Dank voor de reactie! Maar kan je dan wel stellen dat jij op een of andere manier wel drugs nodig had, om goed door te kunnen gaan met je leven? Is eenmaal gebruik minimaal een must om aansluiting te vinden of populair te zijn. Of gebruikte je enkel voor jezelf? Dat doet mij dan wel vermoeden dat drugs iets buitenaards en ongeëvenaard goeds is dat nergens op deze aarde kan worden gevonden behalve in drugs
Drugs geeft even het gevoel van geluk, wat het stoppen is van het verlangen iets anders te willen dan hoe het is. Anders gezegd: geluk is de mate van de afwezigheid van jezelf: hoe meer jij er lijkt te zijn (als dat wat constant zijn identiteit zoekt in gedachten over het verleden en op basis van die gedachten ook constant naar een geprojecteerde toekomst wil), hoe minder geluk er lijkt te zijn. En andersom: hoe meer geluk er lijkt te zijn, hoe meer de afwezigheid van jezelf. De twee kunnen nooit echt tegelijk zijn. Het is ofwel echt geluk, ofwel het gevoel een (afzonderlijke) zelf te zijn.
Het is allemaal een proberen te ontsnappen van jezelf. Ik denk niet dat geluk op drugs per se onecht is, maar meer dat door het te baseren op het nemen van die drugs, het voorwaardelijk en tijdelijk wordt.
En daardoor vaak problematisch qua gebruik. Want zelfs als je heel goed ziet dat het voorwaardelijk en tijdelijk is, ben je in staat keer op keer weer die drugs te nemen wanneer je gelooft dat je nuchter geen geluk kunt ervaren. Want er is niets dat we liever willen dan geluk, niets dat we liever willen dan de afwezigheid van onszelf. (de valse zelf, dat wat een probleem heeft met het hier en nu) De afwezigheid van de valse zelf is de echte zelf: is geluk.
Dus nee, je hebt absoluut geen drugs nodig voor het ervaren van geluk, totdat je jezelf die voorwaarde stelt omdat je niet gelooft dat geluk al hier en nu is als jezelf.