#1
@Sally Tessio
Ik weet nog goed dat jij hier al was toen ik hier in 2015 kwam.![:)]()
Voor mij ook leuk om hier weer eens members van de oude garde terug te zien!
Ja gedragsverandering is niet niks en precies wat je zegt: je moet jezelf soort van heruitvinden. Exact: not fucking easy.
Toen ik nog relatief nieuw met psychedelica was had ik zo nu en dan ervaringen waarbij ik echt dacht: "Vanaf nu ga ik dit zo en zo doen, want ik ZIE het. Ik zie hoe ik normaliter mezelf weer in het ego denk en hou."
Maar dat is niet hoe het werkt. Het is veel meer een energetisch iets, hoe vaag dat misschien ook klinkt. Het hele feit dat je iets goed kunt zien hangt af van de energie, de frequentie waarop je zit. Moeilijke woorden voor de mate van liefde die je ervaart, de mate waarop je in acceptatie bent van je huidige ervaring. En als die trip voorbij is, kun je er misschien nog wel flarden van herinneren uit je geheugen, maar dat is niet genoeg. Als je niet daadwerkelijk op de liefde-frequentie zit, zul je tot een bepaalde mate in een angst-frequentie zitten. Dan kun je nog zulke goede ideeën hebben, maar je wordt nog steeds geleid door angst, niet liefde.
En ja, die inzichten zijn waardevol, maar eerlijk gezegd heeft het het leven voor mij in bepaald opzicht ook veel zwaarder gemaakt. Want ik heb te veel gezien en vooral gevoeld van die liefde frequentie. Wanneer je daar niet zo heel bekend mee bent is je niet in liefde maar in angst zitten nog tot daar aan toe, maar wanneer je weet hoe het óók kan, is de ervaring van lijden zoveel intenser. En niet alleen mijn lijden maar ook de mensen die ik heb gekwetst wanneer ik in angst zat. De intentie kan dan wel zijn dat je iemand niet wilt kwetsen, maar zolang je niet echt zelf die liefde voelt, zul je onherroepelijk mensen gaan kwetsen. Iets wat echt heel erg aan me heeft geknaagt op momenten, wat het vaak nóg moeilijker maakte om een weg terug te vinden naar liefde.
Maar aan de andere kant:
Het wereldbeeld, die spiritualiteit waar psychedelica me aanvankelijk aan geïntroduceerd hebben, helpt me ook enorm met het begrijpen van dingen die gebeuren en met name het begrijpen van lijden. Ik reed bijvoorbeeld vanmorgen in de auto en de metafoor van het ijsblokje in het glas water (weet niet van wie die is maar maakt ook niet uit) kwam in me op:
Ons bewustzijn en ons ego zijn als een glas water met daarin een ijsblokje. Het water is ons bewustzijn. Het ijsblokje is ons ego, of anders gezegd: onze gevoelens een afzonderlijke entiteit te zijn, afgesloten van de rest. Het water is vrij, vormloos. Het ijsblokje heeft een rigide vorm. Maar alles wat in het ijsblokje aanwezig is, is het water. Het is een tijdelijke vorm die het water (bewustzijn) aanneemt. Door het ijsblokje (onze gevoelens van afgescheidenheid) in het water (in onszelf) te houden, keert het ijs langzaam terug naar zijn oorspronkelijke staat: het water zelf. Maar dit "water" dat wij zijn zit niet in een glas, zit niet in een container. Dit water dat wij zijn spreidt zich in alle richtingen tot in de oneindigheid uit.
Dat soort metaforen helpen me om mijn ervaring, om mijn bewustzijn te begrijpen. In die zin is het dus ook weer super waardevol dat psychedelica me op dit pad hebben gezet.
Maar eenmaal weer schijnbaar de liefde verloren: het is de hel. Het mag dan een illusie zijn, maar afgesloten lijken te zijn van liefde (of God, als je het zo wilt noemen) wordt ervaren als de hel. Dus ja het is soms fucking moeilijk.
Ik weet nog goed dat jij hier al was toen ik hier in 2015 kwam.
Ja gedragsverandering is niet niks en precies wat je zegt: je moet jezelf soort van heruitvinden. Exact: not fucking easy.
Toen ik nog relatief nieuw met psychedelica was had ik zo nu en dan ervaringen waarbij ik echt dacht: "Vanaf nu ga ik dit zo en zo doen, want ik ZIE het. Ik zie hoe ik normaliter mezelf weer in het ego denk en hou."
Maar dat is niet hoe het werkt. Het is veel meer een energetisch iets, hoe vaag dat misschien ook klinkt. Het hele feit dat je iets goed kunt zien hangt af van de energie, de frequentie waarop je zit. Moeilijke woorden voor de mate van liefde die je ervaart, de mate waarop je in acceptatie bent van je huidige ervaring. En als die trip voorbij is, kun je er misschien nog wel flarden van herinneren uit je geheugen, maar dat is niet genoeg. Als je niet daadwerkelijk op de liefde-frequentie zit, zul je tot een bepaalde mate in een angst-frequentie zitten. Dan kun je nog zulke goede ideeën hebben, maar je wordt nog steeds geleid door angst, niet liefde.
En ja, die inzichten zijn waardevol, maar eerlijk gezegd heeft het het leven voor mij in bepaald opzicht ook veel zwaarder gemaakt. Want ik heb te veel gezien en vooral gevoeld van die liefde frequentie. Wanneer je daar niet zo heel bekend mee bent is je niet in liefde maar in angst zitten nog tot daar aan toe, maar wanneer je weet hoe het óók kan, is de ervaring van lijden zoveel intenser. En niet alleen mijn lijden maar ook de mensen die ik heb gekwetst wanneer ik in angst zat. De intentie kan dan wel zijn dat je iemand niet wilt kwetsen, maar zolang je niet echt zelf die liefde voelt, zul je onherroepelijk mensen gaan kwetsen. Iets wat echt heel erg aan me heeft geknaagt op momenten, wat het vaak nóg moeilijker maakte om een weg terug te vinden naar liefde.
Maar aan de andere kant:
Het wereldbeeld, die spiritualiteit waar psychedelica me aanvankelijk aan geïntroduceerd hebben, helpt me ook enorm met het begrijpen van dingen die gebeuren en met name het begrijpen van lijden. Ik reed bijvoorbeeld vanmorgen in de auto en de metafoor van het ijsblokje in het glas water (weet niet van wie die is maar maakt ook niet uit) kwam in me op:
Ons bewustzijn en ons ego zijn als een glas water met daarin een ijsblokje. Het water is ons bewustzijn. Het ijsblokje is ons ego, of anders gezegd: onze gevoelens een afzonderlijke entiteit te zijn, afgesloten van de rest. Het water is vrij, vormloos. Het ijsblokje heeft een rigide vorm. Maar alles wat in het ijsblokje aanwezig is, is het water. Het is een tijdelijke vorm die het water (bewustzijn) aanneemt. Door het ijsblokje (onze gevoelens van afgescheidenheid) in het water (in onszelf) te houden, keert het ijs langzaam terug naar zijn oorspronkelijke staat: het water zelf. Maar dit "water" dat wij zijn zit niet in een glas, zit niet in een container. Dit water dat wij zijn spreidt zich in alle richtingen tot in de oneindigheid uit.
Dat soort metaforen helpen me om mijn ervaring, om mijn bewustzijn te begrijpen. In die zin is het dus ook weer super waardevol dat psychedelica me op dit pad hebben gezet.
Maar eenmaal weer schijnbaar de liefde verloren: het is de hel. Het mag dan een illusie zijn, maar afgesloten lijken te zijn van liefde (of God, als je het zo wilt noemen) wordt ervaren als de hel. Dus ja het is soms fucking moeilijk.
