#1
Hoi, inmiddels zijn we een jaar verder. Goed voor een update. Het gaat beter. Dit komt vooral omdat ik amitriptyline slik, voorgeschreven door een neuroloog. Mijn huisarts kon me niet helpen destijds want hij begreep het gewoon niet. Lijkt erg op mirtazapine wat ik hierboven voorbij zag komen. In lichte dosering werkt dit prikkeldrempend en daarmee slaap ik goed. Ik slaap inmiddels altijd en ook redelijk. Mijn wazige en pijnlijke gevoel in m'n hoofd zijn weg (al lang overigens). We gaan dus de goede kant op. Ik slaap ook altijd in zonder het medicijntje, alleen heb ik dan nog wat problemen met doorslapen en dat is kut. Ik word dan klaarwakker en val geen seconde meer in slaap. Dat voelt nog wat eng, omdat je gewoon voelt dat je hersenen niet werken... Amitriptyline zorgt ervoor dat cortisol met name in de nacht en vroege ochtend wat lager blijft. Dit duidt dus inderdaad op een mega verstoorde stress reactie van het lichaam waardoor ik hyperalert ben geworden overdag en in de nacht. Dit is dus een burnout inderdaad. Alleen is dan de vraag hoe erg je over de schreef bent gegaan. Ik denk ik heel erg. Ik kreeg het ook pas een tijdje na mijn laatste xtc gebruik toen ik terugkwam uit de sportschool na een krachttraining. Ik ben verschillende benamingen tegenkomen online maar de werking is ongeveer allemaal hetzelfde in het lichaam. Stress is een angstreactie en dus gaat alle productie zitten in energie en adrenaline/cortisol om te kunnen overleven. Daarom slaap je ook zo moeilijk, omdat je mega energie hebt en alert bent. Ik ben ook dikker geworden rondom m'n buik = stressvet. En ik merk dat mijn wonden wat traag genezen. Blijkbaar geeft het lichaam hier geen prioriteit aan omdat het nog bezig is met overleven. Dat is de kern van de verstoring die ik heb. Als cortisol hoog is, is je groeihormoon snachts laag omdat dit niet of nauwelijks wordt aangemaakt. Ik word dan ook sochtends nooit uitgerust wakker omdat ik die diepe slaap niet haal. Ik spreek anderen online die dit ook hebben en die geven aan dat het beter gaat na verloop van jaren. Met het medicijntje ben ik zo goed als de oude met minimale vervelende klachten maar zonder het medicijntje nog even te gaan...Ja denk dat dan niet aan drugs ligt maar wellicht een laatste dus gegeven heeft. Voor mij klinkt dit als een burn-out. Via de huisarts kun je ondersteuning krijgen. Lijkt mij niet verkeerd![:)]()