#1
Dit stukje tekst trok mij voor een even naar een hele donkere koude plek. Ik heb geen woorden. Ik voel mij misselijk. Dank voor het delen, dat moet voor jou ook niet makkelik zijn geweest om het weer te omschrijven.Mijn voorbeeld is niet drugsgerelateerd, maar gaat over een (ex-)collega die jaren geleden recht voor mijn ogen, bij groen licht, met fiets en al door een afslaand busje (bestuurder zag ons over het hoofd…) van een zebrapad werd gemaaid en zich maandenlang in een vegetatief coma bevond. Om daar vervolgens weliswaar heel langzaam uit te ontwaken, maar nooit meer als de persoon die ze was, nooit meer zelf pratend, lopend, nooit meer zelfstandig functionerend buiten een instelling. Het was - en is - verschrikkelijk, en ik ben in dat hele proces slechts een toevallige, ongewilde toeschouwer geweest van (een nog maar een te verwaarlozen deel van) de onvoorstelbare shitload aan pijn, verlies en verdriet, de immense zwaarte van dit alles op de schouders van haar ouders, vriend, broers, vrienden, etc., later ook die van haarzelf. Dit gun je niemand, NIEMAND.