Charliefox

"Hartelijk bedankt voor de nuttige reacties! Dit doet mij echt goed, ook mijn vrouw die inmiddels mee leest. Wat weder-reacties op volgorde: Ik ben me bewust dat de zelfmoordpoging inderdaad een schreeuw om aandacht geweest kan zijn, echter dat weet je nooit zeker. We hebben er uitvoerig met onze dochter over gesproken, zowel in de nacht bij de crisisdienst als thuis. En daaruit bleek dat ze al enige weken met het idee speelde, maar haar lichaam het nooit echt gedaan heeft, zo beschreef ze het zelf. Tot die nacht dat ze ineens wel voor het open raam stond. Ze is niet gesprongen omdat ze aan ons dacht, vertelde ze. Behoorlijk heftig om te horen en we nemen dit dus ook uiterst serieus. Een volgende keer kan het opnieuw een poging tot zijn, maar wie weet doet ze het wel écht! En dat voelt echt als een wurgklem, ontzettend manipulatief. Je weet het niet en moet er rekening mee blijven houden en er naar handelen. Jellinek hebben we volgende week een eerste afspraak mee. Wij als ouders afzonderlijk bij een persoon en onze dochter komt bij een andere persoon, ook van de Jellinek. De bedoeling is dat er een aantal voorlichtingsgesprekken komen en voor ons als ouders hoe dit het beste op te pakken. We hebben gisteren een bewogen avond gehad door met onze dochter over de gevolgen van cannabis gebruik te praten. We waren met het voltallige gezin bij elkaar (4). Wat begon als een ontspannen gesprek, eindigde een uur later in heftige emoties. Met name omdat ik voorstelde (erop stond) om volledige controle op haar uitgaven te willen hebben. Inzage in haar bankgegevens heb ik al. Maar aanvullend wilde ik haar bankpas hebben en exact weten hoeveel cash geld ze in huis had. En dit dan voorlopig enkele weken. Ik heb uitgelegd dat ik wil weten hoeveel ze blowt en niet wil dat ze liegt tegen ons. Daar was ze niet van gediend en een "Dat pasje krijg je niet" was haar reactie en dat een paar keer. Het lastige is dat mijn vrouw en ik het ook niet altijd met elkaar eens zijn, of eigenlijk: Zelden met elkaar eens zijn op opvoedkundig vlak. Ik ben wat meer van de regels en de striktheid en mijn vrouw is meer van het gevoel en contact met elkaar te houden (in verbinding blijven). Ik begrijp haar wel, maar wat mij betreft sluit het een het ander niet uit. Dus als ik de volledige controle wil over mijn dochter's gelduitgaven, kan ik ook nog om haar geven en van haar houden. Ze is 14 en valt nog volledig onder onze verantwoordelijkheid, financieel tot haar 18e jaar! Hoe dan ook, het ging dus niet door, want ze weigerde en raakte er ontzettend door van streek, dus (weer) ruzie, schreeuwen en huilen. En mijn vrouw viel naar mij uit met wat ik nou in godsnaam weer aan het doen was. Vond ik niet handig. Tja, ik voel me er ook niet echt heel lekker meer bij dat ik simpelweg de controle verlies over mijn 14-jarige dochter. Ja, wij hebben zelf ook al gedacht aan het gehele gezin er bij betrekken (systeem therapie). Maar zijn daarin wel afhankelijk van de GGZ instelling waar pas over 3 weken het traject start voor onze dochter. We kunnen het voorstellen, maar het is afwachten wat zij ervan vinden. Punt is inderdaad wel dat we binnen ons gezin al enige jaren spanningen hebben en dat gaat dan met name bij 99% over opvoedkundige zaken en dan het verschil in inzicht daarover tussen mij en mijn vrouw. En nee, we zijn niet van plan uit elkaar te gaan. Nu de kinderen ouder zijn, leek het probleem vanzelf opgelost, totdat we 3 maanden terug deze problemen met onze jongste dochter kregen. Ja, inderdaad. Wat ze nodig heeft en blijft nodig hebben is bevestiging, een veilig thuis, steun, een arm om haar heen, veel liefde en knuffels. Maar is soms heel moeilijk, vind ik. Ze kan het bloed onder je nagels vandaan halen. Gisteravond nog een "Hou je bek" naar mij in het heetst van de discussie. En "Je krijgt mijn bankpasje niet!" Best lastig om dan nog liefdevol te blijven, hoewel ik rationeel weet dat ze dat nodig blijft hebben. Soms als ik naar foto's van vroeger kijk dan gaat het makkelijker om dat gevoel terug te halen. Aanvullend: Ik merkte gisteravond dat onze dochter echt veel te rooskleurig over het blowen denkt. Ze twijfelt zelf of het blowen met haar psychische problemen te maken heeft. ze analyseert tijdstippen en momenten en komt dan tot de conclusie dat het blowen er niet mee te maken kan hebben, want "ik had toen niet geblowd". En ik haar maar vertellen dat het gaat om de periode van de weken achtereen dat je blowt. Dat ze in die periode verandert is en dat daarin ook de paniekaanvallen zijn ontstaan, de hyperventilaties, het soms trillen en noem naar op. Maar ze pakt het echt niet op. Ze wil er niet aan en denkt dat ze dit zonder het blowen ook gehad zou hebben."

"Allemaal hartelijk dank weer voor de betrokken reacties. Zo goed geschreven en hoewel voor mij ook best confronterend en niet altijd wat ik voor ogen heb, desondanks heel nuttig. Zonder onderscheid te maken tussen alle reacties, schiet mij er één te binnen van iemand van 20 jaar (afgaand op het profiel). Hij of zij schrijft "Ik heb geen kinderen en geen ervaring met opvoeden" of iets in die strekking, maar wat je schrijft is zo goed! Ik lees sowieso alle reacties vaker over. Ik zit natuurlijk ook op andere sites, ook niet fora, maar gewoon informatief. En dan blijkt toch (ook hier) zoveel mensen, zoveel wensen. Niet iedereen is gelijk en pakt het op dezelfde manier aan. Haha, dat hebben we hier thuis binnen de relatie al (niet iets om te lachen trouwens). En zelf heb ik natuurlijk ook mijn eigen visie en zie het dan nog maar uit te vinden allemaal. In ieder geval zitten we dinsdag voor het eerst bij de Jellinek, onze dochter 2 dagen er na. En uiteraard ben ik ook al op "zelfmoord fora" geweest (wat een naar woord). Voor degene die voor mij gepost heeft; Ik kan niet PM'en blijkt. Kun jij mij PM'en? Of de linkjes hier plaatsen? Even OT: waarom kan ik niet PM'en? Naar een beheerder lukt ook niet, anders had ik het daar gevraagd. Ik zal hier de komende tijd zo nu en dan wel een update plaatsen."