Charliefox zei:
Allemaal hartelijk dank weer voor de betrokken reacties. Zo goed geschreven en hoewel voor mij ook best confronterend en niet altijd wat ik voor ogen heb, desondanks heel nuttig. Zonder onderscheid te maken tussen alle reacties, schiet mij er één te binnen van iemand van 20 jaar (afgaand op het profiel). Hij of zij schrijft "Ik heb geen kinderen en geen ervaring met opvoeden" of iets in die strekking, maar wat je schrijft is zo goed! Ik lees sowieso alle reacties vaker over.
Ik zit natuurlijk ook op andere sites, ook niet fora, maar gewoon informatief. En dan blijkt toch (ook hier) zoveel mensen, zoveel wensen. Niet iedereen is gelijk en pakt het op dezelfde manier aan. Haha, dat hebben we hier thuis binnen de relatie al (niet iets om te lachen trouwens). En zelf heb ik natuurlijk ook mijn eigen visie en zie het dan nog maar uit te vinden allemaal.
Dat is mooi om te horen, tof dat jullie de moeite waarderen en er hopelijk ook iets van opgestoken hebben. Ik ben trouwens een hij.
Probeer je overigens niet geconfronteerd te voelen door de meningen van anderen. We leven in een samenleving waar een plaats is voor verschillende meningen en je zou ook kunnen proberen deze meningen op te vatten als een leermoment. Hiermee bedoel ik niet dat je klakkeloos meningen moet overnemen, maar eerder dat je eens goed overdenkt waarop deze meningen gebaseerd is.
Een suggestie van mij is om, indien jullie dit niet al gedaan hebben, eens met elkaar in overleg te gaan en in plaats van jullie mening eens over de oorsprong hiervan na te praten. Hiervan is niet noodzakelijk het doel om elkaar te overtuigen, maar wel om de gehele redenatie van elkaar goed te begrijpen en nog eens te kijken of je eigen visie wel goed doordacht is. Wanneer je je eigen redenatie uitlegt aan een ander, dan ben je tegelijk bezig om deze te controleren en om te kijken of je wel reëel bent.
*
Probeer door te spreken waar de aannames en redenaties van jullie meningen wel of juist niet overeen komen. Vergeet echter niet dat er, mijns inziens, in een samenleving plek moet zijn voor een meningsverschil. Boos worden en schreeuwen in een poging jouw mening op te dringen aan een ander werkt, in mijn ervaring, niet(of ik ben gewoon eigenwijs :P). Maar dit schreeuwen heeft misschien wel tot gevolg dat deze persoon zijn/haar mening niet meer wilt delen en in het vervolg ook jouw input minder zal waarderen.
* Indien jullie 'de oorsprong' of 'gehele redenatie' onduidelijke termen vinden, probeer dan eerst eens na te denken waarom je deze mening eigenlijk hebt. Omdat je van ouders of van andere voorbeeldfiguren je deze meegekregen hebt, of omdat je zelf bepaalde opvattingen hebt en hieruit je eigen conclusie trekt? Vraag jezelf in deze gevallen respectievelijk af waarom je deze mening klakkeloos overneemt van een ander of welke opvattingen je hebt en waarop deze gebaseerd zijn.
Vervolgens zouden jullie met jullie dochter in gesprek kunnen gaan, niet te praten over consequenties en dergelijke, maar enkel om ook haar mening uit te begrijpen (en haar dus ook indirect er zelf nog een keer over na te laten denken). Het lijkt me een goed idee om ook oprecht geïnteresseerd te zijn in de positieve effecten die ze haalt uit het blowen, die vind ze blijkbaar namelijk opwegen tegenover de (door haar erkende) nadelen.
Wanneer jullie denken dat je ook háár mening snapt zouden jullie kunnen overwegen om het 'resultaat' van jullie onderlinge gesprek met haar te delen, kijk waar deze overeenkomen en wisselen. Wisselen jullie van mening over feitelijke informatie over drugs, stel dan bijvoorbeeld voor om gezamenlijk deze feiten aan een expert te vragen (bijvoorbeeld bij Jellink). Eindigt het echter in een verschil in waardes, bijvoorbeeld "ik vind het lekkere gevoel belangrijker dan de risico's", dan refereer ik graag terug naar mijn opvatting over meningsverschillen.
Met deze suggestie werk je natuurlijk niet haar mentale problematiek weg, maar in ieder geval kweek je meer begrip voor(en van) elkaars standpunt. Bonuspunten als ze zich serieus genomen voelt en het idee krijgt dat ze informatie(zoals hoeveelheid/frequentie van gebruik) met jullie kan delen zonder hierop afgerekend worden.
In ieder geval zouden jullie dan samen met professionals kunnen zoeken naar een oplossing voor haar mentale problemen, wellicht beïnvloeden deze professionals ook haar mening wel.
Even OT: waarom kan ik niet PM'en? Naar een beheerder lukt ook niet, anders had ik het daar gevraagd.
Je moet minimaal drie goedgekeurde berichten hebben voordat je een PM kunt sturen, dit is om spam te voorkomen. Een beetje hetzelfde principe als dat je eerste drie berichten goedgekeurd moesten worden door een moderator voordat ze geplaatst worden, dit was je waarschijnlijk wel opgevallen. Nu zou je (als het goed is) wel PM's moeten kunnen sturen.
Als je het idee hebt dat deze post nog zweverige termen bevat, ik heb mijn best gedaan om zowel duidelijke als breed interpreteerbare woorden te gebruiken. Het blijft altijd lastig om over onderwerpen als dit te communiceren via tekst.
En nogmaals, mijn suggestie is gebaseerd op mijn persoonlijke ervaringen en daaruit gevormde meningen, maar ik heb geen ervaring met opvoeden, enkel mijn verstand. Ik hoop dat jullie hier ook wat aan hebben. Wellicht is de suggestie ook helemaal niets voor jullie, maar misschien is het het proberen wel waard.
Ik zal hier de komende tijd zo nu en dan wel een update plaatsen.
Ik ben benieuwd, succes!