#1
Je snapt dat hij het niet over het landelijk gedoogbeleid heeft, maar over wat de ouders mogelijk wel/niet moeten doen?MeejheM zei:bjorncoupe zei:Voor zover ik weet , zeker niet verbieden , want dan doen ze het achter de rug en dat is nog erger ?
Rustig maar, niemand heeft het over verbieden, terwijl het verboden is maar gedoogt wordt.
Je kan je beter zorgen maken dat ze er geen belasting op gaan heffen, dan dat ze het gedoogbeleid afschaffen.
(soort van) OT:
Ik merk zelf bij mijn ouders dat openlijk over drugsgebruik kunnen praten echt heel erg helpt. Ik heb zelf van dichtbij gemerkt dat, als deze openheid er niet is, het goed fout kan gaan (niet drugsgerelateerd trouwens, maar met depressie). Als het onderwerp (mijn drugsgebruik) toevallig bij mijn ouders te sprake komt (wat trouwens nauwelijks voorkomt), dan praat ik ook eerlijk over wat ik doe/heb gedaan. Ik weet dat mijn beide ouders liever hebben dat ik überhaupt geen harddrugs gebruik (op alcohol na) en dat softdrugs nog enigszins door de beugel kan, maar doordat de één begrip toont voor dat ik veel informatie opzoek over wat ik precies neem en alles, en de ander bij precies dezelfde uitleg alleen maar zegt 'nee, gewoon geen synthetisch iets doen', ben ik veel eerder geneigd om alleen tegen de eerste iets te vertellen, puur omdat ik dan weet dat ik dan ook echt een gesprek kan houden (wat op zo'n moment dan ook de bedoeling is).
Het is naar mijn mening ook belangrijk om openlijk hierover te kunnen praten met naasten, zodat ze weten wat er precies aan de hand is en ook kunnen ingrijpen indien het fout gaat. Het is natuurlijk bij (voor zover ik weet) niemand van tevoren de bedoeling echt verslaafd te raken aan iets, daarom is het handig het al aan te kunnen kaarten bij dierbaren voordat het mogelijk een probleem wordt, zodat zij er extra op kunnen letten en eerder in kunnen grijpen als het fout dreigt te gaan dan als ze van helemaal niks weten. Als je als dierbare het gelijk afkeurt en het gespreksonderwerp de hele tijd afkapt, dan zou ik als gebruiker juist niks meer tegen diegene erover willen vertellen, omdat ik toch geen steun kan vinden bij deze persoon indien nodig.
Ik zou aan de mensen die (helaas) in zo'n positie zitten aanraden om gewoon de dialoog aan te gaan en het niet meteen af te keuren, en ook vooral de persoon in kwestie zelf proberen te laten inzien waarom het gebruik fout zou zijn door gewoon erover te discussiëren (niet ruziën, maar gewoon kijken welke argumenten er worden gegeven). Als je als ouder het gebruik van je kind meteen gaat verbieden en het kind ondertussen nog steeds precies dezelfde vrienden/levensstijl houdt, dan zal het kind het waarschijnlijk juist achter je rug om doen, en dan verlies je meteen al a) je toezicht erop, en b) dan is je kind een groot steunpunt kwijt.
Daadwerkelijk OT:
Het is een lastige kwestie omdat bij jullie dochter de negatieve effecten van drugsgebruik al zijn gebleken en het zelfs al bijna fout is gegaan. Dat van het bankpasje was misschien een stap te ver voor haar (misschien gewoon iets te snel, ook zij had veel te verwerken op dat moment). Meer openheid over wat ze allemaal doet, waar ze haar geld aan uitgeeft etcetera zou een goed begin zijn, en indien dit niet lijkt te werken, kan je altijd nog verder gaan.
Nou weet ik dat dit een topic is van ruim 3 maanden terug en dat de topicstarter waarschijnlijk niet meer actief is, maar ik ben toch wel heel erg benieuwd wat er in de tussentijd allemaal is gebeurd, wat het plan van aanpak is geweest en of dit heeft geholpen, en vooral, hoe het nu met de dochter gaat.