Dagboek van verslaafde die afkickt van speed

verwondering zei:

Hoi Syl!

Je bent nog steeds een bikkel! Ik lees ook nog altijd mee en ik ben blij voor je dat je het nog steeds volhoudt! Zelfs nu je door moeilijke periodes heen gaat.

Het is best logisch dat je je nu rot voelt. Je bent al die vervelende momenten opnieuw aan het beleven. Geen wonder dat dat verdriet en frustratie oproept.

Maar het betekent dat je al die opgekropte gevoelens nu de vrije loop laat. Zodat je het eindelijk een plekje kunt geven. Ook al is het moeilijk, weet dat je het niet voor niets doet.

Goed idee trouwens, die hond!

Klik om te vergroten...

Syl zei:

Nooit iemand die eens een arm om je heen slaat en zegt dat het wel goed komt of je gewoon even vast houd.

Klik om te vergroten...

verwondering zei:

Als je hier voor me stond had ik dat alláng gedaan!

Je hebt een hele hoop shit meegemaakt, en zoals je zelf ook al aangeeft, daar hoor je nu ook verdrietig om te zijn! Dat is een stukje verwerking. Het is vervelend, maar het hoort erbij. Als er straks weer betere tijden aanbreken, geniet je daar extra van doordat je weet hoe kut het leven ook kan zijn. Laat de tranen maar vloeien, daar heb je alle recht toe.

En nog even voor de duidelijkheid, je hebt dit niet verdiend. Pertinent niet! Dat je klappen kreeg is nooit jouw schuld geweest. Dat weet je zelf ook wel, ergens diep vanbinnen weet je dat heus wel. Als je je ex ooit weleens zelf een duw hebt gegeven dan was dat uit machteloosheid. Doordat hij jou in die situatie heeft gebracht. Hij zat fout, niet jij. Sta jezelf toe boos te zijn, je hebt er alle reden toe. Blijf niet voor altijd wrok koesteren, maar neem niet zelf de schuld op je.

Nogmaals, ik zou je zo graag een dikke knuffel willen geven. Langeafstandsknuffel dan maar.

Klik om te vergroten...

Fenne zei:

Hi Syl. Ik ben met thuis en lig al in bed. Het is te laat om mijn pc aan te slingeren (die overigens traag is.....)

Mijn uitgebreide reactie komt nog. Maar dan weet je in ieder geval dat ik aan je denkt en dat je weet dat je niet alleen bent!

Klik om te vergroten...

ketakoekjes zei:

@Syl antidepressiva is niks voor jou, van de afkick wordt je weer even depressief als ervoor, en zelfs onder invloed van antidepressiva is lachen/huilen moeilijk.

Klik om te vergroten...

Syl zei:

Vandaag dag 125 zonder speed.
Ik heb het erg zwaar momenteel en voel me best klote.
Ik ben zo onwijs moe dat is niet normaal meer.
Aangezien ik bij niemand me ei kwijt kan omdat ik gewoon simpelweg niemand heb doe ik het hier.
Gister heb ik weer " imaginaire exposure " gehad bij de psycholoog.
We zijn begonnen aan het 2e trauma ( ook een mishandeling door mijn ex).
Tijdens deze mishandeling lag ik in bed en mijn ex gaf mij een duw terwijl hij naast het bed stond.
Dit was voor mij de welbekende druppel en na al tig x door hem mishandeld te zijn geweest knapte er iets in mij.
Ik trapte 3 x keihard van me af vast in zijn ribben .
Ik had nog nooit terug geslagen of iets en terwijl ik dit nu wel deed schrok ik wel zo enorm van mezelf en besefte ook gelijk dit had ik beter niet kunnen doen.
Mijn ex zei woest dat dit niet in verhouding stond met de duw die hij me daarvoor gegeven had en hij nu ook ff mocht ...
Hij dook bovenop mij op bed en sloeg met zijn vuist volop mijn mond.
Hij droeg een kapotte zegelring en ik voelde direct dat mijn lip gescheurd was en ik proefde bloed.
Na nog aardig wat stompen geincasseerd te hebben gehad heeft mijn ex mij toen een week genegeerd.
Ik kwam 2 dagen later bij zijn ma om te helpen in het huishouden en ze zei dat ze het abnormaal vond dat ik zomaar mijn ex in zijn ribben had getrapt.

Mijn psycholoog vroeg mij wat of ik hier van vond.
Ik zei dat ik het verdiend had omdat het ook inderdaad niet inverhouding stond met die duw.
De psycholoog vroeg wat of ik er van had gevonden als een vriendin dit zou zijn overkomen en mij dit zou vertellen.
Of ik dan ook van mening was geweest dat het haar eigen schuld was geweest.
Ik zei dat ik het dan niet haar schuld vond zijn omdat die duw al niet had gemogen en dit de druppel was geweest na al tig x mishandeld te zijn geweest.
Daarna vroeg ze of ik nu nog steeds van mening was dat het mijn schuld wel was.
En ja dat vond ik nog steeds ...

De psycholoog zei dat ik mijn eigen grenzen heb weg gefaagd en dit wel zorgelijk is .
Ze zei dat die eerste duw al niet had gemogen en feit dat ik mezelf bescherm en daarna nog verder in elkaar werd geslagen echt niet had mogen gebeuren.

Dit doet veel met mij en zet mij enorm aan het denken .
Ik merk ook dat ookal lijkt het weinig voor te stellen mischien maar dat ene uur " imaginaire exposure " heel hard werken is .
Ik ben heeeel erg moe hierdoor !!.

Daar naast ben ik momenteel ook gewoon ff heel erg moe van het alles moeten regelen .
Het altijd maar sterk moeten zijn omdat er gewoon niemand anders is die het voor je doet of je er bij ondersteund breekt me ff op.
Ik heb hulp gevraagd bij het wijkteam bv en het duurt allemaal weken voordat je een keer iets hebt bereikt.
Tuurlijk begrijp ik dat ik niet alleen op de wereld ben en andere het ook druk hebben.
Maar als je verder geen fam hebt om eens op terug te kunnen vallen of vrienden dan duurt elke week dat je moet wachten een eeuwigheid.

Het zal er allemaal bij horen , het verwerkenen herbeleven van trauma's is nou eenmaal zwaar en vermoeiend.
Wel had ik straks voor het eerst in tijden weer echt ff behoefte aan speed.
Vermoeidheid is voor mij de trigger om speed te gebruiken.
Ik typ nu ff van me af en ik weet dat ik sterk genoeg ben om geen speed te gaan halen .

Ik doe echt enorm hard mijn best een goede moeder te zijn , alle financieen op rolletjes te laten lopen en daar naast bezig te zijn met afkicken en trauma-verwerking.
Maar soms wou ik dat ik mijn lichaam als een soort van overal open kon ritsen en even uit me eigen lichaam kon.
Even helemaal niks of niemand hoeven zijn .
Gewoon heeeeel even rust ...

Klik om te vergroten...

Syl zei:

Vandaag dag 129 zonder speed.
Vandaag bij de psycholoog geweest en aangegeven dat het niet zo goed gaat .
Ze wil dat ik een gesprek krijg bij de psychiater om te praten over medicatie of eventueel de oxzazepam weer op te pakken.
Ik heb aangegeven dat ik geen interesse heb in antidepresiva.
Ik moet gewoon leren weer om mijn emoties weer vollop te voelen en te ervaren.
Door de speed was dit altijd afgevlakt en waren de scherpe randjes eraf.
De psychiater heeft alleen pas tijd voor mij over 6 weken .

Ik heb op de terug weg naar huis een afspraak gemaakt bij mijn huisarts.
Ik ga met hem wel erover hebben of het wel of niet goed is om als het echt me allemaal te veel word eventueel een oxzazepam te nemen of niet.
Ik kan vrijdagochtend bij mijn huisarts terecht.
Ik ga niet voor de makkelijkste weg door antidepresiva te slikken maar ik wil hoe moeilijk ook het leren over me heen te laten komen en het te ervaren ookal is dit pittig.
Bij mijn intake destijds kreeg ik ook 15 min een gesprekje bij de psychiater.
Deze vroeg direct hoe of ik er tegen over stond om antidepresiva te slikken.
Ik was best verbaasd hierover.
Ik heb aangegeven toen dat ik geen ervaring hiermee heb maar gehoord heb dat dit je emoties afvlakt.
Als ik antidepresiva ga slikken ga ik dus ook niet alles voelen en ervaren zoals het hoort te zijn.
Ik zit nu totaal niet goed in mijn vel en mijn stemmingswisselingen zijn best extreem op moment.
Het ene moment kan ik blij worden van iets kleins en andere moment wil ik het liefst dood.
Ik heb van psycholoog lijst gekregen met activiteiten om te doen .
Er staan de gekste dingen op en ik heb er zelf wat aangekruist wat ik ga doen.
Ik heb mijn dochter er ook een paar laten aankruisen wat we samen kunnen gaan doen.
Nou ik ga dus nu o.a golfen met haar

De logee hond is super lief maar oh my god wat een hyper beest .
Ga vanavond weer uur met mijn dochter en de hond wandelen en morgeavond word ie weer opgehaald.

Ik heb veel aan jullie goede advies en lieve woorden nogmaals jullie dank hier voor!!.

Ik ga door met mijn strijd en probeer me sterk te houden en alles maar te ondergaan .

Klik om te vergroten...

Syl zei:

Vandaag dag 130 zonder speed.
Mijn logee hond is weer opgehaald en daar ben ik stiekum best heel blij om.
Het viel me toch wel tegen de zorg voor een erg drukke hond.
Morgevroeg heb ik een afspraak bij het wijkteam.
Op 12 april heb ik mijn 1e gesprek met ze gehad en zouden hun op zoek naar een organisatie op het gebied van de opvoeding .
Dit zodat ik een advies kan vragen en feedback kan krijgen .
We zijn inmiddels 3 mnd verder en er is nog niks gebeurd.
Er is al een organisatie gevonden alleen het wijkteam ging eerst op vakantie en daarna hadden ze geen tijd.
Hoop dat er morge nu eens stappen gezet gaan worden .
Heb er begrip voor dat ze druk zijn en ik ben niet de enigste maar 3 mnd is erg lang.
Woensdag ga ik met mijn dochter na de Haagse markt en naar Scheveningen .
We hadden tijdje geleden dagkaarten van de ns gekocht.
Even een dagje lekker weg samen en mijn dochter mocht kiezen waar we heen gaan.
Ik heb er erg veel zin in !!.
Hoe was jullie dag?

Klik om te vergroten...

Fenne zei:

Klinkt alsof het een hele leuk dag wordt! Lekker van genieten!

Ik vind 3 maanden ook belachelijk lang.....Heb je al aan de bel getrokken bij ze? Ik weet als geen ander hoe hoog de werkdruk kan zijn, maar ik weet ook dat de 'lieve, rustige' ouders/gezinnen vaak aan het kortste eind trok. De zorgelijke, crisisachtige zaken krijgen prioriteit, maar ook de ouders die erop zitten. Maar jij en je dochter zijn net zo belangrijk. Als het gaat om een verwijzing naar een jeugdhulporganisatie die opvoedondersteuning biedt, kan je huisarts ook een verwijzing geven. Of je wellicht je psycholoog (een horizontale of verticale verwijzing is dat). Gewoon erom vragen! Je dochter is 17 of 18? Zit er bij de GGZ-organisatie een maatschappelijk werken, een pedagoog oid?

Klik om te vergroten...

X vili X zei:

Hè, ik ben nieuw op dit forum en geïntrigeerd door je berichten.

Wat jammer dat hulp die je zoekt op zich laat wachten, maar des te sterker dat je zelf heft in eigen handen neemt en je ervaringen hier deelt. Ontzettend bewonderenswaardig. Ook al is bet even vervelend, geduld zal hierin een schone zaak zijn voor je vermoed ik.

Ook vind ik het goed van je dat je de voorkeur hebt om geen antidepressiva te slikken. Het is wellicht inderdaad wel de moeilijkste weg, al ben ik van mening dat het inderdaad de beste weg is!

Ook leuk dat je naar Scheveningen gaat, dit zal jou en je dochter ongetwijfeld goed doen!

Veel plezier alvast. ☺️

Klik om te vergroten...

*.exe2.0 zei:

Hoi Syl,

Ik lees nog steeds af en toe je topic. Héél knap hoe je door deze heftige tijd heenkomt!
Bewonderenswaardig en een voorbeeld voor velen!

Blijf sporten zou ik zeggen, dat is mijn advies vanuit eigen ervaring. Pak ook je rust wanneer nodig is tip nr. 2.
Je hoeft niet altijd te presteren he. Opladen is net zo belangrijk, je kan niet vanuit een lege theepot schenken.

Ik ga er voorlopig vantussen, heb even geen zin meer in DF.
Veel succes de komende tijd en ook later

Hartelijke groet,
*.exe2.0

Klik om te vergroten...