#1
Re: Salvia – Mijn levensboek (Hardste trip tot nu toe!)
Als je die manier van waarnemen aanhoudt, en dus jezelf distantieert van de wereld, verlies je dan niet je menselijkheid? Ik denk ook dat dit kan leiden tot een soort van solipsisme, niet? Pas op, ik vindt het niet slecht hoor, maar ik denk dat (zoals je zelf op het laatst vermeld) je beide manieren van waarnemen moet behouden. Als je teveel die éne 'hogere' manier van waarnemen blijft aanhouden, verlies je het contact met mensheid en wereld denk ik. Wat je zegt laat me ook denken aan Nietzsche. Je zou die manier van waarnemen kunnen beschouwen als de waarneming van de Übermensch, als ik het goed heb? Maar dat kan dan ook leiden tot de duistere kant van Nietzsche, namelijk zijn slavenmoraal. Het denken in deze manier moet puur in een hypothetische omkadering geplaatst worden. Maar het kan natuurlijk een goede manier zijn om rust te vinden in het leven dat we leiden. Zo ervaar ik het toch.
Ik zie niet in waarom dit religieuze implicaties zou moeten hebben. Toch niet als je religieus beschouwd als het postuleren van een soort hoger godwezen of creator. Je kan je altijd iets hoger bedenken dan dat. Uiteindelijk wordt dat iets totaal onpersoonlijk, zoals het blok universum. Voor mij is een god, in gelijk welke persoonlijke manier, een primitief idee.
Bedankt voor de aanraders. Ik ben er benieuwd naar! Momenteel verdrink ik nog in de boeken die ik moet lezen, maar ik zal er wel aan komen. egodeath.com vindt ik toch iets te verwarrend overkomen, ik denk dat dit komt door de samenvattende structuur.
Groeten,
Argulas
kabrunebran zei:Tijdens een zware trip conflicteert de mentale voorstelling van blok-universum determinisme met de vrije wil die je normaal gesproken (bv. tijdens krachtsinspanningen) ervaart. Het gevolg is dat die vrije wil wordt opgeblazen tot er een stervenservaring op volgt, waarna alles waar wordt genomen vanuit het deterministisch perspectief.
Later kun je ook tijdens tripervaringen dit determinisme overstijgen, dwz. dat je geest of bewustzijn boven determinisme uitrijst. De hele wereld (inclusief ego) wordt dan ervaren als een deterministisch blok , terwijl de geest, waarneming of bewustzijn er van een niveau boven op neer kijkt. (alsof het er los van staat). Uiteindelijk kun je leren om permanent deze manier van waarnemen (dus ook buiten trips) aan te houden. Je hebt dan het voordeel dat je de wereld consistent blijft beschouwen als een deterministsich blok, plus een permanente onthechtheid van dat blok (alles verloopt zoals het verloopt, maar je draagt niet langer de morele verantwoordelijkheid van alles wat gebeurt). Dit is hogere filosofie en doet uiteraard niets af aan normale dagelijkse betekenissen van begrippen als morele verantwoordelijkheid.
Als je die manier van waarnemen aanhoudt, en dus jezelf distantieert van de wereld, verlies je dan niet je menselijkheid? Ik denk ook dat dit kan leiden tot een soort van solipsisme, niet? Pas op, ik vindt het niet slecht hoor, maar ik denk dat (zoals je zelf op het laatst vermeld) je beide manieren van waarnemen moet behouden. Als je teveel die éne 'hogere' manier van waarnemen blijft aanhouden, verlies je het contact met mensheid en wereld denk ik. Wat je zegt laat me ook denken aan Nietzsche. Je zou die manier van waarnemen kunnen beschouwen als de waarneming van de Übermensch, als ik het goed heb? Maar dat kan dan ook leiden tot de duistere kant van Nietzsche, namelijk zijn slavenmoraal. Het denken in deze manier moet puur in een hypothetische omkadering geplaatst worden. Maar het kan natuurlijk een goede manier zijn om rust te vinden in het leven dat we leiden. Zo ervaar ik het toch.
kabrunebran zei:In het dagelijks leven maakt het weinig uit, behalve dat consistent determinisme aanhouden religieuze implicaties heeft (voorbeschiktheid leidt gemakkelijk tot het postuleren van een hypothetische god of creator)
Ik zie niet in waarom dit religieuze implicaties zou moeten hebben. Toch niet als je religieus beschouwd als het postuleren van een soort hoger godwezen of creator. Je kan je altijd iets hoger bedenken dan dat. Uiteindelijk wordt dat iets totaal onpersoonlijk, zoals het blok universum. Voor mij is een god, in gelijk welke persoonlijke manier, een primitief idee.
kabrunebran zei:Van Dennett kan ik "Elbow room - the varieties of free will worth wanting" aanraden. Dit boek bespreekt ook de thema's vrije wil en determinisme, en laat ook zien dat beide begrippen verenigbaar zijn, o.a. aan de hand van voorbeelden van robots met 'vrije wil'.
Dennett heeft ook een boek "The mind's I - reflections on self and soul", samen met Douglas Hofstadter uitgebracht - dit boek bespreekt thema's als zelf-beeld, ego, en bevat ook een aantal impliciete verwijzingen die in de richting wijzen van het hierboven beschreven overstijgen van het ego (en determinisme)
voor de beste samenvatting van deze ideeen, zie nog steeds egodeath.com
Bedankt voor de aanraders. Ik ben er benieuwd naar! Momenteel verdrink ik nog in de boeken die ik moet lezen, maar ik zal er wel aan komen. egodeath.com vindt ik toch iets te verwarrend overkomen, ik denk dat dit komt door de samenvattende structuur.
Groeten,
Argulas