#1
Mn moeder vertelde dat ze rond haar 15e uit de familie en op straat was gezet omdat ze naar eigen zeggen niet vroom genoeg was. Dit had als gevolg dat ze de rest van haar leven geen contact meer wenste met haar familie. Ik heb hier wel eens op nagevraagd aan een zus van mn moeder en daar kwam het verhaal uit dat opa flink getraumatiseerd was tijdens de 2e wereldoorlog wat hij kanaliseerde naar zijn omgeving. Een cliché die ik niet enkel in de familie van mn moeder voorbij heb zien komen.Mijn fam heeft mij in 2008 al opgegeven en ik was het niet waard.
Mijn moeder droeg haar hele leven veel woede met zich mee en toen zij op relatief jonge leeftijd overleed toen ik nog een puber was liet dit mij aardig koud omdat ik haar handelen vaak niet begreep. Dat zij kanker had was bijvoorbeeld de schuld van mij en mijn broer. Ze hield enorm van ons maar soms had ze uitspattingen die op die leeftijd gewoon niet te begrijpen zijn.
Ik was dan ook veel boos op haar en ik ben vervolgens zelf dan ook op momenten met vrij veel woede door het leven gegaan wat soms ook wel resulteerde in dat ik op momenten kon doorslaan in een onrealistisch rechtvaardigheidsgevoel. Als ik er achteraf op terug kijk voel ik vooral veel medelijden, ze had geen makkelijk leven en stond er alleen voor.
Tijdens de begrafenis van opa wordt er door meneer de pastoor nog een uitgebreide spijtbetuiging gericht naar mijn moeder voorgelezen welke kort daarvoor was overleden. Op dat moment kan ik niet anders denken dan hoe diep triest het is dat hij daar op dat moment pas mee kan komen aanzetten.
Ik heb een goede vriend ook verloren aan het geweld dat zijn familie hem heeft aangedaan, zijn broer is zwaar psychotisch geworden onder de druk van. Wat je schrijft grijpt mij erg aan. Onbegrijpelijk hoe sommige mensen naar hun eigen kind kunnen handelen, dan kun je toch haast niet anders concluderen dat deze mensen mentaal diep verstoord zijn.
