Verlichting is denk ik ook niet iets speciaals. Het is al onze natuurlijke aard, maar daar bovenop zitten "normaal" talloze lagen van identificatie.
Ik heb eens een ego dood mee gemaakt en dat pakte toch wel een stukje traumatisch uit. Ik denk dat het ID tekort geschoten wordt door deze als onintelligent te omschrijven maar het heeft duidelijk een sterk instinctief karakter naar mijn ervaring. De regels van deze wereld had deze compleet lak aan, de regels die mijn persoonlijkheid bepalen had het ID eveneens compleet lak aan.
Mijn vaste tripgezelschap en tripzitter maakte misbruik van de situatie en toen mijn ID dat een beetje in de gaten kreeg heeft die mijn tripsitter een enorme opdonder gegeven en bij sprake van op pijnlijke wijze alsnog gegeven wat die wou. Het ging simpelweg compleet aan al mijn grenzen voorbij en na de trip heb ik zeer lange tijd erg sterke cognitie dissonantie ervaren omdat het voor mijn gevoel sterk voorbij gaat aan wie ik ben. Uiteindelijk handelde het ID terecht uit zelfverdediging, woede en zonder oordeel maar het blijft wrang klinken.
Mijn tripzitter bleef ook zeggen dat het buiten mijn controle lag en ik er niets aan kon doen en hij zelf de grootste fout had gemaakt in het geheel van het verhaal, iets dat mij zelf lange tijd niet lukte in ieder geval. Een groot deel van die ervaring ging ook de kluis in en kwam pas weer enkele maanden later dagen omdat het dermate heftig binnen kwam destijds. Ik vind het stukje mindfullness stroming prachtig, simpelweg het vanaf een afstand analyseren van de gedachtestroom die aan voorbij trekt en dat wat er is er ook mag zijn. Maar sindsdien ben ik ook wel een beetje minder romantisch naar gaan kijken en geloof ik dat het verrijken van het meer altruïstische superego mits voortkomend uit zuivere intentie wellicht een meer realistische doelzetting is naar verlichting al blijft het objectieve aspect van ID hierin ook cruciaal. Een Ego dood doet jezelf leren kennen en ik had ook wel eens gehoord van Freud zijn theorie, maar na die ervaring kreeg ik toch wel sterk het gevoel dat de man er niet ver naast heeft kunnen zitten.
Hierom geloof ik niet echt in een hiernamaals als een soort definitieve "plek" waar je terecht komt.
Ik heb het hier niet zo specifiek genoemd maar ik geloof dus ook dat het hiernamaals zeker een invulling kan krijgen aan de hand van persoonlijke fantasie en invulling. Tijdens het holen zelf voelde ik mij vrij van emoties en gingen gedachten naar familie en mensen die dicht tot mij stonden en het was gewoon oké, ik hoefde mij nergens zorgen over te maken en ik moest van mijn leven genieten. Dat waren emoties die ik op dat moment uit mijzelf niet had kunnen opbrengen en een gevoel dat mij ook achteraf sterk bij bleef. Het maakte moeilijke tijden aanzienlijk meer draagbaar.
Na mijn eerste hole ervaring heb ik je nog eens in paniek een berichtje gestuurd, ik had het gevoel dat ik wist hoe de fundamenten van het universum in elkaar steken en nog wat van zulk soort rare dingen. Ik was flink overdonderd in ieder geval. Ik had op dat moment het gevoel dat je de enige persoon was waarbij ik mijn verhaal kwijt kon, toen was ik toch wel erg blij dat er een Mindless was, haha.
Maar vanuit die ervaring ben ik bijvoorbeeld wel heel sterk gaan geloven dat ik vanuit het positieve wil leven, iets dat voor die tijd niet altijd vanzelfsprekend op te brengen was. Maar ik geloof ook zeker niet dat het hiernamaals überhaupt een definitieve plek is.
Dat ons leed gedeeld wordt met anderen klopt denk ik helemaal. Onze pijn is uiteindelijk de pijn van de mensheid.
Ik geloof zelfs dat we een gezamenlijk bewustzijn zijn die bewust voor diversiteit kiest, maar dat zijn normaal gesproken geen gedachten die ik had op uit spreek. Dit kun je toch niet bevestigen of weerleggen.
Maar meer concreet, de grootouders van een vriend hadden de 2e wereldoorlog mee gemaakt. Opa hangt zichzelf op na aanleiding van trauma en oma raakt volledig verknipt. Uiteindelijk drijft oma letterlijk één van haar dochters tot zelfmoord maar er is ook soortgelijke tendens aanwezig in de familie. Uiteindelijk besluiten de kleinkinderen niet meer te willen leven. Een kant van mijn familie een soortgelijk verhaal en het is een verhaal die ik wel vaker heb gehoord.
Trauma kunnen door gehele families, vrienden en dorpsbewoners gedragen worden en hier kunnen letterlijk generaties overheen gaan. In de context waarin iemand geld verdient ten koste van de levens van anderen vermoed ik ook dat natuurlijke selectie zo'n familie uiteindelijk wel weg werkt. Ik geloof zogezegd niet in de hoekje er vanaf lopen in het leven al staat ik hier ook zeker niet naïef in, ik ben wel bekend met de waanzin die mensen elkaar kunnen aandoen en de verwoesting die juist uiterst intelligentie mensen kunnen toebrengen. Ik ben ook geen perfect mens en het is makkelijk praten natuurlijk maar niet een uitgangspunt waar nadruk voor mij ligt, de wereld kan immers zeer hard wezen.
Ik geloof dat we allemaal ooit terug moeten keren naar puur zijn, de onaangetaste pure onschuldige essentie en de bron van alle leven.
De mens is puur van essentie en daar is instinct onderdeel van en dat maakt ons niet slecht, dat is er gewoon. Zodra mensen in staat zijn zich boven instinct te zetten, dat is wat ik menselijkheid noem. En dat is ironisch genoeg enkel weg gelegd aan de sterkste onder ons, dat is in ieder geval wat ik onder kracht versta.
Goed te horen dat jij ook uit dat dal gekropen bent/aan het kruipen bent! We zijn (mede-)creators van onze werkelijkheid, dus waarom niet een positief voornemen.
![:grin:]()
Ik was al een paar maanden goed op weg met veel sporten gezond eten, ik had mij weer ingeschreven voor de gebruikelijke 10klm hunebedloop op 4mei. Maar maart/april was ik zo snugger om met Baclofen te gaan stunten, epileptische aanval, ambulance, paar dagen aardig psychotisch al was ik nog wel gezellig. Echt iets waarvan ik dacht daar heb je hem weer. Dat die onzin mij op dat moment ook nog eens overkomt, 3 jaar geleden was veel logischer.
Maar dus ook flink mijn enkel verstuikt op een moment dat ik door mn benen zakte en ik kon 3 maanden niet meer hardlopen. En dat hardlopen is eigenlijk wel mijn heil en verlichting in een constructief leven. Ondertussen weer om de 2-3 dagen standaard 5klm stukje (voor nu) tenzij het 40 Celsius is, zeer fijn in ieder geval. Suiker en alcohol licht ook alweer steeds verder achter mij wat een blijvend goal blijft. Die gruwelijke burn-out die meer dan anderhalf jaar aanhield lijkt ook steeds verder achter mij te liggen, beetje energie voor het leven. Good stuff.
Gezondheid, mooie mensen en psychedelica blijven toch wel prettige binge middelen.
lijkt alles erop te duiden dat we hard op weg zijn hel op aarde te creëren.
De tumor die kapitalisme heet en wordt opgestookt door de hebzucht van de mens die zich zonder meerwaarde probeert uit te breiden totdat het instort onder zijn eigen gewicht en ten onder gaat met alles dat deze heeft opgeslokt. Ik kan er nog altijd niet bij dat een maatschappij hebzucht als fundamenteel uitgangspunt kan hanteren uit angst dat de mens anders niet in staat is zichzelf te ontplooien. Onder het mom van efficiëntie, veerkracht en innovatie maken we onszelf structureel kapot.
Het wordt eens tijd dat er een democratisch systeem in het onderwijs en de zorg wordt geïmplementeerd waarin extern aangestelde tirannen (zoals juristen en andere beleidsmakers) weg gewerkt kunnen worden.
