kapitein-x zei:
Interessant report. Wat je schrijft over schaamte dat is mij ook niet helemaal vreemd. Maar het goede nieuws is dat die schaamte-energie (wat in essentie een vorm van angst-energie is?) wel bevrijd kan worden. Zij het in mijn geval stapje voor stapje. Maar dat had je zelf ook al ontdekt begrijp ik..
Het vele schaamte is naar mijn idee positief wanneer je nog jong bent (wanneer je nog volop in ontwikkeling bent). Zodra je een dertiger bent en je schaamt je erg veel, doe je toch nog iets fout en is hele vele schaamte tamelijk ongezond naar mijn idee.
Verder. Zou het zo kunnen zijn dat je best wel een tof persoon bent, maar dat je van jezelf denkt dat je dat niet bent, ik bedoel in je omgang met anderen enzo. Valt het in de praktijk niet heel erg mee?
Het valt mee. Het zijn vaak de kleine dingen die het hem doen, namelijk; het maken van verkeerde opmerkingen om de lolbroek uit te hangen (wordt niet altijd gewaardeerd).
En ja, ik ben een tof persoon, alleen ik moet mezelf nog veel meer onder controle krijgen, en dat is afhankelijk van een gezonde levensstijl, stress, rust, voeding, beweging, enz.
Of dat je wel degelijk als een eikel uit de hoek kunt komen, maar dat hier een subtiele strategie achter zit om afstand te bewaren. Sommige strategieën hadden wellicht in onze kindertijd een functie maar draaien jaren later nog steeds mee omdat we onterecht geloven dat ze nog steeds essentieel zijn om ons staande te houden.
Hier kan ik mij zeker in vinden. Afstand bewaren, mensen weg jagen. Dat eikel gedrag komt voornamelijk naar voren wanneer ik absoluut geen zin heb in sociaal contact. Dus je hebt zeker wel gelijk.
Zomaar wat ideetjes, maar vat het niet verkeerd op. Ik ben nog steeds meer zoeker/vrager dan 'weter.'
Alhoewel vragen ook een vorm van weten kan zijn. (daar gaat mijn valse bescheidenheid
![:grin:]()
)
Vragen zijn vaak het gevolg van het hebben van een inzicht, om je inzicht nog meer te versterken, verbeteren, bevestigen of wat dan ook. Om je nog dieper te laten glijden.
Na je verhaal gelezen te hebben verbaasde ik me erover dat iemand die van zichzelf zo duidelijk weet hoe 'ie inelkaar steekt, duidelijk weet wat je wel en niet bevalt aan jezelf, het blijkbaar toch moeilijk kan hebben! Is dat dan die PDDNOS?
Ik denk dat het hebben van een mentaal inzicht alleen niet genoeg is om tot verandering over te gaan. Er moet ook een soort integratie plaats vinden - wat naar mijn idee ook een hele fysieke aangelegenheid is. Dus ik denk niet dat het afhangt van die pddnos. Anders zouden al die mensen die hier op 't DF van die inzichtrijke tripreports schrijven wel een stuk stabieler en gelukkiger zijn. Kennis en praktijk moeten op een of andere manier samenkomen - en dan is er tussen die twee ook geen essentieel verschil meer. Dan pas kun je naar mijn idee van wijsheid spreken. Dan is het een levend iets.
Wanneer mensen veranderen reageert je omgeving hier (sterk) op. Je omgeving is naar mijn idee vaak een grote blokkade (of juist niet) voor mensen die lessen integreren. Jij verandert, je omgeving leert hier mee omgaan door zelf ook te veranderen. Althans, dat is wat ik veel zie.
Bedankt voor je informatieve post
![:)]()
