anhaedra zei:
Ook dit sluit aan op waar ik over nadenk de laatste tijd... Hoe meer je wilt bereiken in je leven, hoe moeilijker het is om gelukkig te zijn.
Ja en doordat de hele westerse cultuur gericht is op iets bereiken in het leven, zit praktisch iedereen met dit probleem. Of iemand zich dat nu beseft of niet.
Wat je zegt, onder invloed van MDMA vallen die opgedragen, "maatschappelijke" zorgen van je af. Je wilt gewoon blij zijn met de mensen die op dat moment om je heen zijn. Zo'n puur "hier en nu" gevoel dat je maar zelden ervaart. Niet om jou na te praten of zo... maar ik heb dit echt zo ervaren.
Ik heb er het alleenrecht niet op hoor.
![:wink:]()
Iedereen kent het gevoel van in het moment leven, de een wat meer dan de ander. Mensen die ooit xtc hebben gedaan, kennen het in ieder geval goed en met psychedelica kun je er nog veel dieper in gaan. Gek genoeg vinden we het hier over het algemeen niet vreemd dat we niet zo relaxt/vredig/gelukkig zijn zonder drugs. En we verklaren dat gevoel van geluk erg analytisch door ingewikkelde conceptuele kennis over allerlei verschillende stoffen in het lichaam. Misschien geeft dit intellectueel voldoening om dit te "weten", maar echte blijvende voldoening geeft het niet (mij niet in ieder geval). Ik "denk" dat er veel en veel meer achter het bestaan zit dan wij met ons verstand ooit kunnen begrijpen.
Praktiseer je een specifieke stroming van meditatie trouwens?
Het is misschien niet eens meditatie te noemen, of juist de enige echte meditatie. Ik ben door de dag zoveel mogelijk bewust van bewustzijn. Dit is de natuurlijke staat: bewust zijn van bewustzijn. Dit is niets anders dan simpel bewust zijn van jezelf. Er is maar één "ding" waar het ego niet tegen kan en dat is genegeerd worden. Blijf je verlangens negeren en ze zullen zwakker en zwakker worden, dit omdat hun enige "kracht" van jou komt. Je verlangens negeren betekent niet dat je nooit meer wat leuks kunt doen, maar dat je simpelweg niet jezelf zoekt (identiteit/zelfverbetering) in objecten/personen/ervaringen. Het is een gewoonte (in deze cultuur tenminste) om de aandacht op de toekomst (en ook het verleden) te richten. Dit is allemaal verlangen/identiteit (zou je kunnen samenvatten als ego). Het verleden en de toekomst bestaan niet eens echt buiten ons voorstellingsvermogen.
![:wink:]()
Het is altijd nu en dit nu is nog steeds hetzelfde nu als het altijd is "geweest". Door steeds terug te komen naar het nu, reconditioneer je jezelf om dat je normale "staat" te maken. Het klinkt misschien apart, maar het huidige moment is eigenlijk het nu en het nu ben je zelf. Na een tijdje (of meteen, dat is mogelijk) heb je dit ineens door. Niet als een intellectueel iets, maar als een werkelijk inzicht ("Verrek, het is allemaal compleet andersom! Ik ben niet in de wereld, maar de wereld is in mij!"). Ik begin alweer helemaal enthousiast te worden.
![:wink:]()