een van mijn eerste psychologie hoorcolleges werd de vraag al gesteld: Is de mens daadwerkelijk in staat geheel altruïstisch te handelen of komen er eigenlijk altijd wel tot bepaalde hoogte bijbedoelingen bij?
Het blijft een interessante vraag natuurlijk, ik weet dat er gevallen bekend zijn waarbij mensen anoniem een orgaan doneren aan een willekeurig persoon om 'te bewijzen' dat mensen volledig altruïstisch kunnen handelen. Zelfs daar kun je zeggen dat ze het doen om een statement is en dus niet 100% altruïstisch is maar het komt al aardig dicht in de buurt in ieder geval. Maar wat misschien ook wel een mooi metafoor is is dat steeds meer mensen er voor kiezen geen kinderen te nemen ondanks dat de mogelijkheid er zeker is. Misschien ook een stukje kwestie van waar je persoonlijke waardes liggen maar je zou toch zeggen dat overlevingsdrang een primaire drijfveer van het ID is.
Maar met oog op de algemene kritiek naar altruïsme die je net noemde voegde ik daar ook bewust "mits voortkomend uit zuivere intentie" aan toen. Het Ego is niet in staat zichzelf weg te cijferen in het belang van een ander, naar mijn gevoel komt ware menselijkheid (en toch ook wel een stukje intelligentie) voort uit het jezelf betrokken voelen naar je omgeving, Hiervoor heb je een zeer sterke persoonlijkheid nodig gezien de sterke nadruk op korte termijn impulsen in deze wereld en de vele mensen die zowel bewust als onbewust goed willende mensen zullen proberen te misbruiken voor korte termijn zelfverrijking. Daarom dat vertrouwen, oprechtheid in objectiviteit zo belangrijk blijft in de context van ontwikkeling. Voortbouwen uit een positie van kracht kom je verder mee wat weer risico's brengt op gebied van altruïsme, al zijn ze niet onverenigbaar.
Dat eerste doet mij denken aan wat Terence McKenna eens zei. Namelijk dat wij in de fantasie gaan leven. En natuurlijk doen wij dat nu ook al, alleen fantaseren we dat we dat niet doen.
![:tonguewink:]()
Og, uiteindelijk gaan veel dingen de mentale kluis in en maken we de wereld behapbaar naar ons eigen beeld maar daarnaast hebben we ook wel wat enkele universele wetten opgesteld die gelden als realiteit voor ons allemaal.
![:tongueout:]()
Van die rare constructen zoals geld, diamanten, goud, en zelfs mode, muziek en kunst etc waarvan als we bijvoorbeeld morgen met z'n allen zouden zeggen dat het niet waard is het daadwerkelijk ook niets meer waar is. En zelfs voor mensen en hele landen gaat dit op, in grote mate bepalen we inderdaad de realiteit.
De satirische vraag dan ook wel eens, als het merendeel van de mensen een leugen geloofd is het dan niet gewoon de waarheid? Misschien is het inderdaad slechts mijn ordinaire coping die verlies van een dierbare dragelijk maakt, maar dat interesseert mij niet aangezien ik mij wel voldoende overtuigd voel, in het ergste geval geniet ik nog een beetje extra van het leven.
Die rationalisatie hoeft natuurlijk geen bewijs te zijn dat die inzichten onzin waren.
Mja, probleem is ook gewoon ook dat veel dingen niet met enkel woorden uitgelegd kunnen worden.
Die rationalisatie hoeft natuurlijk geen bewijs te zijn dat die inzichten onzin waren
Voor mij draait het ook nooit zozeer om rationaliseren maar meer om concretiseren wat soms nog aardig lastig is wanneer het om onbeschrijfelijke dingen gaat. Ik vind het ook prachtig om te zien hoe de oude Grieken aan de hand van metaforen constant concepten zoals het ontstaan van de aarde te omschrijven, of dat er zelfs pogingen werden gedaan in de woorden voor hun beschikbaar om uit te leggen wat een atoom is, wanneer er bij het beschrijven van het ontstaan van leven op de aarde het metafoor van de water Godin wordt aangehaald. Ze wisten dat water noodzakelijk was maar konden de achterliggende biochemie niet bevatten dus werd dit het werk van iets goddelijks. Het is haast alsof je over sprookjes met een kern van waarheid leeft.
Dit doet me denken aan een passage uit de Tao Te Ching:
Prachtige passage natuurlijk. Zelf beschreef ik Tao nog wel eens plat als levensmomentum, anders begrijpen anderen toch niet waar ik op doel. Doet mij ook een beetje denken aan een quote van Shulgin al heeft die een net wat andere inslag.
“How long will this last, this delicious feeling of being alive, of having penetrated the veil which hides beauty and the wonders of celestial vistas? It doesn't matter, as there can be nothing but gratitude for even a glimpse of what exists for those who can become open to it.”
In theorie is (imo) iedereen er toe in staat, omdat iedereen die kracht/intelligentie in essentie is. In de praktijk zijn er maar weinigen die gedreven zijn het instinct-brein - de lagere chakra's - te ontstijgen door die kracht te utiliseren.
Ik ben akkoord hoor, soms moet ik een beetje de woorden vinden. Voor veel mensen is het moeilijk om simpelweg de dag te overleven. Dan heb je nog een hoop mensen die in ieder geval tot bepaalde hoogte in staat zijn hun leven betekenisvol in te vullen en daarnaast in primaire levensbehoeften te voorzien. Maar wil je iets kunnen betekenen voor meer dan alleen je zelf en een constructieve verandering brengen die meerdere mensen helpt moet je daarvoor zowel een stap verder kunnen denken als andere mensen als daar bewust toe in staat zijn. Daarvoor is boven gemiddelde kracht nodig die niet aan de meerderheid besteed is.
Herkenbaar. Dat je denkt dat overkomt mij niet weer, maar dan toch... Eternal vigilance is absolutely necessary..
Ja, het stomme is dat ik er eigenlijk ook vrij weinig recreatief uit haalde (ondanks dat Baclofen dat absoluut kan wezen) maar dat ik simpelweg de drug zelf onderschat had. Ik was de meer GHB gelijkende intense pieken en dalen gewoon niet gewend. Maar zo blijkt altijd maar weer dat je beter altijd op je hoede kunt blijven.
Tja, het zijn imo slechts effecten/gevolgen van ego-bewustzijn. Het maakt niet uit welk systeem, zolang ego opereert zal het alles tot in de kern corrumperen en verzieken. Zolang wij als individuen in een bewustzijn met een inherent gevoel van incompleetheid/gebrek leven, zal de samenleving dat weerspiegelen. Dit is een probleem dat niet opgelost gaat worden met menselijk vernuft/slimheid.
Daar ben ik het dus niet mee eens. Ik heb mij mijn gehele studentenperiode ingezet rond studentenrechten, dat terzijde. Bepaalde organisatie constructen kunnen het verschil maken in of je het beste of slechtste in een mens naar boven haalt. De laatste tijd implementeren onderwijsinstellingen ordinaire commerciele bedrijfsmodellen en is onder aanvoering van de VVD geld het hoogt haalbare rijkdom geworden.
Academische vrijheid is dood. Als jij als student kritiek levert lig je zonder diploma uit de opleiding. Als een leerkracht niet een bepaald quota behaald wordt die simpelweg ontslagen. Beroepsgeheim onder vertrouwenspersonen bestaat realistisch gezien niet meer want het zijn werknemers van de organisatie. Er is structureel stageplaatsen tekort (minstens 20% vaak) en als gevolg worden studenten als gratis werkkrachten en stront behandeld en mogen vaak een jaar extra doen (extra inkomen opleiding!) de student mag ondanks falen stageplaats wel komen werken, als goedkope uitzendkracht natuurlijk. Een stageplaats mag fysiek geweld naar mensen uitoefenen omdat er stageplaatsen tekort zijn. Wanneer je als student klaagt over lesinhoud is er niets dat een leerkracht zal tegenhouden jou een onvoldoende te geven.
En die onderwijsinstellingen zijn geprivatiseerd die moeten met elkaar concurreren en de vrije markt is net zo genadeloze als de vrije natuur. Enkel de grootste monopolisten zullen overleven en ethiek is bijzaak. Al die kanker juristen en advocatenbureau in het onderwijs tegenwoordig zijn er om daar zekerheid van te maken.
Ik kan uren en uren blijven door kankeren over wat er allemaal scheelt in het onderwijs maar wat dacht je van ik weet niet..
* Een bottom top bestuur?
* Democratische elementen in het onderwijs?
* Leerkrachten die in geval van nood beleidsmakers een onderwijsinstelling kunnen uitwippen?
* Studenten meer betrekken in besluitvorming zoals naar de richtlijnen opgesteld in Brussel?
* Wanneer de wet bepaald dat studenten objectief medezeggenschap moeten hebben binnen onderwijs dit opvolgen?
* Zodra je vertrouwenspersoon spreekt dat die vermeld een niet objectieve medewerker van de onderwijsinstelling is en dat mogelijkheid tot gesprek met ombudsman ook mogelijk is?
* Veto recht voor studenten om besluiten tegen te houden?
* Een beleid dat uit gaat van de Zelfdeterminatietheorie / intrinsieke motivatie?
* Het verplicht stellen dat directrices en opleidingshoofden een pedagogische achtergrond hebben in plaats van de zoveelste jurist gebrand om werknemers en studenten te verneuken?
Corrupte kankerlijers zijn het die het niet verdienen zichzelf professional te noemen. Zembla zei het al, organisatiecultuur wordt bepaald door beleidsmakers. Er bevindt zich een tumor in het onderwijs die zich uitspreid naar de samenleving en hij dient er hoognodig uit gesneden te worden. Het hebzucht privatiseringsmodel van de VVD heeft gefaald, ontwikkeling is niet mogelijk binnen fascistische organisaties waarin constructieve feedback niet mogelijk is. Het wordt tijd om mensen weer uit de Skinnerbox der operante conditionering te halen die het onderwijs heeft en af te stappen van het repressief beleid dat nog stamt uit de jaren 60. Er wordt bewust een angstcultuur in stand gehouden waarin leerkrachten soms letterlijk lopen te huilen dat ze kinderen hebben, het is ronduit gewoon walgelijk. Geen mens dat mij gaat wijs maken dat daar niet aan te doen valt.
We denken denk ik te moeilijk. We zijn hier om te ervaren en om door middel van lief te hebben uiteindelijk onszelf weer te vinden. Opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw.
Iets in de trant van de Socrates quote: ik weet dat ik niets weet.
![:tongueout:]()