Tijd van bezinning - nu

De Zandman zei:

Heb jij eigenlijk iets aan die groepsgesprekken @Alinde ?
Zijn deze niet veel te zwaar voor je herstel?
Heb je er steun aan? Men laat jou op zwaardere momenten aardig in de steek als ik dit allemaal zo lees....

Klik om te vergroten...

Ik vroeg me eerlijk gezegd precies hetzelfde af..

De Zandman zei:

Heb jij eigenlijk iets aan die groepsgesprekken @Alinde ?
Zijn deze niet veel te zwaar voor je herstel?
Heb je er steun aan? Men laat jou op zwaardere momenten aardig in de steek als ik dit allemaal zo lees....

Klik om te vergroten...

Ik was daar al over aan t twijfelen maar nu is de kogel wel door de kerk. Ik hechtte veel waarde aan het feit dat we elkaar al zo lang kennen. Maar idd hier en nu… past het niet.

Voor het stuk bipolair heeft het me wel geholpen. Maar zoals ik schreef was eerst de structuur anders en hadden we een groep waarin mensen elkaar corrigeerden. Nu lijkt het alsof één persoon helemaal los kan gaan en mij elke keer in de rede kan vallen en de rest laat het gewoon gebeuren. Als er nog een achterwacht geweest was had ik die waarschijnlijk al lang een keer erbij geroepen want er gebeurt elke keer hetzelfde.

Waar ze me de laatste keer ook mee kwetste was: Ik had in de zomer verteld hoe mijn opname gegaan was. En dat was ze de laatste keer vergeten ofzo en toen snauwde ze: Ik kan ook niet alles onthouden he.
Andersom zou ik gezegd hebben, wat erg want je hebt het verteld maar ik weet het niet precies meer.

Eigenlijk zat ik al een tijd te twijfelen over de groep, waarbij ik het dus wel fijn vond dat we al zo lang in elkaars leven zijn. Maar zoals vandaag, dat ik heel netjes afzeg en dan in feite commentaar krijg omdat ik afzeg, dat is de druppel. Het heeft mij eerder ook in de weg gezeten om afscheid te nemen omdat zelfs een afscheid een geduw en getrek wordt en een discussie. Of dat iemand afscheid neemt en dan nog digitaal achterna gezeten wordt omdat het afscheid niet geaccepteerd wordt.

De vraag is ook of GGZ dit wel zou moeten faciliteren maarja.

Ik heb het idee, @Alinde , dat je weinig aan die gesprekken hebt.
Ze laten je dus vallen en 1 persoon kennelijk de leider geworden.
Dat kost allemaal heel veel energie, en deze energie heb je keihard nodig om overeind te blijven.
Ik zou, als ik jou was, eens heel goed bedenken of het nog iets voor je is.
Mijn eigen ervaringen met groepsgesprekken is zwaar negatief , ik zat in een groep van 10 man en ik heb er niet 1 beter zien worden.
Ik ging er slechter weg, dan dat ik er kwam...
De schade was zeer groot.
Ik ben er geen voorstander van....

Alinde zei:

Eigenlijk zat ik al een tijd te twijfelen over de groep, waarbij ik het dus wel fijn vond dat we al zo lang in elkaars leven zijn. Maar zoals vandaag, dat ik heel netjes afzeg en dan in feite commentaar krijg omdat ik afzeg, dat is de druppel.

Klik om te vergroten...

Snap ik. Ik denk dat je je dan opgejaagd voelt. Daarom zit ik ook niet bij een ptss praat groep.

Dank je Zandman. Helaas is onze GGZ overgestapt op groepsgesprekken voor de meeste dingen.
Aan deze groep heb ik echt veel gehad, maar ik had wel altijd een paar dagen nodig om bij te komen. En toen had ik die tijd. Nu ik niet meer zo veel vrij kan (of wil) plannen na het gesprek en de dagen erna, merk ik dat het inderdaad niet lukt.
Die maatschappelijk werkster over wie ik schreef was geweldig, ik ken haar ook van andere dingen. En daarmee kwam het ook niet voor dat je je afmeldde en dan in de groep moest verdedigen waarom, of op de groepsapp. Dan had ik bijv ook met haar er bij dingen kunnen vertellen over mijn opname en waren ze me ook niet steeds in de reden gevallen en hadden ze wellicht ook niet doordat ze er zelf steeds doorheen praatten stukken gemist.

Dan kun je ook nog besluiten bepaalde zaken wel met die MW te bespreken en dan hoefde je dat niet in de groep te discussiëren of het allemaal wel erg genoeg is om je af te melden. En hadden we ook niet steeds berichten van die ene man gekregen over hoe slecht het ging zonder dat hij verder zijn gezicht liet zien.

Ik had het liever op een nette manier gedaan maar ik realiseer me nu dat als je op een nette manier afscheid wilt nemen ze het waarschijnlijk ook niet accepteren want Pietje Puck neemt toch ook geen afscheid en die heeft alles nog veel erger.

In een normale groep heb je ook meer instroom en dan is het ook niet zo erg als iemand na een tijdje weer afscheid neemt. Hoe ik het zie is dit helemaal scheef gegroeid maar ik ben er ook klaar mee nu.

Kordie zei:

Snap ik. Ik denk dat je je dan opgejaagd voelt. Daarom zit ik ook niet bij een ptss praat groep.

Klik om te vergroten...

Ze gaat ook een beetje over mijn grens. Ik meld mij keurig netjes een dag van tevoren af, vertel dat ik van slag ben na een zwaar ZAG gesprek en deze week wat tijd neem voor mezelf. Ik wens ze een goede bijeenkomst.

En dat ze dan reageert door te zeggen dat ik toch moet komen bladiebladiebla. Dan lees je toch niet wat ik zeg?

Alinde zei:

En dat ze dan reageert door te zeggen dat ik toch moet komen bladiebladiebla. Dan lees je toch niet wat ik zeg?

Klik om te vergroten...

Precies dat.
Goede rede van jou.

Of ze wilt het niet lezen en door pushen.
Misschien zit er ook wel stukje van ongerustheid achter; "ze zal toch niet aan de wijn zitten"

Maar wat hier vooral mist is begrip voor je pittige ZAG

Toen ik aan de drank zat (en/of benzo's) zegde ik pas op de dag zelf af of helemaal niet. Dus mijn keurige berichtje van vanmorgen zonder typefouten gaf denk ik geen aanleiding om dat te denken. De bijeenkomsten zijn op woensdag.

Weet je, op zich is het niet zo erg als iemand zegt: Kom maar gewoon wel.
Het was voor mij de druppel na al die keren dat ze me in de reden is gevallen en heeft tegengesproken en vooral dat van de vorige keer toen ik zo verdrietig was. Ze ging gewoon door met die monoloog.

Sommigen van deze mensen hebben in het oude systeem bepaalde regelingen gekregen, bijv jarenlang een psycholoog voor 1 op 1 gesprekken. Kennelijk blijft dat ook doorlopen tot de dag van vandaag.
En die snappen niet mijn frustratie die ik op dit moment heb dat ik dat niet kan krijgen. Maar in plaats van dat dat benoemd wordt... ja er zijn grote verschillen... wordt daar ook weer overheen gepraat.

Ze kunnen nu niet aankomen dat Jantje en Pietje ernstiger zijn dan ik, ik kom net uit een klinische opname van 6,5 maand. Ga nou niet beweren dat Piet alles erger heeft.

Eentje vindt ook dat bij mij alles minder erg is omdat de familie nog bij elkaar is. Nouja was. Jullie weten dat in deze familie ook niet alles over rozen gaat.

Het gesprek met de psycholoog was oké maar het worden toch echt groepen of niets.

Maar er gaat iemand dood, hier, die 23 is. Het helpt mij niet om in een groep met onbekenden daarover te praten, diegene gaat toch dood en wat andere mensen daar over te zeggen hebben dat maakt eigenlijk niet uit. Het is sowieso pijnlijk.

Wel kwamen we op mindfullness waarmee ik beter leer met spanningen om te gaan.
En op beeldende therapie. Dat is wel in een groep maar draait minder om gesprekken. Dus van beide groepen gaat iemand contact met mij opnemen.

Toen was er tijd over en vroeg hij door over het ZAG. Ik heb verteld dat of de psychiater een black out had of dat mijn documenten niet op orde zijn. Dat leek hem idd ook een goede eerste stap, om het crisisplan op orde te krijgen evt met de Brijder samen.

Alinde zei:

Maar er gaat iemand dood, hier, die 23 is. Het helpt mij niet om in een groep met onbekenden daarover te praten

Klik om te vergroten...

Aah wat shit.
En inderdad, niet iets wat je zomaar in de groep gooit.

Maar het kan wel. Als je een goeie groep hebt. Ik heb veel meegemaakt en heb altijd gezegd dat ik niks deel.
Toch doe ik dat nu wel. Wel bij lotgenoten en behandelaar erbij.
Dus in hoeverre zijn die mensen gelijk als jij? Qua ziekte, verslaving etc?

Alinde zei:

Dankjewel.

Al heel lang geen meetings gedaan, ook omdat ik mijn energie meer overdag heb en minder s avonds. Terwijl er hier ook op zaterdagochtend en zondagochtend meetings zijn. Ben wel bij een herstelgroep geweest waar veel mensen zijn die ook naar meetings gaan dus die contacten zijn er idd gewoon. Ik zeg wel eerlijk dat er een paar markante figuren bij zitten waar ik ook een klein beetje voorzichtig mee ben.

Maar de basis voor contacten is er eigenlijk al omdat ik in januari heel intensief naar meetings geweest ben en als ik nu weer ga is dat gewoon oké. Ik was daar vrij abrubt weg toen met terugval en opname maar twee mensen heb ik op de hoogte gehouden en één is ook een keer langs geweest. Ik durf niet een oude bellijst te pakken want er is toch kans dat sommigen in de tussentijd teruggevallen zijn of afgehaakt maar idd als ik weer eens ga en vraag om een nieuwe lijst dan is dat natuurlijk prima.

Ik merkte ook een soort hierarchie van mensen die meer of minder doen binnen de community en daar probeer ik me dan afzijdig van te houden want ik ga niet beter herstellen oid als ik vaker de folders doe. Of hoe heet dat haha. t Is denk ik een enkeling die daar status uit haalt.

Meestal vond ik de meetings heel fijn. Alleen de mensen die echt drammen over die 90/90 vond ik lastig. Ik ken ook mensen die hersteld zijn met twee meetings in de week. Over 10 dagen zit ik sowieso op 90 dagen dus dan kunnen ze er wel over ophouden. Of heb je dan nog een 270/365 beweging?

Klik om te vergroten...

In herstel vraag ik me eigenlijk altijd af: "Hoe vrij wil ik zijn?"

Mijn ervaring met herstel is echt, de energie die ik erin steek, krijg ik er ook ècht weer uit. Ik krijg er super veel groei en mooie momenten voor terug.

Ik kan een aardige waslijst met redenen geven waarom een 90/90 in het begin van herstel heel raadzaam is.
Ook waarom de folders doen goed is voor herstel. Maar ik denk niet dat het hier op zijn plek is om daar verder op in te gaan. Dan wordt het een soort overtuigd betoog en dat is niet helpend denk ik.

Maar uiteindelijk is alles in het programma een suggestie. Take it or leave it.
Het is wel zo dat die suggesties vaak voor anderen hebben gewerkt en daarom worden ze doorgegeven. Het zijn onze 'best practices'.
Ervaring leert dat voor mij herstel pas ècht begint als ik deze suggesties begin toe te passen voordat denk: 'nee, dit is niets voor mij.'

Inmiddels heb ik geen 90/90 meer nodig. Zelf doe ik het erg goed op 3 meetings in de week. Veel verslaafden om me heen ook. Er zijn er behoorlijk veel die stevig in herstel staan, die drie keer per week gaan.

Maar uiteindelijk is NA, CA of AA geen 'meeting programma'. Het is een 12-stappen programma. Dat is de kern.

En als we dan terugkomen op hoe vrij ik wil zijn. Dan is daar de meeste winst te behalen. Stappenwerk doen met een sponsor.

Maar ook dat is slechts een suggestie 😉

Kordie zei:

Aah wat shit.
En inderdad, niet iets wat je zomaar in de groep gooit.

Maar het kan wel. Als je een goeie groep hebt. Ik heb veel meegemaakt en heb altijd gezegd dat ik niks deel.
Toch doe ik dat nu wel. Wel bij lotgenoten en behandelaar erbij.
Dus in hoeverre zijn die mensen gelijk als jij? Qua ziekte, verslaving etc?

Klik om te vergroten...

Ik vind dingen in een groep delen, hoe moeilijk ook, ontzettend helend werken.

Heeft erg veel te maken met vertrouwen geven en vertrouwen krijgen voor mij. Op de juiste plek, met de juiste groep, is dat echt heel heilzaam.
Dan gebeuren er dingen die 1-op-1 met een psycholoog niet kunnen gebeuren.

Alinde zei:

NA zijn ook mensen en mensen hebben wel eens dingetjes.

Klik om te vergroten...

Ja we komen niet voor onze zweetvoeten hè. Er komen alleen maar zieke mensen naar NA/CA/AA. Dat moeten we niet vergeten 🤣

En een deel probeert naar beste kennen en kunnen wel te groeien. Maar niemand is daarin perfect.

Ik ken het hoor. De eerste keer dat ik GSR werd, was dat voor mij meer een status en ego dingetje dan dat ik het echt deed om service te doen en de groep te helpen. Maar ook daarin ben ik weer wat gegroeid.

Daar doen we het eigenlijk ook voor. In het begin zei iemand me weleens: NA is een soort speeltuin waar je fouten mag maken. Zolang je er maar van leert. Je kan beter hier fouten maken, dan bij je baas. Het is dus ook een oefening voor de rest van de buitenwereld. Omdat we op de meetings vaak wat toleranter zijn naar elkaars gedrag.
Daar tegenover staat dat (de meesten dan) vaak ook wat toleranter zijn als we worden aangesproken op ons gedrag. Want daar kunnen we weer van leren en groeien 😎

Dankjullie wel en dankjewel ook dat het geen discussie hoeft te worden.

Mijn sponsor gaf tijdens mijn opname aan dat het goed me daar op te richten op dat moment en geen twee programma´s tegelijk te doen, met 12 stappen. Ik had mijn bigbook wel mee naar de kliniek en er was een bureau dus misschien had het wel gekund. Het had misschien de focus wat meer bij mijzelf gehouden en niet bij de intriges op de afdeling.
Wat ik nu gedaan heb is in de vrije uren veel afleiding zoeken, meestal met vriend. Stand, bos, meren, steden, we zijn overal geweest. Waarvan ik nu denk hoe kun je dat allemaal doen tijdens een opname op een gesloten afdeling.... wij konden het.

Ik merkte bij het roken eens wat onderlinge strubbelingen met iemand die de folders deed en iemand die een meerdaags evenement organiseerde maar daar moet ik me helemaal buiten laten. NA zijn ook mensen en mensen hebben wel eens dingetjes.

Het is idd goed om weer meetings te gaan pakken. Ik maak me nu zo druk om GGZ als organisatie en ik schiet er helemaal niks mee op. Echt helemaal niks.

Ik heb overigens wel regelmatig geshared, ik vind dat niet moeilijk. Soms weet ik zeker dat ik iets wil zeggen, soms niet zeker, en dan komt er een stilte en dan ga ik praten of ik laat het voorbij gaan. Alles mag.

Ik wilde schrijven dat ik bijna mijn 9 maanden muntje ga krijgen. Maar ik bedoel 90 dagen, haha. Deze 90 dagen voelen als 9 maanden denk ik.

In september had ik een appje van een vriend die ik al van de kleuterschool ken. Ik had m eerder al laten weten opgenomen te zijn en het appje was voor mij op dat moment niet echt passend. Iets van 'ga eens kijken bij Piet want die heeft een nieuwe zaak'.
Toen niets mee gedaan maar nu had ik gedroomd van die club en heb even laten weten dat ik over ze gedroomd had, dat ik opgenomen was en dat ik alsnog wel eens wil kijken bij Piet zijn zaak. En hem gefeliciteerd dat zijn broer getrouwd is want dat hoorde ik laatst.

Voor hem is opname in een verslavingskliniek geen dagelijkse kost maar dat hoeft ook niet. Als hij iets wil weten mag hij het vragen en anders kletsen we lekker over Piet en zijn broer die getrouwd is.

Zo is het mij nog niet uitgelegd, die speeltuin, maar mooi!

Er zijn er veel die (weer) werken, ook fulltime en daarin is er ook een verschil met mensen die zich fulltime voor de club inzetten.

Maar daar hoef ik idd niet in mee te gaan in de strubbelingen.

Ik merk vandaag dat het me moeite kost om gewoon even de was en de afwas te doen. Afgelopen week was erg belastend. Vriend had gebeld en ik belde even terug maar kreeg zijn collega aan de lijn, kon bijna huilen. Emmertje zit een beetje vol. Straks naar Brijder maar alleen voor antabus.

Medicatiepoli is fijn. Ze vragen hoe het gaat en dat is even kort to the point. Hoe gaat het, hoe voel je je daarbij, klaar.
Er is een klein park daar waar op zich niks aan is (echt alleen gras en een pad) maar als je de tijd neemt zie je toch een boom, een vogel, een mooie plant.

Voor herstel is dat nu wat ik het meeste nodig heb. Even buiten, even wind door mijn haar.

Niet nog meer praten in kamertjes. Alles moet vooral bezinken.

Teveel gesprekken voeren is niet goed voor je @Alinde. Je moet de tijd nemen om eea te verwerken en te laten bezinken!
Anders ga je geestelijk kapot....
En straks zul je op eigen benen moeten staan, zonder alle hulpverlening.
Dat moment kan nu nog ver weg lijken, maar de tijd gaat sneller dan je denkt!

De Zandman zei:

Teveel gesprekken voeren is niet goed voor je @Alinde. Je moet de tijd nemen om eea te verwerken en te laten bezinken!
Anders ga je geestelijk kapot....
En straks zul je op eigen benen moeten staan, zonder alle hulpverlening.
Dat moment kan nu nog ver weg lijken, maar de tijd gaat sneller dan je denkt!

Klik om te vergroten...

Mee eens.
Soms een gesprek voeren lijkt me goed en ook wel belangrijk. Wat er gebeurd is in je eigen leven en wat besproken wordt heeft tijd nodig om te verwerken en dat kan denk ik ook niet met teveel gesprekken.

Dank je Zandman.
Voor bipolaire stoornis blijf je meestal wel bij GGZ, ook omdat ze de lithium moeten monitoren.
En de WMO kan ook verlengd worden.

Maar je hebt een punt. Toen ik deze week dacht, kan ik niet een vriendin bellen - toen zag ik hoe mijn telefoon vol namen van hulpverleners staat. Er zijn wat vriendinnen ver weg, die niet goed de situatie kennen (ging even over die zieke persoon) die ik dan ook niet out of the blue bel over iets of iemand die ze helemaal niet kennen.

Morgenavond is er een meeting waar ik heen wil. Daar zijn idd mensen waar ik op de langere termijn iets aan kan hebben.

Vriendschappen gaan hier niet vanzelf. Vroeger wel, bijna vanzelf. Maar er kwam een moment dat iedereen leek te verhuizen, ik zelf ook. Zoals dat vaak gaat bij hoogopgeleiden tussen de 25 en 30: men zoekt een baan, een huis, vindt een relatie en is niet meer aan 1 plaats gebonden. Lange tijd ben ik nog heen en weer gereisd voor alle mijlpalen maar ergens glipte het door mijn vingers.
Daarna volgde een tijd waarin ik mensen vond via GGZ of online maar ook daar de afstand, en met de GGZ-mensen escaleerde het toch vaak als beiden in een mindere periode zaten. Met de online contacten trouwens ook.

De GGZ-groep die ik deze week noemde, voelde wel als vriendschap, maar dan niet met de bedoeling elkaar tussentijds te bellen of appen. We spraken elkaar op die ene ochtend in de maand en ik sprak ze daarbuiten niet. Dat was ook het aparte omdat twee dames elkaar wel regelmatig spraken.

De meetings zijn idd een goede plek om mensen te ontmoeten. Wie weet zijn er meer die nu soms een rondje willen lopen. Alleen dat zou al fijn zijn.