Hier ook precies hetzelfde. Vooral de combinatie van licht worden en fluitende vogeltjes. Dan kun je niet meer ontkennen dat je de nacht hebt overgeslagen en dat het écht tijd is om te gaan. Ik vind dat ook echt altijd irritant. Ook een soort schuldgevoel naar mijn lijf. Gelukkig is dat al een hele tijd geleden inmiddels.Ja dat gevoel had ik ook als ik het in mijn eentje zo laat had gemaakt.
Maar zelfs met groepen mensen uitgaan haatte ik het als de zon alweer opkwam. Meer een soort protest gevoel vanuit mijn lichaam: "dit klopt niet, dit is niet goed voor me".
Vond dit ook maar niks vroeger toen we tot laat uit gingen.Dat als je nog wakker bent dat het al licht wordt is toch het meest irritante wat er is? Hebben hier meer mensen last van? Ik krijg instant anxiety… 🙈
Het moment zelf met de tjirpende vogeltjes vind ik ook heerlijk, maar ik heb dan al net een nacht slaap achter de rug.Ik vind het altijd ee heerlijk moment, vooral de vogeltjes, ga vaak nog ff in de tuin zitten als het bijna zo ver is als ik thuis kom
Vind ik ook juist chill! Het mooiste was om buiten te feesten en het dan langzaam licht te zien worden terwijl je staat te dansen. Dan is de overgang ook niet zo groot.Ik vind het altijd ee heerlijk moment, vooral de vogeltjes, ga vaak nog ff in de tuin zitten als het bijna zo ver is als ik thuis kom
Ja vreselijk. Lag ik in de conedown op bed terwijl m’n omgeving fris en fruitig naar ‘t werk gaat. Voelde me altijd zo’n onwijze loser dan.Dat als je nog wakker bent dat het al licht wordt is toch het meest irritante wat er is? Hebben hier meer mensen last van? Ik krijg instant anxiety… 🙈
Ja dat gevoel had ik ook als ik het in mijn eentje zo laat had gemaakt.Ja vreselijk. Lag ik in de conedown op bed terwijl m’n omgeving fris en fruitig naar ‘t werk gaat. Voelde me altijd zo’n onwijze loser dan.
Ja, het moment zelf is echt magisch. Deze tijd (vanaf 4 uur 's nachts om precies te zijn) wordt in veel verschillende culturen ook als daadwerkelijk magisch gezien: het stilste moment van de dag. En dan in die stilte de vogels die beginnen met hun prachtige ochtendzang. Dit kan echt diep in jezelf doordringen en zelfs tot spirituele ervaringen leiden. Het kan daadwerkelijk tot je gaan spreken op een manier die taal ver voorbij gaat. Psychedelisch eigenlijk.Hier ook precies hetzelfde. Vooral de combinatie van licht worden en fluitende vogeltjes. Dan kun je niet meer ontkennen dat je de nacht hebt overgeslagen en dat het écht tijd is om te gaan. Ik vind dat ook echt altijd irritant. Ook een soort schuldgevoel naar mijn lijf. Gelukkig is dat al een hele tijd geleden inmiddels.
Als ik wél heb geslapen vind ik dit juist het allerlekkerste moment van de dag. Vroeg wakker zijn terwijl iedereen nog slaapt, zon die langzaam opkomt, fluitende vogeltjes. 😍 Eigenlijk precies dezelfde situatie maar dan mét slaap haha
Vind ik ook juist chill! Het mooiste was om buiten te feesten en het dan langzaam licht te zien worden terwijl je staat te dansen. Dan is de overgang ook niet zo groot.
Dat als je nog wakker bent dat het al licht wordt is toch het meest irritante wat er is? Hebben hier meer mensen last van? Ik krijg instant anxiety… 🙈
Gordijnen dicht doen, lichten uit.Dat als je nog wakker bent dat het al licht wordt is toch het meest irritante wat er is? Hebben hier meer mensen last van? Ik krijg instant anxiety… 🙈
Eens. Hoewel dit voor mij veelal in de weekenden gebeurde. Het geluid van spelende en joelende kinderen uit de buurt / van de buren versterkte mijn gevoel van totale isolatie. Het ergste vond ik dan vaak niet alleen de gedachten van het moment zelf, maar het besef dat het nu alwéér zo ver heeft moeten komen. De optelsom van die dramatische momenten waarin mijn zelfbeeld tot beneden het NAP was gekropen.Ja vreselijk. Lag ik in de conedown op bed terwijl m’n omgeving fris en fruitig naar ‘t werk gaat. Voelde me altijd zo’n onwijze loser dan.
Mooi gezegd. Dat was ook altijd mijn insteek en attitude toen ik nog niet doorsloeg in gebruik en het zich voornamelijk beperkte tot een techno feestje her en der tijdens m’n studententijd.Ik had hier nooit heel veel moeite mee, al klaagden vrienden van mij hier wel altijd over. Accepteren dat je het bont gemaakt had en de consequenties ervan ondervinden was voor mij altijd part of the deal.
Precies dit.Eens. Hoewel dit voor mij veelal in de weekenden gebeurde. Het geluid van spelende en joelende kinderen uit de buurt / van de buren versterkte mijn gevoel van totale isolatie. Het ergste vond ik dan vaak niet alleen de gedachten van het moment zelf, maar het besef dat het nu alwéér zo ver heeft moeten komen. De optelsom van die dramatische momenten waarin mijn zelfbeeld tot beneden het NAP was gekropen.
Dat was mijn grote dillemma altijd. Ik wilde wel gebruiken (op het laatst natuurlijk niet meer) maar ik wilde mijn nachtrust ook krijgen. Dat was echt zo'n mentale spagaat waar ik me altijd in bevond...Ja dat gevoel had ik ook als ik het in mijn eentje zo laat had gemaakt.
Maar zelfs met groepen mensen uitgaan haatte ik het als de zon alweer opkwam. Meer een soort protest gevoel vanuit mijn lichaam: "dit klopt niet, dit is niet goed voor me".
Nachtwerk trok me vroeger, maar behalve wat ploegendiensten via uitzendwerk heb ik het nooit gekregen.Ik heb een tijdje zo geleefd.
Was geweldig. Was toen echt een nachtmens.
05 uur naar bed.
11.30 uur opstaan.
Met speed op destijds haalde ik de dag door.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."