#1
Ik geloof niet in anti-depressiva.
Antidepressiva
296 antwoorden
31 weergaven
18-5-2026
#2
Kan toch niet slapen.Dus als jong kind was ik met +=6 7 jaar graag alleen speelde graag in mijn eentje.Had lieve ouders fijne jeugd gehad.Plaste tot mijn 12 in bed,begon de angst al.Op mijn 14 leuke tijd gehad geen angst veel op stap ging werken.Heb meerdere banen gehad ,woonde in een grootte stad.Was 16 ontmoet ik mijn huidige man.We gingen samen wonen,hokken heette dat toen.4 jaar woonde we samen.Op een dag loop ik in de stad was de angst weer.Leek of al die mensenmassa op mij af kwa,men.Ik ging drinken wat niet hielp.Ik wilde weg uit de stad.We zijn gegaan naar het platte land waar mijn schoonmoeder vandaan kwam.23 was ik zwanger,weer die angst paniek.Na de bevalling begon de internisten loop.Mijn schildklier ging te snel.2 jaar medicijnen gehad ging redelijk goed,Ik wilde een tweede kind,dus moest stoppen met de medicatie.Ging tijd goed.Zo,n twee jaar.Weer de angst geloop naar de dokter.Ik was een neuroot zei hij.Vroeg naar mijn internist,dokter zei die heeft zich opgehangen.Snap jij dat nou?zei hij tegen mij.Met een vriendin ging ik op yoga.Nouuu als we moesten liggen raakte ik al in paniek!Laatste les niet meer gegaan.We verhuisde naar de polder,en alles deed ik want ik had twee kinderen om te verzorgen.Ik had twee dokters lieverds waren het.Liep de deur plat!Kreeg kalmerings pillen en wilde geen AD.Migraine,ging naar de neuroloog,kreeg betablokkers.Kreeg last van mijn maag was 10 kilo afgevallen,maag onderzoek,en echo drankje drinken maken ze fotos.WAs goed.inmiddels was ik 40 jaar .Ging naar mensendieck om ademhalings oeffening en ontspannen .Durfde niets meer bleef op de bank.Mijn dochter ging trouwen,mijn god paniek moest ik naar toe 4 uur rijden van ons vandaan.Dochter smeekte mij ga nou aan de AD.Ik naar de dokter.En nou ga jij ze slikken !zei hij.Gelukkig duurde het nog een paar maanden voor ze gingen trouwen.En ja ze de pil ging werken!Een nieuwe wereld ging open!Ben nu 65 en durf alles,Had ik ze maar eerder genomen!En iedereen zei wat is ze veranderd zo beter geworden!
#3
ik heb het ooit 4 maanden geprobeerd.. daarna uit eigen beweging mee gestopt.
ik voelde me gewoon nog liever rot dan 'niet mezelf' ..en dacht.. als dit het effect is, doe ik het liever zelf.
heb over de jaren verschillende therapieƫn gehad en bij psychologen etc. gelopen.
voor mijn vader is het echt zijn redding.. leed lang aan zware depressies
god weet wat die allemaal voor wat voor medicatie heeft geslikt. en wat voor therapieƫn etc heeft gedaan.
hij was er een poos vanaf maar toen ging het op een gegeven moment toch weer mis.
nu heeft hij weer de juiste ad en dosering daarvan gevonden.
het zit bij ons in de familie.. ik vind dat ik nog geluk heb gehad.. vergeleken bij andere familieleden.
ik voelde me gewoon nog liever rot dan 'niet mezelf' ..en dacht.. als dit het effect is, doe ik het liever zelf.
heb over de jaren verschillende therapieƫn gehad en bij psychologen etc. gelopen.
voor mijn vader is het echt zijn redding.. leed lang aan zware depressies
god weet wat die allemaal voor wat voor medicatie heeft geslikt. en wat voor therapieƫn etc heeft gedaan.
hij was er een poos vanaf maar toen ging het op een gegeven moment toch weer mis.
nu heeft hij weer de juiste ad en dosering daarvan gevonden.
het zit bij ons in de familie.. ik vind dat ik nog geluk heb gehad.. vergeleken bij andere familieleden.
#4
Ik trok geen conclusie. Ik zei alleen dat het niet per se de beste optie is. Zelfs als het nu werkt voor je (wat natuurlijk hartstikke mooi is!), betekent niet dat het de beste optie is. In ogenschouw nemende dat je je proefschrift wou afmaken, misschien wel. Maar even los daarvan gezien. Ik verwees even naar mijn situatie om aan te geven dat als ik bijvoorbeeld medicatie had genomen toen ik nog vrij hevige depressie en concentratie problemen had, dan waren die problemen waarschijnlijk ook (deels) aangepakt en had ik beter gepresteerd op school/werk. Maar dat wil nog niet zeggen dat dat de beste optie was geweest voor mij. Want dan was ik er misschien niet achtergekomen hoe ik mijn problemen zelf creƫer. Dat wil niet zeggen dat dit bij een ander net zo zal gaan natuurlijk, maar ik wou alleen maar zeggen dat het dus niet per se de beste optie is om medicatie voor dit soort problemen te nemen. Het probleem kan liggen bij gebrek aan goede voeding/slaap/beweging, bij verkeerde omgang met relaties/financiƫn/werk, bij geen goede relatie met jezelf, etc. etc. Kijken mensen naar Ɣl die facetten van hun leven? Is het per se zo simpel als een ontbrekend stofje in de hersenen? Bij de meeste mensen niet, schat ik zo.Je vergelijkt jouw problemen met deze reactie in feite wel met die van een ander.
Ik heb de langere termijn (proefschrift afmaken - dus het meest stressvolle deel van mān PhD nog āaankunnenā) jĆŗist in mijn achterhoofd gehad bij het besluiten tot het nemen van medicatie. Ik ben bijna een jaar zonder medicatie geweest (wel therapie) en dit schoot niet op. Sinds ik aan medicatie ben begonnen kom ik veel verder en ik werk nu weer vier dagen. Het proefschrift gaat er komen. Ik ben die shit ontzettend dankbaar en ik ben blij dat ik over mijn eigen kortzichtigheid heengestapt ben destijds. Ik had die kritische noten ook, wetende van de publicatiebias en de invloed van Big Pharma.
Overigens lijkt de lange-termijn-schade van antidepressiva mee te vallen. Ik heb nu even geen tijd om het terug te zoeken (deadline vanavond) maar ik las pas een samenvattend artikel waarin ze tot de conclusie kwamen dat de (fysieke) gevaren bij langdurig gebruik helemaal niet zo groot zijn. Uiteindelijk was er voor een paar ziektes een klein hoger risico, maar voor andere aandoeningen werd het risico net lager, een soort balans dus. Ik zeg niet dat dit alles goedpraat want ik ken de huidige state of the art niet precies, maar je moet wel oppassen met conclusies trekken.
Bedenk wel dat depressie ansich zeer schadelijk is voor je lichaam. Ik was 15 kilo afgevallen, vanaf een gezond gewicht, dus ik was dun en zwak en zag er niet uit met dank aan die stomme depressie. Na start van de combinatie therapie en het juiste medicijn is mijn gewicht nu weer gezond. (@Syl: ik kwam niet aan van duloxetine, maar ik heb het ook maar een maand geslikt. Het is wel een bekend fenomeen. Je zou bupropion eens met je psych kunnen bespreken, dit is een middel waarvan gewichtstoename geen bijwerking is.)
Maar ik kom zoals je weet van het standpunt dat we van nature goed functioneren als we leven zoals we horen te leven (niet per se hoe we wĆllen leven). Iets als anti-depressiva als een medicijn zien is dan ook iets heel raars voor me. Ja, het helpt bepaalde mensen. Zonder twijfel, dat ontken ik niet. Maar waren die mensen gedoemd miserabel te zijn mocht AD niet bestaan? Dat geloof ik niet. En hoe functioneren deze mensen, zouden ze gaan stoppen met hun medicatie? Dat is de echte test denk ik.
Heb je trouwens ook plannen om over zoveel tijd af te bouwen?
#5
Ik trok geen conclusie. Ik zei alleen dat het niet per se de beste optie is. Zelfs als het nu werkt voor je (wat natuurlijk hartstikke mooi is!), betekent niet dat het de beste optie is. In ogenschouw nemende dat je je proefschrift wou afmaken, misschien wel. Maar even los daarvan gezien. Ik verwees even naar mijn situatie om aan te geven dat als ik bijvoorbeeld medicatie had genomen toen ik nog vrij hevige depressie en concentratie problemen had, dan waren die problemen waarschijnlijk ook (deels) aangepakt en had ik beter gepresteerd op school/werk. Maar dat wil nog niet zeggen dat dat de beste optie was geweest voor mij. Want dan was ik er misschien niet achtergekomen hoe ik mijn problemen zelf creƫer. Dat wil niet zeggen dat dit bij een ander net zo zal gaan natuurlijk, maar ik wou alleen maar zeggen dat het dus niet per se de beste optie is om medicatie voor dit soort problemen te nemen. Het probleem kan liggen bij gebrek aan goede voeding/slaap/beweging, bij verkeerde omgang met relaties/financiƫn/werk, bij geen goede relatie met jezelf, etc. etc. Kijken mensen naar Ɣl die facetten van hun leven? Is het per se zo simpel als een ontbrekend stofje in de hersenen? Bij de meeste mensen niet, schat ik zo.
Maar ik kom zoals je weet van het standpunt dat we van nature goed functioneren als we leven zoals we horen te leven (niet per se hoe we wĆllen leven). Iets als anti-depressiva als een medicijn zien is dan ook iets heel raars voor me. Ja, het helpt bepaalde mensen. Zonder twijfel, dat ontken ik niet. Maar waren die mensen gedoemd miserabel te zijn mocht AD niet bestaan? Dat geloof ik niet. En hoe functioneren deze mensen, zouden ze gaan stoppen met hun medicatie? Dat is de echte test denk ik.
Heb je trouwens ook plannen om over zoveel tijd af te bouwen?
Ik heb het plan om na mijn proefschrift te stoppen. Echt afbouwen hoeft niet met het medicijn dat ik heb, het is een relatief mild middel met andere eigenschappen dan reguliere antidepressiva. Het kan wel, maar dan zal het een korte afbouwtijd zijn.
Ik zou je standpunt hebben begrepen als ik antidepressiva nam en als oplossing zag in plaats van therapie. Maar dat is niet zo, nooit geweest ook. Ik heb sinds het begin van de depressie actief therapie. Ik heb deze therapie een jaar āmedicatieloosā gehad, maar de combinatie bleek effectiever. Het is geen luie oplossing geweest, maar eentje die ik samen met hulpverleners zeer goed overwogen heb.
Had ik dan niet aan een proefschrift moeten beginnen? Tja, misschien achteraf niet, als ik dit had geweten, hoewel het niet het proefschrift was dat het echte probleem was maar een hoop andere moeilijke en ongelukkige zaken bij elkaar. Ik zat (zit) in de laatste fase, het zou zonde zijn om dat onderzoek aan de kant te gooien.
Je kunt antidepressiva zien als ondersteuning. Als je je been breekt, zul je ook eerst pijnstillers nodig hebben om de revalidatie optimaal te laten verlopen in het begin. Meer is het niet.
Ik vind het gewoon een beetje vervelend dat het iets is wat je altijd wel weer tegenover iemand moet verdedigen. Daar blijkt toch wel uit dat (ernstige) psychiatrische problemen nog altijd minder serieus worden genomen dan fysieke pijn en dat vind ik jammer.
#6
Ik heb het plan om na mijn proefschrift te stoppen. Echt afbouwen hoeft niet met het medicijn dat ik heb, het is een relatief mild middel met andere eigenschappen dan reguliere antidepressiva. Het kan wel, maar dan zal het een korte afbouwtijd zijn.
Ik sprak ook meer in het algemeen hoor. En ik vind het ook niet zozeer direct een luie oplossing, zelfs als iemand alleen maar medicatie neemt en geen therapie o.i.d. Vooral als iemand denkt dat het simpelweg een fysiek probleem is.Ik zou je standpunt hebben begrepen als ik antidepressiva nam en als oplossing zag in plaats van therapie. Maar dat is niet zo, nooit geweest ook. Ik heb sinds het begin van de depressie actief therapie. Ik heb deze therapie een jaar āmedicatieloosā gehad, maar de combinatie bleek effectiever. Het is geen luie oplossing geweest, maar eentje die ik samen met hulpverleners zeer goed overwogen heb.
Daar kan/wil ik niet over oordelen. Ik weet wel wat mijzelf betreft dat koste wat kost doorgaan met dingen als school/werk niet altijd de beste keuze was, voor mij.Had ik dan niet aan een proefschrift moeten beginnen? Tja, misschien achteraf niet, als ik dit had geweten, hoewel het niet het proefschrift was dat het echte probleem was maar een hoop andere moeilijke en ongelukkige zaken bij elkaar. Ik zat (zit) in de laatste fase, het zou zonde zijn om dat onderzoek aan de kant te gooien.
Ja zo. Zullen er ook niet mensen zijn die gebruiken en daar anders over denken?Je kunt antidepressiva zien als ondersteuning. Als je je been breekt, zul je ook eerst pijnstillers nodig hebben om de revalidatie optimaal te laten verlopen in het begin. Meer is het niet.
Begrijp ik.Ik vind het gewoon een beetje vervelend dat het iets is wat je altijd wel weer tegenover iemand moet verdedigen. Daar blijkt toch wel uit dat (ernstige) psychiatrische problemen nog altijd minder serieus worden genomen dan fysieke pijn en dat vind ik jammer.
Misschien nemen veel mensen het wel serieus, maar zijn ze bezorgd dat mensen middelen nemen die toch wel bekend staan ook vaak veel ellende te veroorzaken. In mijn kringen heerst dat idee wel wat.
#7
Het probleem is dat als je met een zware depressie kampt, er wachtlijsten zijn.
Je kunt niet zo 1 2 3 bij een therapheut terecht.
Je kunt geestelijk zo diep zitten dat je niet nog maanden kunt wachten op hulp.
Ik heb in 2016 na een jaar op wachtlijst te hebben gestaan voor psycholoog eindelijk therapie gekregen.
Toen ik 8 sessies emdr gehad had ging die instantie er mee stoppen.
Kwam bij ander psychologen praktijk op wachtlijst, ook dit duurde dik een jaar.
Toen ik eindelijk theraphie kreeg wist de beste man zich geen raad met al met trauma's.
Hij stuurde me weg en zei dat ik eerst maar moest leren mijn emoties te uiten eerder kon hij mij niet helpen.
Ondertussen zijn we dan al ruim in 2018 beland.
In juni 2019 weer gestart bij weer andere praktijk.
Deze psycholoog stopte er in dec mee.
Nou vervanger starte ik bij in febr 2020 en na maand of 3 ging ook zij weg.
Sta nu op wachtlijst voor nr 3 binnen jaar tijd in zelfde praktijk.
Ik loop al vanaf 2014 met ptss rond.
Als je niemand om je heen hebt als vangnet.
Je afhankelijk bent van theraphie.
Is het wel heel erg belangrijk dat je deze krijgt.
Ik denk als ik vanaf het begin goede hulp had gehad ik de ad niet nodig had gehad.
Je kunt niet zo 1 2 3 bij een therapheut terecht.
Je kunt geestelijk zo diep zitten dat je niet nog maanden kunt wachten op hulp.
Ik heb in 2016 na een jaar op wachtlijst te hebben gestaan voor psycholoog eindelijk therapie gekregen.
Toen ik 8 sessies emdr gehad had ging die instantie er mee stoppen.
Kwam bij ander psychologen praktijk op wachtlijst, ook dit duurde dik een jaar.
Toen ik eindelijk theraphie kreeg wist de beste man zich geen raad met al met trauma's.
Hij stuurde me weg en zei dat ik eerst maar moest leren mijn emoties te uiten eerder kon hij mij niet helpen.
Ondertussen zijn we dan al ruim in 2018 beland.
In juni 2019 weer gestart bij weer andere praktijk.
Deze psycholoog stopte er in dec mee.
Nou vervanger starte ik bij in febr 2020 en na maand of 3 ging ook zij weg.
Sta nu op wachtlijst voor nr 3 binnen jaar tijd in zelfde praktijk.
Ik loop al vanaf 2014 met ptss rond.
Als je niemand om je heen hebt als vangnet.
Je afhankelijk bent van theraphie.
Is het wel heel erg belangrijk dat je deze krijgt.
Ik denk als ik vanaf het begin goede hulp had gehad ik de ad niet nodig had gehad.
#8
Ik heb al vanalles geslikt voor mijn depressies, maar ben op een gegeven moment in volle manie gevlogen na een aanpassing van mijn Sipralexa. Zo bleek ik dus bipolair, type 1. Antidepressiva (met name SSRI's en SNRI's) zijn verboden voor mij. Toch moet ook ik mijn zware depressies door, al dan niet in opname. Ik heb al alles gekregen en geprobeerd, van verschillende cocktails van uppers & downers, tot ECT, therapie, voeding,enz... Ik ben altijd stiekem jaloers geweest op de 'normale' depressievelingen, die met 1 pilletje en wat therapie er weer bovenop raken. Wat ik wel neem dan? Stemmingsstabilisatoren. Ook daar was het veel trial en error. Momenteel neem ik Cariprazine, een vrij nieuw medicijn binnen de bipolaire wereld, maar het blijkt te werken... 'Voorzichtig hoopvol' is wat de Prof. zegt na 2 maanden! Het zou de eerste keer zijn in 13 jaar tijd dat er weer wat stabiliteit in mijn leven komt...
#9
Het probleem is dat als je met een zware depressie kampt, er wachtlijsten zijn.
Je kunt niet zo 1 2 3 bij een therapheut terecht.
Je kunt geestelijk zo diep zitten dat je niet nog maanden kunt wachten op hulp.
Ik heb in 2016 na een jaar op wachtlijst te hebben gestaan voor psycholoog eindelijk therapie gekregen.
Toen ik 8 sessies emdr gehad had ging die instantie er mee stoppen.
Kwam bij ander psychologen praktijk op wachtlijst, ook dit duurde dik een jaar.
Toen ik eindelijk theraphie kreeg wist de beste man zich geen raad met al met trauma's.
Hij stuurde me weg en zei dat ik eerst maar moest leren mijn emoties te uiten eerder kon hij mij niet helpen.
Ondertussen zijn we dan al ruim in 2018 beland.
In juni 2019 weer gestart bij weer andere praktijk.
Deze psycholoog stopte er in dec mee.
Nou vervanger starte ik bij in febr 2020 en na maand of 3 ging ook zij weg.
Sta nu op wachtlijst voor nr 3 binnen jaar tijd in zelfde praktijk.
Ik loop al vanaf 2014 met ptss rond.
Als je niemand om je heen hebt als vangnet.
Je afhankelijk bent van theraphie.
Is het wel heel erg belangrijk dat je deze krijgt.
Ik denk als ik vanaf het begin goede hulp had gehad ik de ad niet nodig had gehad.
Ook dit ja. De wachtlijsten zijn een serieus probleem. Toen ik van psycholoog switchte (de eerste kon me niet verder helpen) heb ik er ook meerdere moeten benaderen en is er een tijd zonder therapie overheen gegaan. Ik had toen ook nog geen medicatie. Lijkt me wel heel vervelend als je zo diep zit en je kunt nergens terecht! Daar zou toch iets op verzonnen moeten worden. Hier in Belgiƫ wordt therapie ook niet vergoed, medicatie en consultaties met psychiater wel voor een deel... (belachelijk).
Hielp de EMDR wel voor je zolang het duurde Syl?
#10
Ja syl dan moet je afbouwen en weer opbouwen want het verschil was bij mij ook ,dat lukte niet en eigelijk ben ik wel zeer tevreden met die k heb.Maar kreeg rusteloze benen en de arts wilde een ander proberen.Nou precies wat je nu omschrijft kwa vermoeidheid zo ervaar ik het nu ook.
Mijn eigen vaste dokter is al geruime tijd afwezig.
Ik was vorige week naar vervangende arts alleen dit verliep niet zo lekker.
Hierdoor heb ik o.a mijn hoofdpijnklachten en vermoeidheid niet kunnen bespreken.
Als je een andere ad krijgt moet dat dan weer opgebouwd worden of ga je op zelfde sterkte dan verder?.
Ik heb morge een afspraak weer bij de poh en maak dan gelijke nieuwe afspraak bij andere vervangende dokter.
Ik slik best veel medicatie dus ik weet niet precies van welke ik san zo vermoeid kan zijn.
#11
Afwisselen? Ik heb links!
Goed idee š
#12
Het probleem zijn niet de pillen, maar de manier waarop ze voorgeschreven en gebruikt worden. Persoonlijk ben ik er ook geen voorstander van, maar ik heb zelf al 13 opnames achter de kiezen en ik heb mensen gezien die al jaren het spoor volledig kwijt waren geraakt en door antidepressiva weer dat extra zetje kregen om ze in therapie te krijgen. Als ze dan door de arts correct begeleid worden, kunnen ze rustig weer afbouwen en de therapie de overige 90% van het werk laten doen.Heb je gelijk in ook. Je voelt de problemen waarmee je worstelt minder waar je eigenlijk zonder anti-depressiva oplossingen voor hebt.
#13
Hielp de EMDR wel voor je zolang het duurde Syl?
Daar kan ik geen oordeel vind ik over geven.
Op het moment dat ik dat kreeg zat ik in mijn speedverslaving.
Ik had er toen niet echt een gevoel bij dat het me verder hielp.
Ik kan dus niet oordelen hoe of het was geweest clean.
#14
Ik heb al vanalles geslikt voor mijn depressies, maar ben op een gegeven moment in volle manie gevlogen na een aanpassing van mijn Sipralexa. Zo bleek ik dus bipolair, type 1. Antidepressiva (met name SSRI's en SNRI's) zijn verboden voor mij. Toch moet ook ik mijn zware depressies door, al dan niet in opname. Ik heb al alles gekregen en geprobeerd, van verschillende cocktails van uppers & downers, tot ECT, therapie, voeding,enz... Ik ben altijd stiekem jaloers geweest op de 'normale' depressievelingen, die met 1 pilletje en wat therapie er weer bovenop raken. Wat ik wel neem dan? Stemmingsstabilisatoren. Ook daar was het veel trial en error. Momenteel neem ik Cariprazine, een vrij nieuw medicijn binnen de bipolaire wereld, maar het blijkt te werken... 'Voorzichtig hoopvol' is wat de Prof. zegt na 2 maanden! Het zou de eerste keer zijn in 13 jaar tijd dat er weer wat stabiliteit in mijn leven komt...
Damn. Dat klinkt echt super kut. Bipolaire stoornis is een geval apart, door die twee uitersten moeilijker te behandelen. Ik hoop dat je geholpen bent met het nieuwe medicijn! Wat een ellende moeten mensen toch meemaken.
#15
Migraine?Afwisselen? Ik heb links!
#16
Blijf vooral berichtjes sturen, en hou vol, voor haar!Iemand die ik goed ken heeft hetzelfde.
Dit is een enorm heftig iets kan ik je wel vertellen.
Zij is ook opgenomen geweest meerdere malen.
Zo kan ze bv geen enkele geluiden verdragen.
Ook contact met anderen mensen geeft zo onwijs veel stress met zich mee.
Nu bv heeft ze dat ze denkt dat haar ouders en andere fam samen spannen om haar iets aan te doen.
Ik maak haar nu vanaf begin dat ze dit heeft mee.
Vind het heel erg verdrietig haar zo te moetem zien.
Ik ben ook nog een van de weinige die haar niet heeft laten vallen.
Ik stuur haar geregeld een appje met de tekst dat ik aan haar denk.
Ze weet dat ik niks terug verwacht en ze dit niet hoeft te doen.
Wanneer zij aan geeft dat ze wil chatte dan chatte we.
Verschrikkelijk waar je je in bevind!!!
Ze heeft waarschijnlijk meer aan je dan je denkt!
#17
Daar kan ik geen oordeel vind ik over geven.
Op het moment dat ik dat kreeg zat ik in mijn speedverslaving.
Ik had er toen niet echt een gevoel bij dat het me verder hielp.
Ik kan dus niet oordelen hoe of het was geweest clean.
Dat snap ik. Hopelijk brengt de toekomst dan meer goeds. De vooruitgang die je hebt gemaakt, voor zover ik hier op het forum heb kunnen zien, is super, dus je zal er nu waarschijnlijk een stuk beter voorstaan bij aanvang van de therapie!
#18
Zo bleek ik dus bipolair, type 1
Iemand die ik goed ken heeft hetzelfde.
Dit is een enorm heftig iets kan ik je wel vertellen.
Zij is ook opgenomen geweest meerdere malen.
Zo kan ze bv geen enkele geluiden verdragen.
Ook contact met anderen mensen geeft zo onwijs veel stress met zich mee.
Nu bv heeft ze dat ze denkt dat haar ouders en andere fam samen spannen om haar iets aan te doen.
Ik maak haar nu vanaf begin dat ze dit heeft mee.
Vind het heel erg verdrietig haar zo te moetem zien.
Ik ben ook nog een van de weinige die haar niet heeft laten vallen.
Ik stuur haar geregeld een appje met de tekst dat ik aan haar denk.
Ze weet dat ik niks terug verwacht en ze dit niet hoeft te doen.
Wanneer zij aan geeft dat ze wil chatte dan chatte we.
Verschrikkelijk waar je je in bevind!!!
#19
Voor jullie lijkt het horror, voor mij is het de realiteit. Dat lost het natuurlijk niet op, maar dat maakt het draaglijker. En ik blijf niet bij de pakken zitten qua de-stigmatisering. Zo schrijf ik boeken, geef ik lezingen en help ik veel bipolaire 'collega's'. Maar je hebt in 1 ding zeker gelijk denk ik: Hier zit meer ellende tussen tussen al deze mensen dan we zouden denken...Damn. Dat klinkt echt super kut. Bipolaire stoornis is een geval apart, door die twee uitersten moeilijker te behandelen. Ik hoop dat je geholpen bent met het nieuwe medicijn! Wat een ellende moeten mensen toch meemaken.
#20
Mijn visie op depressie en AD:
Verdriet hoort bij het leven. Depressie hoort, voor sommigen, ook bij het leven. Wij hebben ons als doel gesteld gelukkig te zijn, een fijn, comfortabel leven te leiden. Kijk maar naar de jaargetijden: we krijgen te maken met zonneschijn, wind, bewolking, warmte, kou, regenā¦ dat is net zoals de cyclus van het leven, feitelijk. We kunnen schuilen voor de regen, iets warms aantrekken als het koud is, maar de kou zelf kunnen we niet wegnemen. We accepteren dat kou nou eenmaal bestaat, en vertrouwen erop dat het warme weer ook weer zal komen. Net als de boom die al zijn blaadjes verliest, zo kan een mens ook ineens niets meer hebben, maar de boom oordeelt niet en wacht geduldig op betere tijdenā¦
Het is verdriet wat gehoord wil worden, erkent wil worden. Zelfs omarmd moet worden op een gegeven moment.
Juist door die depressie te gaan bestrijden met allerlei middelen, onderdrukken wij hem. We zeggen in feit tegen onszelf: nu is het klaar, nu mag je niet meer depressief zijn, vaak speelt ook mee dat we van onszelf en/of van onze omgeving weer moeten functioneren. Het kan dan een tijd goed gaan, maar je komt nooit bij de bron, en lost het dus ook nooit echt opā¦ Je bestrijdt alleen de symptomen, misschien wel je hele leven waardoor je best een okĆ© leven kan lijden, maar nooit volledig bij je ware zelf komt. Als je AD neemt in combinatie met therapie of er andere herstelbevorderende dingen bij doet kun je wel degelijk vooruit komen, maar door de AD onderdruk je wel je ware gevoel.
We hebben alles gekregen wat we nodig hebben. We hebben allemaal zwaktes, het is de kunst om daarmee om te leren gaan. Soms hoor ik: ik heb dit medicijn nodig, anders ben ik te chaotisch om te kunnen werken. Dan is er niets mis met jou: dan is er iets mis met de maatschappij. Niet jij moet veranderen, maar de maatschappij moet verbreden zodat we er allemaal in kunnen functioneren. Als we onszelf steeds maar aan gaan passen zodat we binnen de maatschappij functioneren, gaat deze nooit veranderen.
Het is zoeken naar een balans tussen je moeilijkheden en je krachten. Die ligt bij iedereen anders, maar de chaoot kan bijvoorbeeld als kracht hebben dat hij ondernemend is, een initiatiefnemer, bijzondere dingen meemaakt door zijn impulsiviteitā¦ Daar kunnen de gestructureerde mensen onder ons dan weer van leren, en de gestructureerde persoon kan samenwerken met de chaoot om samen tot resultaat te komenā¦ We zijn een netwerk met zijn allen, we kunnen elkaars krachten gebruiken om allemaal vooruit te komen.
En je zou ook een tijd te verdrietig mogen zijn om te kunnen werken. Het leven draait niet om werkenā¦ het leven draait om onszelf te leren kennen, in al onze facettenā¦ En als we zo gestrest raken van werken, moeten we ons dan niet eens afvragen of dit systeem wat we bedacht hebben wel werkt?
In mijn ogen zit de oplossing in naar jezelf luisterenā¦ Vaak heeft depressie te maken met vervreemding van jezelf. We weten vaak ook echt niet meer wie we zijn, we zijn de connectie met onze roots kwijt. Dit komt door de manier waarop het hedendaagse leven is ingericht, daar kunnen wij zelf meestal niks aan doen.
Echt naar jezelf luisteren, dus loskomen van je omgeving, loskomen van je televisie of andere afleidingen, loskomen van alles wat je hebt geleerd, van alles wat je moet, van alles wat je dacht te zijn en te weten. Luisteren naar wat je diepe zelf je wilt vertellen. Er zijn meerdere wegen voor, psychedelica en plantmedicijnen zijn een open deur, je kunt ook denken aan meditatie, yoga, natuurretraites, rituelen, bepaalde literatuur, diepe open gesprekken, creatieve expressies, net wat bij je pastā¦ Er de tijd voor nemen die er voor nodig is. Lief zijn voor jezelf, jezelf niet pushen, uitzoeken naar waar jij levenslust uit zou kunnen halen, misschien eens kijken naar wat de natuur je te bieden heeft om je leed wat te verzachten (maar dan niet als symptoombestrijding!). De liefde die je in jezelf hebt opnieuw vinden, en de verbinding met jezelf en alles om je heen (waar jij onderdeel van uitmaakt) herstellen. Het interessante is dat als we onszelf en de staat waarin we verkeren eenmaal volledig kunnen accepterenā¦ dat het dan zijn functie heeft vervuld, en zal verdwijnen. Soms (vaak) betekent dat ook het maken van radicale keuzes in onze levens, zodat we het leven kunnen leiden wat we werkelijk willen leven.
Dat gezegd hebbende, weet ik dat er wel wat kanttekeningen zijn. Ik weet ook dat je zo diep kunt zitten, dat je jezelf er absoluut niet meer toe kunt verzetten om nog iets te proberen/ondernemen. Dan heb je als het ware een soort kickstart nodig om te beginnen. In dat geval, als dus echt niets anders lukt, zie ik wel de voordelen van tijdelijk (!) antidepressiva nemen. Zodra dit ervoor zorgt dat je je bed weer uit kunt komen en met je herstel bezig bent, kun je het het beste weer op eigen krachten gaan doen, in mijn ogen.
Dit komt trouwens van iemand die gedurende 2 jaar een zware depressie heeft gehad, en in die tijd sertraline, citalopram, quetiapine, mirtazapine, opiaten en een bak benzoās heeft gebruikt, dus ik denk niet lichtzinnig over depressie en ken de valkuilen maar al te goed.
Een heel ander punt wat me overigens ook erg tegenstaat, is de farmaceutische industrie die gericht is op winst, en zeker niet op het beter maken van mensen. Daar hou ik mij het liefst zo ver mogelijk vandaan. Maar dat terzijde.
Verdriet hoort bij het leven. Depressie hoort, voor sommigen, ook bij het leven. Wij hebben ons als doel gesteld gelukkig te zijn, een fijn, comfortabel leven te leiden. Kijk maar naar de jaargetijden: we krijgen te maken met zonneschijn, wind, bewolking, warmte, kou, regenā¦ dat is net zoals de cyclus van het leven, feitelijk. We kunnen schuilen voor de regen, iets warms aantrekken als het koud is, maar de kou zelf kunnen we niet wegnemen. We accepteren dat kou nou eenmaal bestaat, en vertrouwen erop dat het warme weer ook weer zal komen. Net als de boom die al zijn blaadjes verliest, zo kan een mens ook ineens niets meer hebben, maar de boom oordeelt niet en wacht geduldig op betere tijdenā¦
Het is verdriet wat gehoord wil worden, erkent wil worden. Zelfs omarmd moet worden op een gegeven moment.
Juist door die depressie te gaan bestrijden met allerlei middelen, onderdrukken wij hem. We zeggen in feit tegen onszelf: nu is het klaar, nu mag je niet meer depressief zijn, vaak speelt ook mee dat we van onszelf en/of van onze omgeving weer moeten functioneren. Het kan dan een tijd goed gaan, maar je komt nooit bij de bron, en lost het dus ook nooit echt opā¦ Je bestrijdt alleen de symptomen, misschien wel je hele leven waardoor je best een okĆ© leven kan lijden, maar nooit volledig bij je ware zelf komt. Als je AD neemt in combinatie met therapie of er andere herstelbevorderende dingen bij doet kun je wel degelijk vooruit komen, maar door de AD onderdruk je wel je ware gevoel.
We hebben alles gekregen wat we nodig hebben. We hebben allemaal zwaktes, het is de kunst om daarmee om te leren gaan. Soms hoor ik: ik heb dit medicijn nodig, anders ben ik te chaotisch om te kunnen werken. Dan is er niets mis met jou: dan is er iets mis met de maatschappij. Niet jij moet veranderen, maar de maatschappij moet verbreden zodat we er allemaal in kunnen functioneren. Als we onszelf steeds maar aan gaan passen zodat we binnen de maatschappij functioneren, gaat deze nooit veranderen.
Het is zoeken naar een balans tussen je moeilijkheden en je krachten. Die ligt bij iedereen anders, maar de chaoot kan bijvoorbeeld als kracht hebben dat hij ondernemend is, een initiatiefnemer, bijzondere dingen meemaakt door zijn impulsiviteitā¦ Daar kunnen de gestructureerde mensen onder ons dan weer van leren, en de gestructureerde persoon kan samenwerken met de chaoot om samen tot resultaat te komenā¦ We zijn een netwerk met zijn allen, we kunnen elkaars krachten gebruiken om allemaal vooruit te komen.
En je zou ook een tijd te verdrietig mogen zijn om te kunnen werken. Het leven draait niet om werkenā¦ het leven draait om onszelf te leren kennen, in al onze facettenā¦ En als we zo gestrest raken van werken, moeten we ons dan niet eens afvragen of dit systeem wat we bedacht hebben wel werkt?
In mijn ogen zit de oplossing in naar jezelf luisterenā¦ Vaak heeft depressie te maken met vervreemding van jezelf. We weten vaak ook echt niet meer wie we zijn, we zijn de connectie met onze roots kwijt. Dit komt door de manier waarop het hedendaagse leven is ingericht, daar kunnen wij zelf meestal niks aan doen.
Echt naar jezelf luisteren, dus loskomen van je omgeving, loskomen van je televisie of andere afleidingen, loskomen van alles wat je hebt geleerd, van alles wat je moet, van alles wat je dacht te zijn en te weten. Luisteren naar wat je diepe zelf je wilt vertellen. Er zijn meerdere wegen voor, psychedelica en plantmedicijnen zijn een open deur, je kunt ook denken aan meditatie, yoga, natuurretraites, rituelen, bepaalde literatuur, diepe open gesprekken, creatieve expressies, net wat bij je pastā¦ Er de tijd voor nemen die er voor nodig is. Lief zijn voor jezelf, jezelf niet pushen, uitzoeken naar waar jij levenslust uit zou kunnen halen, misschien eens kijken naar wat de natuur je te bieden heeft om je leed wat te verzachten (maar dan niet als symptoombestrijding!). De liefde die je in jezelf hebt opnieuw vinden, en de verbinding met jezelf en alles om je heen (waar jij onderdeel van uitmaakt) herstellen. Het interessante is dat als we onszelf en de staat waarin we verkeren eenmaal volledig kunnen accepterenā¦ dat het dan zijn functie heeft vervuld, en zal verdwijnen. Soms (vaak) betekent dat ook het maken van radicale keuzes in onze levens, zodat we het leven kunnen leiden wat we werkelijk willen leven.
Dat gezegd hebbende, weet ik dat er wel wat kanttekeningen zijn. Ik weet ook dat je zo diep kunt zitten, dat je jezelf er absoluut niet meer toe kunt verzetten om nog iets te proberen/ondernemen. Dan heb je als het ware een soort kickstart nodig om te beginnen. In dat geval, als dus echt niets anders lukt, zie ik wel de voordelen van tijdelijk (!) antidepressiva nemen. Zodra dit ervoor zorgt dat je je bed weer uit kunt komen en met je herstel bezig bent, kun je het het beste weer op eigen krachten gaan doen, in mijn ogen.
Dit komt trouwens van iemand die gedurende 2 jaar een zware depressie heeft gehad, en in die tijd sertraline, citalopram, quetiapine, mirtazapine, opiaten en een bak benzoās heeft gebruikt, dus ik denk niet lichtzinnig over depressie en ken de valkuilen maar al te goed.
Een heel ander punt wat me overigens ook erg tegenstaat, is de farmaceutische industrie die gericht is op winst, en zeker niet op het beter maken van mensen. Daar hou ik mij het liefst zo ver mogelijk vandaan. Maar dat terzijde.