Beste humane wezens,
Ik heb vandaag 4 a 5 gram cocaine gesnoven in 2 'lijnen' (al waren het eerder bergjes natuurlijk) . Don't ask me why, I'm a stupid man I guess...
Niet lang na de tweede lijn (of eerder gezegd berg...) kreeg ik opeens allerlei zorgwekkende symptomen.
Ik werd onwaarschijnlijk duizelig.
Ik zag dubbel en wazig omdat heel mijn zicht heen en weer schudde en draaide.
mijn hoofd werd enorm warm vanbinnen, dat voelde heel vreemd aangezien ik nog nooit zo'n warmte heb ervaren vannuit de kern van mn hoofd echt.
Ik vergat en misplaatste vanalle feiten die plaats vonden.
Ik kon mn onderlip niet goed dicht houden terwijl ik stapte... die hing wat lammer te bengelen
mijn benen, en armen stonden mega stijf. Mijn pinken kan ik nog steeds niet goed neutraal gestrekt houden (beide pinken hebben de neiging dicht te plooien (soort van spasmen?)).
Ik zweette mij tepletter natuurlijk.
Ik ben zelf naar het ziekenhuis gelopen.
Daar hebben ze bloed getrokken en veel vragen gesteld om mijn situatie in te schatten.
Ik heb toen alles eerlijk uitgelegd.
Nu ben ik terug thuis maar vraag ik mij nog steeds af wat dat nu allemaal was eigenlijk.
De dokters hebben mij niet echt een duidelijk diagnose (durven/willen/ge)geven.
Ik had onderweg naar het ziekenhuis een verwarrend gesprek met een vriend van me die me niet goed wou serieus nemen als ik vertelde dat ik dit enorm hard vind lijken op een herseninfarct. Hij argumenteerde dat het "gewoon een algemeen gevolg van de extreme dosis" zal zijn.... waarop ik dan reageerde dat dat helemaal geen concrete diagnose en helemaal geen verduidelijking is. Ik weet dus nog steeds niet of het nu een beginsel van- of een milde herseninfarct was of iets anders dat ik niet kan plaatsen of ken.
Heeft iemand hier meer kennis over?
Ben benieuwd naar eventuele andere ervaringen ivm te hoge dosisen.
PS: ik voel me al enkele uren terug redelijk ok fysiek. Dus, niet te veel zorgen maken, ik ga niet dood ( I guess ).
Als artsen geen diagnose konden geven, kunnen wij het hier natuurlijk helemaal niet. Maar het klinkt inderdaad (minimaal) als ernstige neurologische symptomen, met wellicht tijdelijke epileptische activiteit. Convulsies zijn gekend als een van de mogelijke symptomen van een acute cocaĆÆne-overdosis.
Pas na mijn initiĆ«le š®-reactie op je openingspost las ik je andere reacties in dit topic, en ik zou er nu liever een š« van willen maken (waarom zit de standaard ācareā-smilie eigenlijk niet in het normale pakket?), als het echt waar is wat je hier schrijft.
Doe jezelf dit a.u.b. niet aan. Straks krijg je inderdaad dat hersen- of hartinfarct, en overleef je ternauwernood, lig je de rest van je leven als een kasplant met een luier aan in bed, of word je wel wakker maar kun je nooit meer zelfstandig leven. Velen (zeker wanneer suĆÆcidaal) denken er niet over na, maar het is niet altijd Ć³f-Ć³f als het gaat om leven en dood.
Een reden voor mij om dit zo te benadrukken, ondanks dat dit altijd wat ongemakkelijk voelt omdat het hier a) totaal niet over mij gaat en b) ik geen wandelende SIRE-reclame probeer te zijnā¦ is dat ik persoonlijk van dichtbij gezien heb hoeveel impact het heeft als iemand in een dergelijke toestand terecht komt. Op de persoon zelf, maar zeker zoveel op directe familie/naasten.
Euthanasie, forget it, je bent te āonlevendā, sowieso de eerste (vaak lange) tijd, om zelf een beslissing te kunnen nemen over hoe nu verder met je; en zolang je hersenen onbewust nog
iets doen, tevens te āondoodā voor artsen om te kunnen zeggen: we trekken de stekkers eruit.
Mijn voorbeeld is niet drugsgerelateerd, maar gaat over een (ex-)collega die jaren geleden recht voor mijn ogen, bij groen licht, met fiets en al door een afslaand busje (bestuurder zag ons over het hoofdā¦) van een zebrapad werd gemaaid en zich maandenlang in een vegetatief coma bevond. Om daar vervolgens weliswaar heel langzaam uit te ontwaken, maar nooit meer als de persoon die ze was, nooit meer zelf pratend, lopend, nooit meer zelfstandig functionerend buiten een instelling. Het was - en is - verschrikkelijk, en ik ben in dat hele proces slechts een toevallige, ongewilde toeschouwer geweest van (een nog maar een te verwaarlozen deel van) de onvoorstelbare shitload aan pijn, verlies en verdriet, de immense zwaarte van dit alles op de schouders van haar ouders, vriend, broers, vrienden, etc., later ook die van haarzelf. Dit gun je niemand, NIEMAND.
Het is bekend dat de uitkomsten van een langdurig coma nog ongunstiger zijn als er sprake is geweest van een zuurstoftekort, ten gevolge van bijvoorbeeld (reanimatie na/overleven van) een hartstilstand of groot herseninfarct, vergeleken met traumatisch hersenletsel.
Bespaar jezelf en iedereen om je heen deze regelrechte nachtmerrie. Doe het niet, dergelijke impulsieve stunts. Draag het besef met je mee dat er ergere scenarioās mogelijk zijn dan sterven. Dit type kansexperiment is een extra nasty versie van Russische roulette waar je ver bij vandaan moet blijven.
Ik begrijp hoe moeilijk het is om met suĆÆcidaliteit te worstelen, maar zo roekeloos uit de band springen is de aller-, allerslechtste oplossing.
Zoek (meer, betere) professionele hulp. En wees daarbij eerlijk over waar je nu staat, welke risicoās je neemt, waar je mee bezig bent.
* Edit: Oh, ik herhaal
@ljuv nog maar even: mocht je opnieuw in een situatie als deze terechtkomen, bel gratis met Zelfmoordpreventie -
0800-0113, of chat met ze via de website
https://www.113.nl/ (Belgiƫ: tel.
1813, website
https://www.zelfmoord1813.be/).
Uiteraard is het belangrijk de alarmdiensten te bellen bij vermoeden van een infarct of iets anders potentieel levensbedreigends. Ga dan dus niet rustig zelf naar het ziekenhuis wandelen. Die vriend die met je meeliep klinkt als hulpbron trouwens ook niet perse als het scherpste mes uit de la als ik zo vrij mag zijn. :ā)
Schakel bij twijfel acute hulp in, je krijgt via 112 vanzelf de juiste instructies.
Veel sterkte. š