Allereerst: Bedankt voor de reacties!
Jullie antwoorden zijn allemaal héél positief. Deze ervaringen in mijn dagelijks leven integreren? Ik zou niet weten hoe dat mogelijk is, Ik zou het eerder apart proberen zien. Als ik me volledig richt op deze inzichten, dan zou ik moeten gaan mediteren en dit filosofisch systeem proberen uitwerken en in een boek proberen om te zetten. Ik denk wel dat het beste is om, zoals ik al eerder zei, deze metafysica apart van dit leven te beschouwen. Anders is het onmogelijk om een normaal leven te leiden denk ik. Zeker in een maatschappij zoals deze.
Met lotgenoten praten. Ja, dat zou ik héél graag willen doen
![:grin:]()
Maar zo goed als al mijn vrienden schrijven dit af als drugsnosens. Dat is wel redelijk irritant, en ben het praten erover redelijk aan het opgeven, wat ik wel énorm spijtig zit, want ik wil dit echt delen met mensen en ik moet dit echt kwijt. Het is teveel om enkel voor mezelf te houden.
Filosofie lezen kan inderdaad wel een verluchting bieden. Van Spinoza heb ik al enkele dingen gelezen, vooral zijn ideeën over God. Ik kan me in zijn visie wel goed vinden. Mijn eigen visie lijkt trouwens wel wat op zijn, je kan duidelijk merken dat ik door hem waarschijnlijk wel beïnvloed ben. Maar ik ben wel fan van Spinoza
Plato zijn metafysica heeft ook wel enkele interessante ideeën. Maar daar kan ik me niet echt volledig mee binden. Maar ik heb ook nog niets van hem persoonlijk gelezen. (Zijn staatsleer is trouwens ook niet alles ze, de fascist
![:grin:]()
)
Boeddhisme en Taoïsme ga ik wel eens wat dieper onderzoeken. Boeddhisme moet ik toch leren voor aankomende examens, dus das perfect
De levenskunst van Nietzsche vind ik ook wel héél mooi. En ik dacht(ik bedoel denk) ook dat tripmiddelen hierbij zeker kunnen helpen. Maar nu, na 3 jaar gebruik van tripmiddelen, beland ik nu toch wel tegen iets groots, dat deze levenscontructie te boven gaat.
Dus, mijn voorlopige vaststelling is, om een goed, helder en waardevol leven te lijden, zal ik deze metafysica van mij apart moeten zien van mijn leven. En niet leven naar dat groter 'zijn'(ik ga dit beginnen aanduiden met het Fractalisch bewustzijn), maar genieten van dit leven, en deze perfectie. Dus eigenlijk leven als een onwetende, maar toch wetende zijn.
Alhoewel ik mezelf niet wetend kan noemen, want eigenlijk weet ik het ook gewoon niet en is dit slechts een idee. En ik geloof(de?) trouwens ook in de individuele waarheid. Of moet ik dit allemaal ook apart gaan zien (scheiding metafysica/leven) ?
Mjah, ik heb precies nog veel denkwerk voor de boeg
![:grin:]()
Mijn excuses als dit een beetje onordelijk overkomt trouwens. Ik hoop er in de toekomst orde in te kunnen brengen
Trouwens, zijn er hier mensen met gelijkaardige visies?