Ik wil hier even nog een aanhangsel bijzetten, met betrekking tot de inzichten die ik in deze trip heb opgedaan.
Ik heb onlangs 1 zegel LSD gedaan op een goa feestje, maar de zegel pakte harder uit dan verwacht. Niet dat ik bad gegaan ben enzo, maar de trip ging enorm diep. Gelukkig was er een ideale chillout, maar echt IDEAAL, dus dat hielp wel.
Tijdens mijn piek-ervaring heb ik flashbacks van mijn salvia trip gekregen. Niet echt aangenaam als je op een goa feestje zit natuurlijk, maar ok, het is goed verlopen. Ik werd terug gedistantieerd van mijn leven en van dit bestaan. Terug naar die perfectie, surfend als het ware op het grote fractalisch bewustzijn. De idee dat ik ervan heb werd uitgebreid, bijgeschaafd, meer in detail weergegeven. Dankzij een vriend van me die dan nog eens daarna filosofische vragen begon te stellen over wat tijd is, en hoe wij zich tegenover elkaar bevinden, werd men beeld nog duidelijker. Ok op zich kan je denken. En dat is het ook. Maar hier komt het freaky gedeelte wat me zorgen baart:
Elke keer als ik zo van mijn leven getrokken werd, als het ware hoger opgeheven werd voor een beter totaalbeeld over het geheel te krijgen, verloor ik dus de waarde van wat mijn leven, het leven, voorstelt. Ik bedoel, het is als een puntje op een vlak, slechts een miniem onderdeeltje van het grotere. Als ik dan terug begon te zakken, en weer geconfronteerd word met mijn leven, deze realiteit, dan maakte dit allemaal geen zak meer uit. Het is alsof je staarde naar een pixel van een grotere tekening. Ik had het nu eenmaal door. Ik snapte alles. Op die moment zat ik dan ook nog altijd in een soort diepe meditatie. Het leven had echt totaal geen belang en waarde meer voor me. De dood schrikt me totaal niet meer af. Het enigste 'nuttige' wat ik me kon voorstellen op die moment, als je dan toch vast zit aan die beperkte waarneming dat 'het leven' noemt, kan je het maar beter opvullen met non stop, pure meditatie. Aanschouwing van het geheel. Als je dan nuchterder wordt, besef je wat je meegemaakt hebt, en jah, dan zit je in dat leven. Wat moet je dan doen? Écht heel je leven mediteren? Misschien wel, maar dit past niet in deze maatschappij.. Ik vind het ook een angstig idee dat dit leven inderdaad echt niets voorstelt. Als sceptisch persoon trek je deze ideeën natuurlijk in twijfel. Maar het probleem is: alles wat ik deze afgelopen twee trips heb meegemaakt voelen 'échter' aan dan dit leven, deze realiteit, deze benauwde perceptie. Is het écht 'echter' dan deze realiteit? Of is het echt puur stoffen in je hoofd die wat aan het rommelen zijn? Maar van waar komt dat gevoel van 'échtere' realiteit dan? Ook door die bepaalde stoffen gecreëerd?
Ik weet het niet goed. Ik denk dat je deze metafysica apart van het leven moet beschouwen, omdat je anders in deze constante vernauwde perceptie niet meer kunt leven, sinds het zo weinig voorstelt.
Of ik moet naar een oord gaan waar ik echt hele dagen kan gaan mediteren. Maar ik weet niet of ik daar het uithoudingsvermogen voor heb. Ik denk wel dat het héél waarderend kan zijn.
Ik ben normaal echt pro leven, deze inzichten vind ik eigenlijk langs een kant héél benauwend, maar toch ook zo enorm verlichtend.. Ik vecht nu met de vraag of ik deze inzichten kan aannemen, en hoe ik ze moet plaatsen in dit leven. Het is een gigantische brok. Dus ik denk dat ik voorlopig misschien maar niet trip, zodat ik dit verder kan verwerken. Of ik verken het dieper, en neem af en toe wanneer nodig nog eens een tripmiddel, voor verdere verfijning van dit idee.
Ik heb nu héél kort en bondig uitgelegd met welk idee en probleem ik vecht. Ik kan er denk ik ondertussen uren over praten. Misschien moet ik eens beginnen aan een boek?
Hoe staan jullie tegenover deze ideeën? Wat vinden jullie hiervan?
