Ik wil toch even reageren op
@Roze Olifant en
@Mindless 😅
Ik vraag ook vaak of iets een feit is en/of bewezen. Dat zie ik juist helemaal niets als iets typerends voor iemand die enkel wetenschappelijke punten serieus neemt. Ik zie het juist als een punt van interesse om vanuit mijn perspectief mijzelf erin te verdiepen. Ik open als het ware de deuren naar dit onderwerp. Itt de aanname dat het wel of niet van een feit zijn, een case closed zou betekenen.
Simpel voorbeeld:
Ik zit met 2 personen aan tafel. De ene persoon zegt dat edgen verslavend is, de ander zegt juist dat het een verslaving voorkomt omdat je hierdoor meer mentale controle creërt. Dan kan ik als een tenniswedstrijd naar een welles/niettes tafereel kijken, of ik stel de vraag of het een feit is.
Als het inderdaad een feit is, ben ik benieuwd op welke punten, het hoe, wat en waarom. Maar dat prikkelt ook mijn interesse naar persoon B die het niet vind. Dat kan zijn persoonlijke ervaring zijn of een andere theorie. Dat hij feitelijk ongelijk heeft betekent dus niet dat ik bij voorbaat ook iemand ongelijk vind hebben. Want een onderwerp heeft vaak meerdere invalshoeken.
Daarnaast heb je feiten zoals dat mensen zoogdieren zijn. Daar valt niet over te discussiëren. Maar stel dat het een feit is dat edgen een groot verslavingspotentie heeft. En dan blijkt dat dit feit gebaseerd is op de conclusie van een onderzoek gehouden bij 50 mannen in een verslavingskliniek.
Ik noem maar wat. Dan word het een stuk discutabeler. Ik ben eigenlijk nooit echt geïnteresseerd in het wel of niet, het zwart of wit, en ja of nee. Ik vind vooral het dialoog of iets zelf ontdekken en onderzoeken leuk.
Want als edgen een verslavingspotentie heeft. Dan kan dat ondersteund worden door een wetenschappelijke onderbouwing waarbij het dopaminesysteem word betrokken. Maar de gevoelskant; de ervaringen van mensen, is wat mij net zo veel, vaak zelfs meer aantrekt.
Volledig offtopic trouwens en het ging niet eens over mij😅 maar kort samengevat vind ik de vraag: Is het een feit? Juist een vorm van (persoonlijke) interesse ipv de vraag naar een koud wetenschappelijk standpunt.
Tuurlijk is de dialoog interessant, juist met andersdenkenden.
Maar als de discussie gaat over iets wat letterlijk wetenschappelijk bewezen is, waar duidelijke wetenschappelijke consensus over is (dan heb ik het dus niet over mini-onderzoekjes, maar echt iets wat echt grondig onderbouwd is), dan heeft een discussie over meningen soms gewoon niet zoveel zin. Iets wordt namelijk niet zomaar wetenschappelijk bewezen. Ik ben de laatste die zegt dat wetenschap heilig is (ik ben er niets voor niets uit weggegaan na jaren onderzoek doen), maar ik denk dat mensen die weinig kennis/ervaring hebben in een wetenschappelijke context vaak ECHT onderschatten wat er allemaal wel niet voor nodig is voor je iets wetenschap mag noemen. Verdiep je eens echt in de wetenschappelijke methode, of beter nog: ga er eens een paar jaar in werken, praten we daarna verder, denk ik dan meestal.
![:wink:]()
Mensen die roepen dat 'wetenschap ook maar een mening is', daar ben ik dan ook vrij allergisch voor; want nee, dat is dus gewoon niet zo. Wetenschap is geen mening, ook geen geloof. Dat zegt niet dat alles WAAR is wat de wetenschap zegt, want wetenschappers zijn continu op zoek naar nieuwe inzichten en dus ook naar het (alsnog) verwerpen van hypotheses, maar wetenschap gelijkstellen aan de eerste de beste mening van Truus Jansen uit Klazienaveen betekent gewoon dat iemand niet begrijpt wat wetenschap is.
Ik heb het nu niet over jou, maar over een algemene frustratie die ik kan hebben als ik de zoveelste zich herhalende internet-discussie tegenkom.
Verder is er een hoop buiten 'koude' wetenschappelijke standpunten waar je het over kunt hebben. Zoals de (eigen) ervaring. Ik heb het al vaker gezegd maar je kunt tien boeken lezen over hoe LSD werkt - je begrijpt pas echt wat LSD is als je het ook hebt geprobeerd. De échte individuele ervaring laat zich moeilijk vatten in wetenschap en vind ik daarmee, zeker als psycholoog zijnde, net zo interessant en relevant. Ik vind dat ook een vorm van wetenschap, maar dan op persoonlijk, spiritueel vlak. Spiritualiteit en wetenschap complementeren elkaar dan ook perfect vind ik, in tegenstelling tot wat velen denken. Beide zijn bezig met het zoeken naar de/een waarheid, het ontdekken van de wereld om ons heen, de kosmos. Ik zou zelfs zo ver durven gaan te stellen dat ze per definitie onderdeel van elkaar uitmaken. Daarom heb ik ook nooit begrepen waarom zoveel mensen die bewust in hun leven met spiritualiteit bezig zijn de neiging (lijken te) hebben tegen de wetenschap aan te schoppen.
Daarnaast is wetenschap niet per definitie 'koud': naast kwantitatieve wetenschap bestaat ook kwalitatieve wetenschap, iets waar we veel gebruik van maken binnen de 'softere' sociale wetenschappen, wat jij ongetwijfeld nog voorbij zal zien komen in jouw studie, zeker op het HBO. Deze vorm richt zich meer op ervaringen, op wat mensen vinden en denken, in plaats van op kwantitatieve data/cijfers.
Er zijn ook een hoop boeiende gesprekken te voeren over onderwerpen waar de wetenschap nog totaal niets over kan zeggen. Als wetenschap nog geen antwoorden heeft, wordt speculeren en mijmeren ook interessanter, want dan is alles nog mogelijk. Waar gaan we naartoe als we DMT roken?! Ik steek mijn tijd dan liever in dat soort discussies, dan dat we het gaan hebben over - ik noem maar wat - of astrologie al dan niet werkt, waarvan gewoon overduidelijk bekend is dat het pseudowetenschap is, en dus op lucht gebaseerd. Dat betekent niet dat iemand er niet in mag geloven, ik vind het allemaal prima, en ik ben ook geïnteresseerd om dan te horen waarom diegene er ondanks het gebrek aan bewijs toch in gelooft. Dus ik ben nieuwsgierig naar de persoonlijke beweegredenen, maar een discussie voeren over het onderwerp ansich vind ik in zo'n geval oninteressant. Want het antwoord stond al vast.
Ik begrijp jouw standpunt goed, wat ik hier bedoel te zeggen is dat wetenschappelijke onderbouwing belangrijk vinden helemaal niets zegt over hoe open minded je bent, over hoe empathisch je bent, over hoe je naar de persoonlijke kant van het verhaal kijkt. Die twee kunnen gewoon samen gaan - sterker nog, ze MOETEN samengaan, dat maakt je een betere onderzoeker - of je onderzoeker hier nu op een wetenschappelijke, spirituele of puur menselijke manier wil interpreteren.
Nu ga ik slapen, welterusten mensjes! ^^
