Tijd van bezinning - nu

Toen ik aan de drank zat (en/of benzo's) zegde ik pas op de dag zelf af of helemaal niet. Dus mijn keurige berichtje van vanmorgen zonder typefouten gaf denk ik geen aanleiding om dat te denken. De bijeenkomsten zijn op woensdag.

Weet je, op zich is het niet zo erg als iemand zegt: Kom maar gewoon wel.
Het was voor mij de druppel na al die keren dat ze me in de reden is gevallen en heeft tegengesproken en vooral dat van de vorige keer toen ik zo verdrietig was. Ze ging gewoon door met die monoloog.

Sommigen van deze mensen hebben in het oude systeem bepaalde regelingen gekregen, bijv jarenlang een psycholoog voor 1 op 1 gesprekken. Kennelijk blijft dat ook doorlopen tot de dag van vandaag.
En die snappen niet mijn frustratie die ik op dit moment heb dat ik dat niet kan krijgen. Maar in plaats van dat dat benoemd wordt... ja er zijn grote verschillen... wordt daar ook weer overheen gepraat.

Ze kunnen nu niet aankomen dat Jantje en Pietje ernstiger zijn dan ik, ik kom net uit een klinische opname van 6,5 maand. Ga nou niet beweren dat Piet alles erger heeft.

Eentje vindt ook dat bij mij alles minder erg is omdat de familie nog bij elkaar is. Nouja was. Jullie weten dat in deze familie ook niet alles over rozen gaat.

Dank je.

Mijn argument was om zo min mogelijk te praten deze week. Gisteren dus heel intensief gepraat, morgen komt mijn thuishulp en dat is ook altijd even praten, donderdag heb ik psycholoog (vervolg intake) en ik heb wat contactmomenten Brijder.

Voor de rest probeer ik dus zo min mogelijk te praten. Bij dagbesteding zeg ik alleen het hoognodige en zoek ik niet de gezelligheid op. Typen, zoals hier, kost me veel minder moeite en dan kan ik ook zelf bepalen wanneer ik reageer.

Ze hebben denk ik geen idee hoe kut het is om in een klein hokje met familie en een psychiater de crisissen nog eens te bespreken. Ik ben kapot. Ik hoef even niet de relatieproblemen of geldproblemen van andere mensen aan te horen en dat is mijn keuze. Ik kan het er ook niet bij hebben.

Heel gezellig gegeten bij twee mensen.

Ik had eens laten vallen dat ik wel op hun kat wilde passen in de vakantie, mocht dit nodig zijn. Ik dacht dat het etentje misschien was om het over de katten te hebben maar dat was helemaal niet zo. Het was echt voor de gezelligheid en het was ook heel gezellig.

Het was gewoon leuk en ontspannen. Ik had mijzelf voorgenomen om tot uiterlijk 20 uur te blijven maar anders hadden we zo nog een tijd door kunnen praten. Terwijl we elkaar alleen oppervlakkig kenden tot vandaag.

Dus dat kan ook gewoon Terwijl ik maandag wel zoveel spanning had dat ik op het punt zat dat ik voorheen wel alcohol gehaald zou hebben. Omdat je dan denkt dat die spanning anders niet weggaat. En dan was ik er nu veel slechter aan toe geweest. Nu heb ik gewoon relaxed bij die mensen gegeten.

Het doet mij besluiten dat ik de voorgestelde groepstherapien van de psycholoog ook niet ga doen. Ik kan het gewoon niet, nu, in een groep naar andermans problemen luisteren.

Alleen beeldende therapie wil ik wel doen. Dat was één van de suggesties. Dat je niet steeds hoeft te praten maar er een creatieve uiting van kunt maken.

Bij groepsgesprekken moet je erg oppassen, dat de problemen van anderen niet jouw problemen gaan worden.
Het is soms moeilijk je grenzen te bewaren!
Ga er nooit overheen, soms word je gepusht om er toch mee door te blijven gaan ook al ben je helemaal stukgetherapied.
Dat is mij ook overkomen en dat Levert schade op. En dan moet je dat weer extra gaan verwerken.
Pas hier echt voor op!

In het begin was ik mij daar heel bewust van. We sloten toen af met maatschappelijk werkster en dan nam ik niets mee naar huis.
Dan had ik wel tijd nodig om dingen te laten landen maar ik was niet echt met die anderen bezig tussendoor.

Het was te verwachten dat dat allemaal ging veranderen. Geen begeleiding meer, appjes van Willem vanuit het ziekenhuis, praten over iemand die er niet is want men maakt zich zorgen... Ik toch voor één keer met die Willem geprobeerd af te spreken want straks lag hij dood in huis... weten dat er over je gepraat wordt als je er zelf niet bij bent... zelf helaas een keer wat noodkreten gestuurd tijdens een terugval (1 x).... twee keer een mijlpaal bijgewoond van iemand van de groep.... 1 x een condoleance toen een kind van een groepslid overleed.... en nog veel meer. Je leest het, vergeleken met hoe het begon is het helemaal buiten proportie gegaan.
Het valt me ook al een tijd op dat GGZ er geen nieuwe mensen meer naartoe stuurt.

Misschien bekijken zij het heel anders. Allemaal heel betrokken bij elkaar, iedereen gaat bij Willem op bezoek behalve Alinde. Alinde komt met verhalen over verslaving en klinieken en daar kunnen zij niets mee. Alinde gaat opeens heel hard huilen maar die kan gewoon naar haar ouders want die heeft nog ouders en de rest niet meer.

Wat ik zeg, ik denk vooral dat de intake bij de psycholoog snel klaar is: Ik wil geen praatgroepen.

Alinde zei:

Wat ik zeg, ik denk vooral dat de intake bij de psycholoog snel klaar is: Ik wil geen prpraatgroepen.

Klik om te vergroten...

Dit lijkt mij, maar wie ben ik, een heel verstandige beslissing!
Een kennis van mij uit de ggz zei tegen mij:
Je kunt beter werken op het land met een boer die goeie positieve praat heeft!
Em dat ben ik helemaal met hem eens.

Helemaal gelijk heeft hij.

Je kunt je tijd helemaal vullen met GGZ-gerelateerde dingen en groepjes maar je blijft er dan ook in hangen. Voor GGZ wel handig want dan kunnen ze je monitoren maar het voelt alsof je gevangen zit in een GGZ-gevangenis.
Ik moet zeggen, ik heb vandaag de gesprekken bij dagbesteding maar zijdelings gevolgd maar dat ging NIET over GGZ.
Mijn vorige dagbesteding daar ging het heel vaak over mensen die naar de psychiater gingen, bij de psychiater geweest waren, nieuwe medicatie hadden, last van de medicatie hadden etc etc. Op die plek waar ik nu zit is dat volgens mij veel minder en ik kan mij ook voorstellen dat deze groepsbegeleidster dat wel de kop indrukt als het wel zo is.

Iemand vroeg hoe mijn oud en nieuw geweest was en het is ook niet in me opgekomen om te beginnen over alcoholvrije oud en nieuw want ik ben verslaafd etc etc. Dat was gewoon een leuk gesprek.

Een bekende van mij, wel van GGZ, zegt dat hij al die groepjes met ervaringsdeskundigen niet wil en daar heel duidelijk in is en dat zijn hulpverleners dat nu ook weten en dat onderwerp is gewoon klaar.

Tijd om me te focussen op gezonde dingen. Wel vind ik het fijn om nog wat contact te hebben met mensen die met verslaving te maken hebben (meetings of herstelgroep) maar niet meer iets wat zo ingewikkeld wordt als bovengenoemde GGZ-groep.

In 2005 was er een leven voor de opname en een leven erna. Tijdens die opname ben ik kwetsbaar geworden, ben ik veel kwijt geraakt en kreeg ik een diagnose. Daarna voelde ik mij ziek en kwetsbaar en zo heb ik mij waarschijnlijk ook opgesteld.

Ook bij de opname van 2024 is er een 'voor' en 'na'. Hier heb ik tussen de jongens van de straat gezeten. Ik ben juist weerbaar geworden. Geen bitch hoop ik. Maar ook niet meer een zielig vogeltje dat overal ja en amen op zegt.

Take it or leave it.

Geslapen tot 9.10. Best lang voor mij. Heel veel gedroomd.
Ik hoop dat die mensen van die groep me vandaag met rust laten. Groep is vanmorgen en het zou mij niet verbazen als ze weer gaan bellen.

t Is nog koud in huis, ik zet de verwarming altijd laag s nachts.

Het is lekker om een ochtendje te lummelen en in mijn eigen tempo op te starten. Misschien mag ik ook gewoon zo'n ochtend hebben in de week.

Iedereen denkt dat dat haasten naar die dagbesteding zo goed voor me is maar ik weet het niet. Ochtendspits enzo.

De ochtenden met vriend zijn ook anders. Overleggen over de douche, huisgenoot vliegt in en uit, begeleiding komt een praatje maken. Overleggen wat we gaan doen. Meestal belt er nog wel een vriend. Hij wil altijd even journaal kijken.
Ik werk op dit moment niet en dan heb ik toch ook het recht om thuis een ochtendje rustig te doen. Mensen denken dat het goed is om alles vol te plannen en ik voel mij bij GGZ ook gepusht daartoe maar volgens mij is zo'n ochtend rust ook goed voor mijn herstel.

Die groep voelde denk ik al langer als moeten. Ik deed het ook om bij GGZ te kunnen zeggen, ik zit al in een praatgroep en één praatgroep is genoeg. Het was één keer in de maand twee uur en dan had je allemaal een kwartier tot een halfuur om te vertellen. Ik was dan vooraf al bezig met wat ik wilde vertellen, zo kort en bondig mogelijk. Dingen over mijn familie kon ik niet zo goed bespreken want dan kwamen er alweer scheve ogen van mensen die helemaal geen contact met familie hebben.
Het was ook fijn soms, met mensen die je al zo lang kent, maar door in die groep te zitten was ik ook altijd bezig met bipolair zijn, ofzo. In de tijd in de kliniek dacht ik heus niet elke dag 'ik ben bipolair'. Je dacht: We gaan sporten, wat zit Kareltje te smakken, wat gaan we eten. De observaties hebben wel bevestigd dat ik het ben, maar ik was me niet zo heel bewust de hele dag.

Maar ook als ik bijv vertelde over mijn psychose in de kliniek, later bij de groep, dan was er wel weer iemand die het erger had gehad.

Discussie bij die groep ging ook nog even over ambulante hulp thuis op praktisch gebied. Ik heb er een gehad die ook gewoon een emmer sop pakte als dat nodig was maar die was tijdelijk.
Er zijn dus ook thuishulpen die wel zeggen dat je een emmer sop moet pakken maar het zelf niet zullen of mogen doen.

Bij die ik nu heb is het me niet zo duidelijk. Of je ook kunt zeggen, ik doe de badkamer, doe jij de wc. Elke organisatie is weer anders. Ja makkelijkst is om het straks gewoon te vragen als ze komt.

Anyway volgens GGZ-groepslid was het belachelijk dat ik alleen al dacht dat die mensen misschien een emmer zouden pakken. Want zij had jaren eentje gehad en die had nog nooit een emmer aangeraakt.

Leek mij niet zo raar als iemand komt voor praktische zaken, dat diegene dan ook met de handen wil werken maar dat is geloof ik te simpel gedacht.

Dank je Zandman.
Voor bipolaire stoornis blijf je meestal wel bij GGZ, ook omdat ze de lithium moeten monitoren.
En de WMO kan ook verlengd worden.

Maar je hebt een punt. Toen ik deze week dacht, kan ik niet een vriendin bellen - toen zag ik hoe mijn telefoon vol namen van hulpverleners staat. Er zijn wat vriendinnen ver weg, die niet goed de situatie kennen (ging even over die zieke persoon) die ik dan ook niet out of the blue bel over iets of iemand die ze helemaal niet kennen.

Morgenavond is er een meeting waar ik heen wil. Daar zijn idd mensen waar ik op de langere termijn iets aan kan hebben.

Vriendschappen gaan hier niet vanzelf. Vroeger wel, bijna vanzelf. Maar er kwam een moment dat iedereen leek te verhuizen, ik zelf ook. Zoals dat vaak gaat bij hoogopgeleiden tussen de 25 en 30: men zoekt een baan, een huis, vindt een relatie en is niet meer aan 1 plaats gebonden. Lange tijd ben ik nog heen en weer gereisd voor alle mijlpalen maar ergens glipte het door mijn vingers.
Daarna volgde een tijd waarin ik mensen vond via GGZ of online maar ook daar de afstand, en met de GGZ-mensen escaleerde het toch vaak als beiden in een mindere periode zaten. Met de online contacten trouwens ook.

De GGZ-groep die ik deze week noemde, voelde wel als vriendschap, maar dan niet met de bedoeling elkaar tussentijds te bellen of appen. We spraken elkaar op die ene ochtend in de maand en ik sprak ze daarbuiten niet. Dat was ook het aparte omdat twee dames elkaar wel regelmatig spraken.

De meetings zijn idd een goede plek om mensen te ontmoeten. Wie weet zijn er meer die nu soms een rondje willen lopen. Alleen dat zou al fijn zijn.

Deadwing zei:

Mee eens.
Soms een gesprek voeren lijkt me goed en ook wel belangrijk. Wat er gebeurd is in je eigen leven en wat besproken wordt heeft tijd nodig om te verwerken en dat kan denk ik ook niet met teveel gesprekken.

Klik om te vergroten...

Dank je. Deze week viel het me op dat de gesprekken niet eens echt over mij gingen maar meer, welke organisatie doet wat. Hoe zit het met de familie. En dat begint me nu idd op te breken want ik kan er zo weinig mee als bij GGZ iets mis gelopen is.

Gisteren bij de psycholoog heb ik even iets persoonlijks genoemd en zijn reactie was dat groepsgesprek X daar heel goed voor werkt. Maar dat is dus niet wat mij nu helpt.
Dit zijn twee gesprekken bij de psycholoog geweest voor doorverwijzing maar niet voor een traject 1 op 1 bij hemzelf.

Daar in de weilanden was wel even lekker. Het blijft lastig omdat mijn ouders ook vaak over GGZ beginnen en hoe alles nu geregeld is. Mijn vader (die iets mankeert) was nu een model aan het ontwikkelen voor GGZ, Brijder en Parnassia om beter te kunnen samenwerken. Lief bedoeld maar niet de bedoeling maar dat heeft ook met zijn aandoening te maken.

Morgen schaatsen op de ijsbaan en ik hoop dat dan alles uit mijn hoofd waait.

Straks schaatsen. Hopelijk kom ik dan wat meer in mijn lijf en wat minder in mijn hoofd. Ben ook benieuwd wat mijn stappenteller doet bij schaatsen.

Schaatsen was lekker!

Ik moest wat ophalen bij ouders. Moeder blijkt zich ook zeer onvoldaan te voelen na ZAG van maandag. Ik zei dat ik liever geen verwijten wilde maar ze zei dat ze dat helemaal niet bedoelde. Maar dat er nog steeds niets concreet is.

Mijn vriend was mee en buiten zei ik dat iedereen wel trots mag zijn dat ik toch niet ben teruggevallen maandag. Maar vriend is elke dag trots dus dat hoeft hij niet extra te zeggen.

Het zou er wel een dag voor geweest zijn. Broers nemen vrij voor zo’n gesprek, ouders kunnen een dag niet oppassen, maar je komt eigenlijk geen stap verder.

Bij Brijder loopt t wel gestroomlijnd, die hele organisatie zit gewoon beter in elkaar denk ik.

Wel lekker weekend gehad en morgen een rustige maandag.

Vandaag een kast uit elkaar gesloopt bij mensen die m gratis weggeven, voor degene die m ook uit elkaar haalt. Het heeft best lang geduurd voordat we een afspraak hadden (van mijn kant) en ik had bijna verwacht dat ze zouden zeggen, hij gaat naar iemand anders. Iig hij is nu uit elkaar en ergens komende week heeft vriend vervoer om hem op te halen. Het is echt een mooie kast! Mooier dan verwacht. Uit elkaar gehaald met vriend en dat ging heel gestroomlijnd zonder ruzie. Hij zei zelf dat hij niet vaak een meubelstuk gemaakt of gesloopt heeft zonder te schelden, haha. Ik had ook eigenlijk verwacht dat het met een boel gemopper gepaard zou gaan maar dat viel vandaag erg mee.

Ik schreef een aantal weken geleden over zijn nachtelijke eetbuien. Toen deed hij er nogal lacherig over maar inmiddels praat hij er ook wel over met mensen, het inzicht begint te komen. Mensen zeggen ook wel dat hij erg gegroeid is
Als hij overdag normaal eet heeft hij s nachts ook minder trek denk ik.

Er zijn binnen het begeleid wonen complex nogal wat gedoetjes. Het laatste jaar werd er voor mij ook steeds meer over begeleid wonen gesproken omdat ik telkens terugviel in gebruik. Ik ben toch blij dat ik daar niet voor gekozen heb. Toch vaak conflicten tussen de huisgenoten en nu moeten een paar huizen opnieuw ingedeeld worden omdat het onhoudbaar is geworden.

Morgen maar weer met de stappenteller op stap. Vandaag mijn stapjes niet gehaald helaas.

Morning.

Vriend krijgt een nieuwe huisgenoot, hij gaat deze morgen ontmoeten. Ze zitten nu met 2, waarvan de ander vaak weg is. De nieuwe voldoet qua omschrijving aan iemand die ik uit de kliniek ken en ik zou er wel van balen als hij dat is. Ik wilde die laatste periode van de kliniek liever vergeten. Ik zat er niet lekker meer, had geen energie meer om sociaal te doen, deed niet meer mee aan de spelletjesavonden, zat buiten de programma-onderdelen veel op mijn kamer. Niet fijn om straks weer met iemand uit die tijd te maken te hebben.
We weten het nog niet zeker... morgen meer.

Morgen eet ik bij mijn ouders. Mijn moeder baalde ook van het ZAG. Er moet toch nog iets gebeuren want nog steeds staan er geen goed signaleringsplan, behandelplan en crisisplan in en als ik het nu zo laat staat het er met Sint Juttemis ook niet in maar het is wel irritant.

Mijn huis is nog koud, ik heb ff nergens zin in en ik heb nog geen koffie gehad. Eerst dat laatste dan maar eens.

Huisgenoot is waarschijnlijk degene die ik bedoel, maar die schijnt nu heel rustig te zijn. Grappig want ik ken m als heel druk maar dat is wat alcohol afkick met je doet.
Dan is t vast een prima vent. Hoop dat hij op zijn nieuwe plekje op zijn plek zit straks. Hij houdt van natuur en er is een natuurgebied dichtbij.

Nee idd geen invloed. En deze persoon vond ik in het begin heel aardig, maar zoals dat gaat, na een paar maanden samen in een groep ben je het soms zat. Het is eigenlijk meer die periode waar ik een bepaald gevoel bij heb en niet die persoon op zich.

Ik ben met de stappenteller op stap en heb al bijna genoeg gewandeld. Maandagochtend is t lekker rustig overal.