“O-DSMT - Enkeltje schizofrenie?”
Wie: @Blyatman en ik
Wat: O-DSMT, 30 mg, oraal
Waar: Thuis op de bank en uiteindelijk in bed
Wanneer: Vrijdagavond, 9 juli 2021
Dit is mijn aller eerste trip report… Hoop dat jullie het een beetje kunnen weglezen.
“De aanloop naar vraagtekens”
Een lang weekend vrij, na een periode hard werken en veel stress. Het perfecte moment om dit middel eindelijk eens uit te testen…
Na maanden lang research doen, het middel in en uit mijn winkelwagentje halen was het eindelijk zover.
Het voelde met dit middel eigenlijk nooit als het perfecte moment. De verhalen die ten ronde gaan over dit middel zijn zo wisselend dat ik het lang niet aandurfde. Toch won mijn nieuwsgierigheid het uiteindelijk.
Dus, daar was het moment. Eindelijk even he-le-maal niets 4 dagen lang.
Het was rond een uur of 10 in de avond. We lagen wat serie te kijken en te gamen en de kriebels kwamen omhoog om de pillen uit de kast te halen.
Daar lagen ze dan, de O-DSMT 30 mg pillen. Uit angst nog wat trip reports opgezocht en mezelf opnieuw wat ingelezen… Het voelde eindelijk “oke” om ze in te nemen, zonder angst.
Zo gezegd, zo gedaan. Beide oraal ingenomen en wachten maar! We waren beide lekker wat dingetjes voor ons zelf aan het doen en af en toe nam ik even een momentje om te kijken of ik ‘m al voelde. Nope, na 3 kwartier nog steeds niets! Hetzelfde geldt voor
@Blyatman. Het duurde erg lang allemaal, maar we hebben geduld!
Ondertussen zat ik wat te chatten en op het forum rond te neuzen. In het topic “welke drugs gebruik je op dit moment?” Stelde ik nog de vraag; zal ik wat bijnemen? Op een warme gloed na, voelde ik niets namelijk. Uiteindelijk heb ik het bijnemen achterwege gelaten en wat ben ik daar nu blij mee!
Een aantal uur lang is de warme gloed gebleven en vonden we dat wel prima zo, aangezien dit middel met zo weinig andere drugs/medicatie samengaat hebben we uiteindelijk maar besloten het hierbij te laten en uiteindelijk gewoon in bed te kruipen.
De welbekende opiaat jeuk begon naar voren te komen. Wat heb ik me suf gekrabd toen ik op de bank lag met mijn dekentje. Tot bloedens toe. Nu moet ik toegeven dat ik een erg teer en gevoelig huidje heb, maar wat was deze jeuk akelig. Het begon in mijn gezicht, wat uiteindelijk mijn hele lichaam betrok. Ik kon niet meer stoppen met krabben… Ook bij
@Blyatman was de jeuk begonnen, in iets mindere mate, maar het was zeker vervelend. Ah fijn, als dat de ergste bijwerking is… We hebben wel ergere dingen gelezen.
“Het omslagpunt naar duisternis”
Daar lagen we dan in bed, ons suf te krabben als een stel bezetene die onder de vlooien zaten. Nog steeds was de warme gloed aanwezig en wilde we lekker samen wegdoezelen om te slapen.
Ongeveer na een uur of 5-6, precies toen de piek zou komen en voorbij zou gaan, begon de ellende.
Side note: Pin me niet vast op precieze tijden of uitspraken. Ik schrijf dit nu 2 dagen later en probeer alles zo goed mogelijk voor me te halen en te omschrijven.
We probeerde in slaap te vallen maar dit leek makkelijker gezegd dan gedaan. Iedere keer als we onze ogen wilde sluiten kregen we een intense schok over ons hele lichaam alsof we niet mochten gaan slapen.
Ons lichaam leek ons te waarschuwen dat er gevaar was. Zelfs onze hartslag zat rond de 40/50 BPM, wat ook vrij beangstigend was, omdat mijn hartslag nog nooit onder de 70 is gekomen. Niet van nature dat ik weet, en al helemaal niet onder invloed van bepaalde middelen.
Begin ik door te draaien..?
Hoor jij die baby ook? Zeg ik tegen
@Blyatman.
Baby? Welke baby? Waar heb je het over? Dat gekrijs… Dat gekrijs, hoor je dat niet? Sinds wanneer hebben onze buren een baby?
Dit is het punt dat ik aan alles begin te twijfelen. Wat gebeurt hier, draai ik door? Is dit het begin van hoe een psychose ontstaat? Zoveel vragen. Zoveel angst.
Op dit punt krijg ik met de seconde een steeds naarder gevoel en wil ik dat het stopt. Mijn zintuigen, alles loopt door elkaar.
De tijd kruipt voorbij en alles wordt met de minuut gekker. De piek is al geweest, hoe kan dit?
Hoor jij die 3 sirenes ook buiten? Zegt
@Blyatman tegen mij. Sirenes? Nee, die hoor ik niet.
Hier binnen we door te krijgen dat alles wat we horen niet echt bestaat en is dit ook het punt dat we elkaar met angst aankijken, bang voor wat komen gaat.
De geluiden die we ervaarde waren echter dan echt voor ons. Dit is moeilijk uit te leggen, maar dit geluid was nóg echter dan hoe onze normale waar wording van geluid is.
Dat gekrijs van die baby, het stopt maar niet. Ik kan het niet meer aanhoren. Iedere 4 seconde begint het opnieuw, iedere keer dezelfde klanken, dezelfde tonen, hetzelfde riedeltje, elke keer opnieuw. Ik wil niet meer! Het begint steeds meer horror-achtige klanken aan te nemen.
Als je dacht dat Tinnitus een marteling was… Dit is mijn ergste nachtmerrie. Die geluiden, het stopt niet! Zo levensecht…
Minuten gingen voorbij en er kwamen steeds meer geluiden bij.
Lachende buren (die sliepen allang), vechtende kinderen, kinder gekrijs, vogels en kuikens die aan de bedrand zaten, ons geruis in de oren werd steeds erger, we hoorde muziek op de geluidsgolven van de airco, mensen die in onze oren aan het fluiten waren (dat geluid wanneer iemand op zijn vingers fluit, dat schelle), het ploppen van flessen die uitzetten door warmte, sirenes, constant geklop op muren en deuren, alarmen die af gingen, gefluister, het vallen van glas, het gezoem van miljoenen muggen rond ons, alsof ze gevangen zaten in ons hoofd, het afgaan van telefoons… Whatsapp meldingen, Facebook meldingen… Maar er waren geen berichten.
Sidenote: Hier ontbreekt een heel groot deel aan geluiden. Het is inmiddels allemaal zo vaag geworden, dat het onmogelijk is om alles terug te halen. Ook gebeurtenissen zijn voor een deel gewist… Maar ik weet dat er meer is gebeurt.
Op dit moment was onze Tinnitus volume 30, wat normaal een 5 is voor ons. We waren constant met elkaar om het communiceren over wat we hoorde, en daar bleven maar geluiden bij komen. Dit deden we ook om te proberen niet in een psychose of schizofrenie te schieten, blijven aarden voelde voor ons zó belangrijk.
De meeste geluiden hoorde we afzonderlijk van elkaar, maar het lijstje bleef maar doorgaan. Het was ons aan het treiteren.
Persoonlijk kijk ik in mijn vrije tijd altijd veel video’s over mentale stoornissen en klachten. Ik vind het altijd heel interessant en kan er uren over lezen/kijken. Al vond ik het altijd heel moeilijk om in te beelden hoe het is om door te draaien, wist ik nu ineens wat ze bedoelde, voelde en doormaakte. In een schizofrene staat schieten, dit was mijn grote angst geworden.
Niet alleen ons geluid was nu verstoord. Ook ons zicht begon ons voor de gek te houden.
Af en toe probeerde we samen in slaap te vallen, maar dit werd nadrukkelijk iedere poging verstoord.
Bouwlampen recht in onze ogen. Laser lampen, zó fel. Iedere seconde dat we onze ogen sluiten kregen we een waarschuwing van de lampen. Wakker blijven! Je mag niet slapen! Ik was zó moe op dit punt, het was inmiddels al vroege ochtend geworden. Ik ben op. Ik wil slapen, maar het mag niet.
Het gekrijs, ik kan het niet meer aanhoren. Het gaat constant door m’n hoofd om uit het leven te stappen. Ik wil niet meer, ik kan niet meer, ik wil rust, maar ik krijg het niet. Gaat dit ooit voorbij?
Hierbij kregen we ook ontzettend enge CEV’s, horror gezichten, militaire platgebrande gebieden,
@Blyatman zag mij niet meer normaal. Ik had geen ogen en geen tanden/tong meer. Er kwam bloed uit mijn poriën. Een duistere man met een cape kwam ook even gedag zeggen…
Hierna werden onze zintuigelijke aanrakingen ook verstoord. Ik hoorde
@Blyatman steeds klagen dat de hond op hem lag te schokken, haal die hond eens weg! Hond? Ze ligt een meter van je vandaan… Hoe bedoel je? Ik was hier constant naar de hond aan het kijken, zij lag vredig te slapen. Ze heeft je niet aangeraakt.
@Blyatman geloofde me niet. Hij werd inmiddels steeds vaker aangeraakt, tot ik hem liet zien dat het niet de hond was.
Hier besefte we wel dat het goed fout zat. Constante aanrakingen die we voelde, niets was echt.
Continu werden we aangeraakt. Aan niets kwam aan einde. De sirenes, de lachende kinderen, de baby, de felle lampen in onze ogen… Niets hield op en viel in de vreselijke zelfde herhaling elke 4 seconden. Alsof er een vreselijke automatische band werd afgespeeld.
Daar zaten we dan, in de stilte, in het donker, samen. Constant relativeren met elkaar, elkaar proberen op de been te houden. Positief blijven…
Op de achtergrond werd ik nog steeds gek van mijn Tinnitus en het gekrijs. Ik was ervan overtuigd dat het nooit meer weg zou gaan. Wat heb ik gedaan? Wat ben ik een sukkel… Ik heb m’n leven verwoest voor een stom kut pilletje!
De visuele en auditieve visuals zijn visuals die ik met geen één ander trip middel heb ervaren. Zelfs mijn terror bad trip was nog schattig vergeleken met dit. Met LSD op heb je nog een besef dat het visuals zijn. En dan nog zijn ze niet zo levensecht. Dit kan geen één psychedelische drug evenaren. Alsof we in een simulatie zaten.
Onze geest leek nog super helder, in vergelijking tot andere middelen. Dit was gewoon het nú, zonder vaagheid maar met levensechte visuals. Onze zintuigen waren door de war, alles liep door elkaar.
Ik begon zelfs aan mezelf te twijfelen omdat alles zo echt was. Wat is het leven, wie zijn wij? Wat doen we hier? Is ons leven niet één grote illusie/droom? Dit is nep. Ik wist het zeker. Ons leven is he-le-maal niets. We zijn niks.
Er bekroop mij een eng gevoel van de dood. Ik wil helemaal niet dood, wat gebeurt er met ons? Maar ik wil hier ook niet meer zijn. Ik wil dat het ophoudt!
Minuten kropen nog steeds voorbij, tot een punt dat echt alles één grote chaos was. Zoveel prikkels, we zijn uitgeput.
Vanaf hier is het allemaal een waas voor me en kan ik me niet veel meer herinneren wat er in de tussentijd allemaal nog gebeurt is.
“Van vraagtekens terug naar de “realiteit”
Uiteindelijk zijn we in slaap gevallen. Vraag me niet hoe… Maar het is gelukt. Ik gok dat dit rond een uur of 8 geweest moet zijn.
Ik ben hierna pas rond een uur of 4 wakker geworden. Helemaal kapot, gesloopt, gevoel van onwerkelijkheid.
@Blyatman was al iets eerder uit bed gekropen, dit weet ik nog omdat hij me even wakker maakte. “Ik ga even snel naar de kapper, zei hij”. En ik viel weer terug in slaap.
Toen hij eenmaal terug was, werd ook ik eindelijk wakker en een beetje bij zinnen.
Al snel merkte we dat het nog steeds niet klopte. Onze waarnemingen stroomde nog steeds door elkaar.
Toen ik wakker werd, waren we bezig met wat telefoon hoesjes. Dit klinkt heel suf en raar, maar het is echt gebeurt.
Ik had een hoesje voor mijn telefoon besteld, deze was binnengekomen maar beschadigd, daarom had ik exact dezelfde opnieuw besteld en die werd dus geleverd toen ik net wakker was. We keken naar de hoesjes en we waren elkaar aan het vertellen hoe gek het was dat de ene kleur heel anders was dan de andere. Ook het materiaal verschilden van elkaar. De ene was glanzend suede en de ander hard plastic. We grapten er een beetje over, maar dachten er verder niet bij na.
Uren laten haalde we de hoesjes erbij en ze waren indentiek! Geen verschil in kleur, materiaal… Alles was exact hetzelfde. We keken elkaar beduusd aan… Trippen we nu nog steeds?! Het is inmiddels 24+ uur geleden, dit zou niet moeten kunnen.
De werkingsduur van O-DSMT is ongeveer 10 uur. Dit is bizar. Wat zit hier doorheen?
“Helaas” heeft
@Blyatman op de piek de overige tabletten doorgespoeld. Dit voelde goed op dat moment, wat een troep! Achteraf hadden we het graag willen laten testen. Speculeren gaan we dus ook maar niet doen. Het is nu eenmaal gebeurt en niet terug te draaien.
We besloten maar even een frisse neus te halen en even met de hond te gaan wandelen. Dit was de meest paranoia wandeling ooit. We hoorden en voelden nog steeds continu een aanwezigheid achter ons. Laat ons met rust!
Die avond hebben we onszelf volgegeten met Chinees en zijn we vroeg onder de wol gekropen. Het is mooi geweest.
Het is nu zondag middag/avond als ik dit schrijf en ik ben nu pas weer mezelf. Ik hoor geen gekke dingen meer, Tinnitus is weer normaal niveau maar mijn hele gedachte over het leven is nog steeds één groot vraagteken. Ik zie de wereld niet meer zoals ik deze zag… Of dat nog gaat veranderen weet ik niet. Maar bijkomen zullen wij beide voorlopig nog wel moeten.
“Afsluiting van mijn gedachten”
Bedankt als je tot hier bent gekomen met lezen. Ik voelde aan alles dat ik dit van me af moest schrijven.
Ik twijfelde om dit wel online te gooien, maar laat het een waarschuwing zijn dat RC’s zeker niet altijd veilig zijn.
Het voelt enorm dom om mijn leven zo in handen van een pilletje te hebben gegeven. Een pilletje die bij een volstrekt onbekende vandaan komt uiteindelijk.
Ik ben nog steeds een beetje beduusd. Voorlopig ben ik even klaar met RC’s. Doe mij maar gewoon m’n oude vertrouwde GHBtje.
Als ik het allemaal zo teruglees klinkt het allemaal een stuk minder heftig dan hoe het voor ons geweest is. Dit is een ervaring die gewoon onmogelijk in woorden uit de drukken is.
Maar de krijsende baby… Die is weg. Eindelijk rust.