Geen probleem, met Mindless heb ik ook uren gepraat voordat ik zijn punt echt goed doorhad en begreep.
Uuhm... Hoe ga ik het uitleggen, of althans proberen. De uitleg die ik al gegeven heb is niet voldoende voor je om te begrijpen waarom het voor mij een behoorlijke betekenis heeft. Jij ziet die betekenis niet. De vraag die dan in me op komt is hoe jij het wel precies ziet. Of misschien is het beter om te vragen vanaf welke kant jij het bekijkt. Als we dit beide van een andere kant zien dan word het voor ons erg moeilijk om de betekenis ervan uit te leggen. Dus misschien moeten we eerst eens kijken of we vanuit dezelfde hoek kijken. Wellicht dat daar het probleem ligt.
Ik bekijk het vanuit de behandel kant.
Aan de onderliggende problemen kun je zeker wel werken, maar dat kan net zo goed zonder stempel in mijn optiek.
Oke stel, iemand komt bij een psychiater en vertelt dat hij zich eenzaam voelt en depressief. Waarschijnlijk zal de psychiater zeggen dat die persoon erop uit moet gaan, een kaartclubje zoeken, gaan bowlen of wat dan ook.
Nu heb je dezelfde situatie maar dan met een autistisch iemand. Voor iemand met autisme is het heel moeilijk om even bij een bowlingclub aan te sluiten omdat hij die skill set niet bezit. Dus de psychiater kan hetzelfde zeggen tegen beide personen. Persoon 1 is geholpen want die heeft de middelen om sociaal te doen. Persoon 2 is niet geholpen omdat hij die middelen niet heeft.
Persoon 2 heeft een andere aanpak nodig om tot hetzelfde resultaat te komen. Als de psychiater niet weet dat persoon 2 een stempel heeft zal de psychiater misschien gaan denken dat persoon 2 niet aan zichzelf wil werken omdat hij de opdracht niet uitvoert.
Als de psychiater wel van die stempel weet dan kunnen ze gaan werken aan het sociale probleem zodat persoon 2 wel een goede poging kan doen om een bowling clubje te gaan zoeken.
Daarom vind ik die stempel belangrijk, zodat er gericht hulp geboden kan worden. Zodat je hulp krijgt die past bij jou.
Neem een ander voorbeeld:
Persoon komt bij de dokter en klaagt over pijn in zijn been. De dokter kijkt en zegt dat het gekneusd is en hij rustig aan moet doen. Wat blijkt is dat het been gebroken is en door middel van rustig aan doen zal het been uiteindelijk helen. Maar als de dokter zijn been in het gips zet zal het veel sneller genezen.
Je past een behandeling aan op de persoon die je voor je hebt staan. Sommige problemen klinken hetzelfde maar zijn anders en hebben dus ook een andere aanpak nodig.
Of het been nu gebroken, gekneusd of niks mee aan de hand is maakt voor de persoonlijkheid en het karakter van de persoon niks uit. Dat blijft hetzelfde, dat is goed zoals het is (meestal dan, sommige mensen zijn te vergelijken met een niet nader te noemen noot soort)
Dus de persoon blijft hetzelfde maar de behandeling word aangepast op het juiste probleem.
Zo is het misschien wat duidelijker.
Ik heb er zelf ook een persoonlijke motivatie achter zitten, die zal een heel stuk moeilijker uit te leggen zijn voor me omdat die motivatie ontstaan is uit alle tijd die ik op aarde ben. Mijn ervaringen etc hebben het gevoel bij mij gecreëerd dat ik me meer op mijn gemak voel met die stempel.
Voorbeeldje.
Ik ga niet graag naar de verjaardag van mijn zus toe want er lopen veel kinderen rond die alleen maar doen wat kinderen doen. De input die ik van die kinderen krijg is ontzettend vermoeiend. Ik voel me een slechte zus als ik niet op verjaardag kom, ik voel me een slechte zus als ik er maar even ben, ik voel me een slechte zus als ik me afzonder, ik voel me slecht als ik al die dingen niet doe en net als de andere er gewoon bij ga zitten.
Nu ik de diagnose heb kan ik mijn zus vertellen waarom ik niet graag op verjaardag kom, of al snel weg ben. Voor de diagnose vond ik het heel erg moeilijk om te zeggen dat ik snel weg ben omdat ik het geluid van de kinderen vervelend vind. Nu ik de diagnose heb begrijpt mijn zus veel beter dat het geluid voor mij inderdaad erg vervelend is. Zonder diagnose stelde ik me aan, iedereen kan het geluid van kinderen verdragen dus ik automatisch ook. Met de diagnose komt er vanuit mijn omgeving meer respect voor de dingen die ik als vervelend ervaar. Ipv dat ik te horen krijg dat ik me aanstel en maar gewoon moet doorbijten.
Ik heb dit vandaag pas tegen mijn zus durven zeggen, dat ik niet graag op verjaardag kom door de kinderen. Waarschijnlijk zit een groot deel hiervan tussen mijn oren. Maar voor mij was het ontzettend fijn om zonder naar gevoel te zeggen dat ik het geluid van de kinderen als vervelend ervaar. Ik zou dit hiervoor niet hebben kunnen zeggen zonder mezelf een aansteller te vinden.
Hmm.... Ik vraag me nu af of ik de stempel wil omdat ik bang ben dat andere mensen vinden dat ik me aanstel of omdat ik dat zelf vind. Omdat ik mezelf dat wijsgemaakt heb en nu de stempel er is voelt het voor mezelf niet meer als aanstellen.
In mijn jeugd heb ik nogal wat dingen gedaan die je aan depressie kan wijten. Ik zag aan mijn moeder dat het haar pijn deed, ik wilde niet dat ze pijn had, ik wist immers zelf hoe dat voelde. Misschien heb ik mezelf wel aangepraat dat ik me aanstelde, dat ik alleen maar om aandacht vroeg. Misschien heb ik mezelf dat zo aangepraat dat ik begon te geloven dat andere ook zo over me dachten. Als ik me aanstelde dan hoefde ik die dingen niet te doen want het was aandachtvragerij. Het was niet noodzakelijk om mezelf sane te houden.
Maar met die stempel mag ik voor mezelf toe geven dat ik me niet aanstelde, dat ik niet om aandacht vroeg. Dat mijn gevoelens toen en nu oprecht zijn.
Hmm... begin nu echt heel hard te denken of ik die stempel voor mezelf wil, zodat ik mezelf toestemming kan geven om mijn gevoel serieus te nemen ofdat ik die stempel wil omdat ik denk dat andere anders vinden dat ik me aanstel.
Delibee, het is mooi dat je die vraag nog een keer stelde want hij heeft me deze keer op een andere manier aan het denken gezet. Hij heeft me vanuit een ander perspectief laten kijken en nu kom ik tot de conclusie dat ik eigenlijk zelf ook niet zo goed weet waarom die stempel belangrijk is voor me.
Ik hoop alleen niet dat het een tijdelijke opluchting is, omdat je later tot de conclusie zou komen dat het niks wezenlijks veranderd heeft
Dat denk ik niet, ik ben daar niet bang voor. Ik zie de stempel niet als heilig middel om genezen te worden. Ik begrijp prima dat ik mijn hele leven last zal houden hiervan en dat ik niet kan genezen. Ik kan nu gericht behandelt gaan worden en al word mijn leven er maar 5% beter van, dan heb ik al meer dan ik een lange tijd had durven dromen. Ik weet ook dat het niet vanzelf gaat, ik zal hier hard aan moeten werken. Ik zal nieuwe sociale skills aan moeten leren, sociale interactie nog beter leren begrijpen en toepassen.
Ik heb mezelf er ook op voorbereid dat ik aankomende week een achtbaan van emoties kan verwachten, mijn behandelaar is maar een telefoontje weg als ik haar nodig heb. Ik kan in de rouw gaan, ik kan boos gaan worden, verdrietig, spijt gaan krijgen, maar ik kan ook een hoop positieve emoties gaan ervaren, dat kan ook prima als een achtbaan aanvoelen. Ik moet dit hele gebeuren nu een plek gaan geven.
Op dit moment merk ik dat een gevoel van leegte naar boven kruipt. Ik ben nog steeds ook blij en opgelucht, maar nu dat wat zakt voel ik de leegte. Mijn hele leven ben ik al aan het vechten voor mijn gevoel en het gevecht is ineens over. Alsof je jaren en jaren aan een auto gesleuteld hebt en hij is af. Je bent blij, maar er valt ineens ook een deel weg uit je leven. Misschien dat vechten niet het goede woord is, want je zou kunnen stellen dat het echte gevecht nu pas begint.
Maar zo ervaar ik het zelf niet qua emoties. Ik ervaar het alsof het gevecht klaar is en ik nu begin met opruimen en helen.
Oke, het stukje is weer wat lang geworden maar hopelijk kun je er info uit halen waardoor je mij beter begrijpt.
Zoals je zelf ook al aangeeft, ieder mens is uniek en heeft zijn eigen aanpak nodig. Waarom zou dat zo anders zijn met de betekenis die mensen aan dingen willen leggen? Daarin zijn mensen ook uniek en zullen mensen een andere betekenis hebben voor hetzelfde. Ik neem aan dat je het hier wel mee eens bent.
Begrijp je op verstand en gevoel niet waarom de betekenis voor mij veel waarde heeft? Of maar op een van beide?