Gewoon van alles een bijzonder moment maken wat een partypoppers verdiend!!.
Bv de postbode die een x optijd de post bezorgd 🎉
Of je zoon die zomaar zijn eigen bord na de keuken brengt 🎉
Of het baasje die netjes de hondendrol opraapt van zijn hond 🎉
Of geef jezelf eens een partypopper omdat je zo lekker gek bent!! 🎉
😄😄😄
Dan mag dit topic, als het eenmaal is afgesloten, een vaste plek krijgen in het subforum Verslaving wat mij betreft.
Het is een prachtig voorbeeld voor een ieder die ook af wil kicken.
Eens?
Like = support !
All likes matter.
If you like it or not.
Dit inderdaad, lijkt me een goede voor een sticky!!Dan mag dit topic, als het eenmaal is afgesloten, een vaste plek krijgen in het subforum Verslaving wat mij betreft.
Het is een prachtig voorbeeld voor een ieder die ook af wil kicken.
Eens?
Like = support !
All likes matter.
If you like it or not.
EDIT: @Roze Olifant & andere gezaghebbenden, lezen jullie mee![:)]()
Goed bezig lieve Syl! Ik heb de hele tijd geloofd in jou! 😘 Wees altijd waakzaam. Je bent een mooi mens van binnen! ❤
Syl , proficiat !!!
Dit inderdaad, lijkt me een goede voor een sticky!!
Wat bof ik toch met zo'n lieve schoonzoon.🤗
Hij had zelf boodsch gekocht en net weer uitgebreid voor ons gekookt.
Kipfilet, champignons, paprika, rijst enz 😊
Ik kan niet anders zeggen, dan dat het weer geweldig heeft gesmaakt!! 👌🥰❤Bekijk bijlage 5491
Hij leeft nog na z'n blow-betraptzijn-crisis!
Goed gesprek gehad?
Goed gegeten hoef ik niet te vragen 😎
Vanmiddag weer naar trauma therapie geweest.
We hebben het gehad over mijn ouders en mijn zelfbeeld.
Toen ik in de puberteit kwam begon mij moeder mij te haten.
Waarom, daar kan ik tot op de dag van vandaag geen ant op geven.
Mijn moeder was een vrouw die leefde voor wat de buitenwereld dacht.
Ik paste schijnbaar niet in dat perfecte plaatje zoals zij in gedachte had.
Ze wachtte vaak tot mijn pa doodmoe uit zijn werk kwam en dan ging ze haar beklacht doen bij hem.
Ze wist dat mijn pa dan niks kon verdragen en ze verzon gewoon het een of ander over mij.
Zelf bleef ze dan boven schijnheilig wachten, oftewel genieten want dat deed ze ervan.
Ik kreeg dan een enorme dreun van me pa in me gezicht en vaak ook nog een paar trappen onderin mijn rug.
Nooit werd er eerst gevraagd hoe iets zat, nee er werd gelijk op los geramd.
Zo wou ik een x na de wc(16) en mijn 2 jaar oudere broer trok steeds de deur open.
Ik was geïrriteerd en mijn broer vond het grappig.
Daar kwam mijn pa de trap af gedenderd met een duivelse blik on zijn ogen en een vuurrode kop van woede.
Hij duwde mijn broer aan de kant en greep mij vast bij mijn bovenarmen.
Hij tilde me op en liep door de gang, naar de keuken toe.
Daar smeet ie me keihard op mijn rug op de stenenvloer.
Nooit maar dan ook nooit kwam er een sorry uit zijn mond.
Ik was doodsbang voor die man.
Nooit kon ik iets goeds doen in hun ogen.
Mijn zusje kregen ook wel eens een mep in hun gezicht.
Maar ik was de enigste waar mijn pa een stap verder ging.
Ik werd getrapt, op de grond gesmeten en veel vaker geslagen.
Mijn moeder maakte iedereen wijs dat ik zo'n lastig kind was.
Mijn ooms en tantes mochten mij niet en op familiedagen zat ik altijd alleen.
De psycholoog vroeg mij wat voorn zelfbeeld ik heb.
Ik kon daar eigenlijk geen ant op geven.
Ik weet dat ik sterk ben en een doorzetter.
Maar wie ik nou eigenlijk ben geen idee.
Op jonge leeftijd al (12) moest ik me anders voor doen om maar in mijn ouders straatje te passen.
Om maar geen klappen te krijgen.
Toen ik met mijn ex ging samenwonen is dit gedrag gewoon gebleven.
Ik leefde om het mijn ex maar naar de zin te maken.
En later in de relatie om dus ook klappen te voorkomen.
Maar wie ben ik nou eigenlijk??.
Ik hoop oprecht dat als ik straks verder ben met mijn therapie en mijn ptss ik daar ooit achter ga komen.
Wie zit er achter deze vrouw die ik al jaren speel????
De psycholoog kwam tot de conclusie dat de enigste in mijn omgeving die mij respecteer mijn dochter is.
En ook zij de enigste is die mij steunt.
Ze vroeg mij, wat nou als zij je zou laten vallen ineens?.
Ik zei dan ben ik er klaar mee en kies ik voor mezelf.
Ze schrok en vroeg wat ik daar mee bedoelde.
Ik zei nou ik vecht nu nog elke dag door voor mijn dochter.
Maar als zij mij ook zou laten vallen maak ik er een eind aan.
Daar schrok ze van...
Ik zei dan heb ik verder niks meer om voor te leven en kies ik voor mijn rust.
Ben het zat om mijn hele leven te moeten vechten.
Ze vond het heel erg verdrietig en wist niet wat ze moest zeggen.
Voor mij is dat gewoon hoe ik er al tig jaren over denk.
Maar voor nu blijf ik positief en doe ik er alles aan om een goede moeder te zijn. 😊
Een goede liefdevolle moeder zijn is heel wat waard! Dat ben je in ieder geval. En je bent behulpzaam naar anderen toe. Sterke eigenschap is dat. Je durft je kwetsbaar en eerlijk op te stellen hier. Ook in DM naar mij. Getuigt van karakter. Ook voor jezelf, omdat je blijkbaar nog een ziel hebt, ben je door heftige therapieën aan het gaan en laat je drugs links liggen. Is een vorm van zelfliefde.
Je geschiedenis verander je niet en ben je van je af aan het schudden zodat je een betere toekomst hebt.
Kijk een hoeveel beter je jezelf voelt ten opzichte van pak 'em beet een jaar terug.
Oh Syl wat erg voor je.. Ongelofelijk hoe dat bij jou thuis eraan toe ging.
Ik vind het wel heel knap van jou dat je zelf een lieve moeder bent, terwijl je nooit een goed voorbeeld hebt gehad!
Vanmiddag weer naar trauma therapie geweest.
We hebben het gehad over mijn ouders en mijn zelfbeeld.
Toen ik in de puberteit kwam begon mij moeder mij te haten.
Waarom, daar kan ik tot op de dag van vandaag geen ant op geven.
Mijn moeder was een vrouw die leefde voor wat de buitenwereld dacht.
Ik paste schijnbaar niet in dat perfecte plaatje zoals zij in gedachte had.
Ze wachtte vaak tot mijn pa doodmoe uit zijn werk kwam en dan ging ze haar beklacht doen bij hem.
Ze wist dat mijn pa dan niks kon verdragen en ze verzon gewoon het een of ander over mij.
Zelf bleef ze dan boven schijnheilig wachten, oftewel genieten want dat deed ze ervan.
Ik kreeg dan een enorme dreun van me pa in me gezicht en vaak ook nog een paar trappen onderin mijn rug.
Nooit werd er eerst gevraagd hoe iets zat, nee er werd gelijk op los geramd.
Zo wou ik een x na de wc(16) en mijn 2 jaar oudere broer trok steeds de deur open.
Ik was geïrriteerd en mijn broer vond het grappig.
Daar kwam mijn pa de trap af gedenderd met een duivelse blik on zijn ogen en een vuurrode kop van woede.
Hij duwde mijn broer aan de kant en greep mij vast bij mijn bovenarmen.
Hij tilde me op en liep door de gang, naar de keuken toe.
Daar smeet ie me keihard op mijn rug op de stenenvloer.
Nooit maar dan ook nooit kwam er een sorry uit zijn mond.
Ik was doodsbang voor die man.
Nooit kon ik iets goeds doen in hun ogen.
Mijn zusje kregen ook wel eens een mep in hun gezicht.
Maar ik was de enigste waar mijn pa een stap verder ging.
Ik werd getrapt, op de grond gesmeten en veel vaker geslagen.
Mijn moeder maakte iedereen wijs dat ik zo'n lastig kind was.
Mijn ooms en tantes mochten mij niet en op familiedagen zat ik altijd alleen.
De psycholoog vroeg mij wat voorn zelfbeeld ik heb.
Ik kon daar eigenlijk geen ant op geven.
Ik weet dat ik sterk ben en een doorzetter.
Maar wie ik nou eigenlijk ben geen idee.
Op jonge leeftijd al (12) moest ik me anders voor doen om maar in mijn ouders straatje te passen.
Om maar geen klappen te krijgen.
Toen ik met mijn ex ging samenwonen is dit gedrag gewoon gebleven.
Ik leefde om het mijn ex maar naar de zin te maken.
En later in de relatie om dus ook klappen te voorkomen.
Maar wie ben ik nou eigenlijk??.
Ik hoop oprecht dat als ik straks verder ben met mijn therapie en mijn ptss ik daar ooit achter ga komen.
Wie zit er achter deze vrouw die ik al jaren speel????
De psycholoog kwam tot de conclusie dat de enigste in mijn omgeving die mij respecteer mijn dochter is.
En ook zij de enigste is die mij steunt.
Ze vroeg mij, wat nou als zij je zou laten vallen ineens?.
Ik zei dan ben ik er klaar mee en kies ik voor mezelf.
Ze schrok en vroeg wat ik daar mee bedoelde.
Ik zei nou ik vecht nu nog elke dag door voor mijn dochter.
Maar als zij mij ook zou laten vallen maak ik er een eind aan.
Daar schrok ze van...
Ik zei dan heb ik verder niks meer om voor te leven en kies ik voor mijn rust.
Ben het zat om mijn hele leven te moeten vechten.
Ze vond het heel erg verdrietig en wist niet wat ze moest zeggen.
Voor mij is dat gewoon hoe ik er al tig jaren over denk.
Maar voor nu blijf ik positief en doe ik er alles aan om een goede moeder te zijn. 😊
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."