Tijd van bezinning - nu

Mijn vorige ambulant van de Brijder kende mijn jongste broer en schoonzus zijdelings. Daar kwamen we na een paar behandelingen achter.

Hij zei ook dat het idd erg om dure spulletjes draait bij hun. Tja als we weer contact zouden hebben, hoeft het van mij niet om dure spulletjes te draaien. Ik heb wel eens meegemaakt dat ze op mijn eigen verjaardag niet met mij gepraat hebben alleen maar over dure spullen. Wat een kater had ik daarvan.
Mijn moeder had het wel door, die zei, dit was niet zo leuk he.
Ik had echt lang in de keuken gestaan toen maar ze letten niet eens op het eten.

Casrus zei:

Heb je nu ergens het idee "dat er nog wat moet komen"?

Heb zelf ook gymnasium gedaan en hoewel ik na drie studies aan drie verschillende universiteiten (met jaren van werk ertussen) en zeven jaar studie zonder diploma de universiteit heb verlaten, vind ik ergens dat er toch meer had moeten gebeuren.

Ik kende en heb mensen ontmoet die hun studie niet afgemaakt hadden, maar toch hele bedrijven opgebouwd hebben in hun studierichting.

Die kans heeft zich voor mij niet voorgedaan, hoewel ik er toch erg veel moeite heb gedaan (bestuursjaar en een studiereis en ons tijdschrift).

Klik om te vergroten...

Ja ik heb zeker steeds het idee gehad: Het moet nog beginnen.
Misschien wel gezond omdat het me wel bezig heeft gehouden. Ik heb veel vrijwilligerswerk gedaan en best uitdagende dingen, dat heeft me lange tijd op de been gehouden en ik heb er veel geleerd.

Heb ook nog een opleiding gedaan die door UWV betaald werd maar t was net voor Corona en ik heb er toen niets mee gedaan. En zoals dat gaat, de zoveelste wisseling van arbeidsdeskundigen, ik weer in de lappenmand, Coronatijd, etc.

Vooral heb ik steeds het idee gehad dat ik hoopte de medicatie nog te kunnen afbouwen en dan nog een gezin te kunnen beginnen. Als ik de juiste partner zou treffen. Nu nog steeds niet van de medicatie af en nu ook te oud... dus ik probeer me heel bewust te zijn van het gezin van mijn broer en die kids bewust mee te maken.

Maar ook idd vanuit mij familie. 'Alles kan nog'. Mijn moeder heeft tussen haar 50e en 60e nog een carrièreswitch gemaakt en een opleiding gedaan. 'alles kan nog'. Mijn vader heeft gewerkt tot hij Parkinson kreeg en er bijna bij neerviel. Dat is toch ook niet goed. Stel dat ik liever gewoon bij de dagbesteding blijf dan zou dat ook goed moeten zijn. Waarbij ik niet zeg dat ik dat wil.... maar het is nog zo vroeg nu.

Alinde zei:

Mijn vorige ambulant van de Brijder kende mijn jongste broer en schoonzus zijdelings. Daar kwamen we na een paar behandelingen achter.

Hij zei ook dat het idd erg om dure spulletjes draait bij hun. Tja als we weer contact zouden hebben, hoeft het van mij niet om dure spulletjes te draaien. Ik heb wel eens meegemaakt dat ze op mijn eigen verjaardag niet met mij gepraat hebben alleen maar over dure spullen. Wat een kater had ik daarvan.
Mijn moeder had het wel door, die zei, dit was niet zo leuk he.
Ik had echt lang in de keuken gestaan toen maar ze letten niet eens op het eten.

Klik om te vergroten...

Je jongste broer lijkt me iemand met flink wat kapsones..Ik zou hem zelf links laten liggen als hij mijn broer(tje) was..Moet niks van dit soort types hebben.

Nu vergroot ik het misschien een beetje uit.

Maar ik zie wel dat ik niet meer het zielige zusje hoef te zijn en hij mijn grote held ofzo. In het dorp was ik op een gegeven moment ook 'zus van' omdat hij altijd overal bij was in altijd in the picture. En soms in de media idd.
Eén keer in de zomer had hij het ook voor elkaar op de voorpagina van het plaatselijk dagblad te staan. Het moet 2,5 jaar geleden geweest zijn. Dat is dan natuurlijk ook gesprek van de dag.

Dat groeit natuurlijk ook scheef, die ene broer die altijd in de krant staat en die ene zus die altijd ziek is en in klinieken zit. Misschien schets ik het nu heel zwart wit.

Maar hij mag best weten dat die ellenlange appjes over wat ik allemaal zou moeten, heel storend waren. En dat de manier waarop ze de familiegesprekken aangepakt hebben (onder leiding van jongste broer) ook schadelijk waren. Dat kan ik nu ook wel eens terugkoppelen.

Vriend klaagde wel eens dat zijn familie te weinig betrokken was maar die gaan dan ook echt niet op de stoel van hulpverlener zitten. Ik vind trouwens dat hij erg overdreven heeft want ik zie gewoon een club leuke mensen, maar alles wat hiervoor gebeurd is daar ben ik natuurlijk niet bij geweest. Maar no way dat die op een verjaardag opeens allemaal in de rol van hulpverlener kruipen en er zo'n soort gesprek ontstaat. Eén van zijn zwagers heeft ooit ook behoorlijk gebruikt maar die kon er zelf nog mee stoppen in die tijd. Die is al best begripvol.

Vriend belde en die snapt het best wel met jongste broer.

M hielp mij wel eens met klusjes maar dan ook altijd alleen het klusje. Geen bakkie, altijd meteen weg, altijd haast. Zijn vriendin had de auto nodig of hij was eigenlijk nog aan t werk of hij moest sporten, altijd snel weg.
En vooraf steeds telefoontjes dat hij wat eerder kwam, wat later kwam, eerst ging sporten, toch later ging sporten. En dan vanuit de sportschool dat hij geen zin had om te sporten dus dan kwam hij wat eerder. En natuurlijk meteen weer weg. Misschien ten overvloede: Hij heeft trekjes van ADHD.
Waarop ik meestal vroeg, kom je nu wel of kom je nu niet. Anders moet ik wat anders regelen.

Misschien ziet hij het helemaal anders. Dat hij een zus heeft die niks zelf kan. Dat ze altijd precies tijdens werktijd en sporttijd iets had wat kapot ging en dat dat altijd precies was als zijn vriendin de auto nodig had. (Ineens denk ik: Heeft die jongen eigenlijk geen fiets?)
Dan is het goed om te praten natuurlijk.

Ons contact draaide eigenlijk alleen op hulpvragen van mijn kant. Uiteraard heb ik vaak hulp aangeboden toen zij hun huis gingen opknappen maar zij wilden alleen professionals want alles moest perfect. Wel heb ik een keer op hun kat gepast een paar dagen. Ze hebben een perfecte kat en die kreeg ook het beste van het beste eten.

Wat ik nu schrijf is van voordat mijn verslaving uit de hand liep. Heb bij het oppassen op de kat ook niet hun drankenkast aangeraakt. Maar het zou goed zijn om ook eens uit te spreken hoe ik het zag, vóórdat die verslaving ging spelen.

Nog iets, tijdens mijn eerste Detox hebben mijn jongste broer en zijn vriendin mijn huis opgeruimd. Wel in overleg. Er waren geen flessen etc meer aanwezig dat had ik voor mijn detox opgeruimd.

Ze hadden werkelijk alles in verhuisdozen gedaan, al mijn spullen. Waardoor ik thuiskwam in een huis waar ik helemaal niks meer kon vinden. Dat was ook heel raar en heel onhandig. Ook niet categorie bij categorie, gewoon in het wilde weg alles in dozen gedaan en ook niks op de dozen geschreven. Ook daar zal hun versie van het verhaal heen anders zijn maar het was super onhandig. Ik had mijn spullen van de kliniek bij de hand maar verder greep ik dus mis bij alles.

Dat ze alle was gedaan hadden was wel fijn.

Maargoed ook hier zal hun versie van het verhaal heel anders zijn. Of ze dachten, die komt fris terug van de Detox en gaat lekker dozen uitpakken. Dit heeft mijn toenmalige ambulant wel teruggekoppeld tijdens het familiegesprek, dat het geen relaxte thuiskomst was zo.

Alinde zei:

Mijn jongste broertje wil praten. Ik heb gevraagd aan Ed van Brijder of die er bij wil zijn. Ik moet zeggen dat ik het ook wel lekker rustig vond om hem een tijd niet te zien. Altijd dat gepraat dat alles maakbaar is. Altijd alsof hij alles het beste van het beste doet en heeft. Over dure spullen en verre reizen. Bah. En ik wil op mijn laptop verdomme. Ik weet nog niet wanneer ik aan dat gesprek toe ben.

Klik om te vergroten...

De dynamiek tussen broers en zussen en broers en zussen onderling kan heel ...speciaal... zijn.

Zie ook de geweldige film Whatever Happened to Baby Jane over twee zussen die samen in een huis wonen, gespeeld door Joan Crawford en Bette Davis.

Ik vind zelf dat 'gesprekken' niet zo vruchtbaar zijn over dit soort dingen. Tenzij in een bar ...af en toe... met mensen die veel ouder zijn.

Levenservaring is altijd beter dan 'praatjes' en er zijn zoveel 'praatjes'...

Kordie zei:

Ik kan me voorstellen dat dat als falen voelt. Heb je nu wel een baan of hoef je niet te werken omdat je er financieel oke bij zit?

Klik om te vergroten...

Op dit moment niet, maar ik woon gratis en ik krijg steeds geld op mijn rekening overgemaakt van mijn moeder. Waar ik overigens niet om gevraagd heb, maar altijd handig is.

Dit jaar ga ik weer werken op de Keukenhof, waarna ik eindelijk mijn studieschuld helemaal af hoop te betalen. Af en toe werk ik zwart.

Maar nu hoeft dat niet.

Alinde zei:

Nu vergroot ik het misschien een beetje uit.

Maar ik zie wel dat ik niet meer het zielige zusje hoef te zijn en hij mijn grote held ofzo. In het dorp was ik op een gegeven moment ook 'zus van' omdat hij altijd overal bij was in altijd in the picture. En soms in de media idd.
Eén keer in de zomer had hij het ook voor elkaar op de voorpagina van het plaatselijk dagblad te staan. Het moet 2,5 jaar geleden geweest zijn. Dat is dan natuurlijk ook gesprek van de dag.

Dat groeit natuurlijk ook scheef, die ene broer die altijd in de krant staat en die ene zus die altijd ziek is en in klinieken zit. Misschien schets ik het nu heel zwart wit.

Maar hij mag best weten dat die ellenlange appjes over wat ik allemaal zou moeten, heel storend waren. En dat de manier waarop ze de familiegesprekken aangepakt hebben (onder leiding van jongste broer) ook schadelijk waren. Dat kan ik nu ook wel eens terugkoppelen.

Vriend klaagde wel eens dat zijn familie te weinig betrokken was maar die gaan dan ook echt niet op de stoel van hulpverlener zitten. Ik vind trouwens dat hij erg overdreven heeft want ik zie gewoon een club leuke mensen, maar alles wat hiervoor gebeurd is daar ben ik natuurlijk niet bij geweest. Maar no way dat die op een verjaardag opeens allemaal in de rol van hulpverlener kruipen en er zo'n soort gesprek ontstaat. Eén van zijn zwagers heeft ooit ook behoorlijk gebruikt maar die kon er zelf nog mee stoppen in die tijd. Die is al best begripvol.

Klik om te vergroten...

Was hij op een positieve of negatieve manier in de media? Ik vind dat ook wel belangrijk. Geen details nodig hoor, gewoon of zijn aanwezigheid in de media goed of slecht was.

Positief, haha. Over hoe geweldig werk hij doet.

Wat ik nu allemaal schrijf is natuurlijk heel gekleurd. Hij heeft heel veel tijd in mijn behandeling gestoken maar het leek ook of hij dacht, hoe meer tijd ik er in steek hoe beter ze wordt. En of ik dan alsnog een perfect leven zou kunnen krijgen want alles moet perfect.

Achteraf voelt het beklemmend. Wetende dat ze ook veel over mij praten als ik er niet bij ben. Wetende dat over vader zijn ziekte helemaal niet zo ´vergaderd´ wordt op die manier.

Dat is goed om te weten, dat je sterke wachtwoorden niet steeds hoeft te wijzigen. Juist door dat wijzigen wordt het onoverzichtelijk hier.

Nou... mijn gesprek. Ons gesprek. Ik ben in een uur tijd twee keer eruit gelopen maar heb niks gegooid. Naderhand geen drank gehaald hoewel ik wel die behoefte voelde.

Het was best kut. De casemanager was ziek dus het was nu met psychiater, ouders en twee broers. Belangrijke documenten zoals crisisplan en signaleringsplan bleken inderdaad nergens te vinden te zijn.
Hij vroeg: Heb je wel eens een signaleringsplan gemaakt?
Ja natuurlijk... ik loop er al 20 jaar maar als die mensen dat niet in het systeem zetten dan kan niemand het vinden in geval van nood.

En het gebeurt vaak dat mensen met dubbeldiagnose door Brijder naar GGZ gestuurd worden en door GGZ naar Brijder.
Waarbij ik idd van Brijder weet dat mensen met psychose daar niet in de kliniek thuishoren dus in die zin kan ik Brijder beter begrijpen. En Brijder heeft ook altijd wel de documenten op orde en het initiatief voor contact zou bij GGZ moeten liggen.

Ik vond het allemaal best heftig maar ik ben niet, zoals in eerdere gesprekken, dat zielige vogeltje geworden. Ik ben er dus uit gelopen, ben met de lift naar de bovenste verdieping gegaan en heb even naar de regen staan kijken en toen weer met de trap naar beneden. Toen zaten we ook al aan het einde van het gesprek dus toen ik terug binnenkwam zei de psychiater dat we gingen afronden.

Het kutste is eigenlijk dat dingen die eerder besproken zijn niet in het systeem stonden dus dat we niet daarop konden voortborduren maar dat we daarover weer helemaal opnieuw gingen beginnen.

Nouja iedereen heeft het wel goed gedaan en de psychiater op zich ook wel. De Casemanager kan soms onderwerpen erbij halen die er helemaal niet toe doen en daar heel lang over doorgaan. Uiteindelijk waren we wel blij dat ze er niet was geloof ik.

Just for today. Spanning verlagen en rustig worden en blijven. t Waait hier echt heel hard, ik kan alsnog even gaan wandelen maar echt lekker weer is t niet.

Zet 'm op @Alinde

Lastig afleiding te vinden met dit weer. Normaal zou ik stukje gaan wandelen of fietsen maar met windkracht 8 misschien beter van niet. Heb wel even makkelijke kleren aan getrokken en een bak brinta gemaakt.

Ik moet nog beetje leren mezelf te vermaken met dit weer. Voorheen was t beetje lummelen met wat drank erbij.

Ze doen bij GGZ alsof je een extreem moeilijk geval bent met een dubbele diagnose. Maar dat komt toch wel vaker voor zou je denken.
En weer iets van dat ik slim genoeg ben om zelf allerlei documenten te maken (signaleringsplan etc) maar t is toch juist de bedoeling dat zij helpen en als je dan zoiets maakt.... dat ze het ook in het systeem zetten.
Ik ga toch niet als een soort creatieve hobby allemaal documenten maken waar zij vervolgens niks mee doen.

Kijk als ik bij de creatieve therapie een schilderij maak hoeven ze dat niet te bewaren maar iets als een signaleringsplan maak ik niet voor de kat zijn kut.

Ik had even contact met een andere verpleegkundige omdat die van mij ziek was en ik dacht ook even... zou dat niet een betere match zijn? Als die van mij alles kwijt raakt schiet het ook niet op.

Ik zat beetje in dubio of het fijn was als vriend even langs kwam. Maar hij wil altijd muziek aan en televisie aan en drukke dingen en ik wil juist even rust aan mijn hoofd. Hij belde over iets met zijn auto en druk druk en rijden in de storm en het is wel even goed zo, hij ging naar zijn eigen huis.

Ik heb nog een paar puzzels liggen maar daar heb ik het geduld niet voor nu en ik vrees dat er toch een moment komt dat ik dan 1000 stukjes door de kamer smijt. Ik ga wel gewoon een beetje typen her en der en misschien toch even lopen straks buiten.

Wat wel positief is, is dat de familie elkaar niet echt tegensprak. Jongste broer was er dus niet bij.
We waren het over de meeste dingen wel met elkaar eens. Alleen mijn moeder had bij een paar dingen ´daar wist ik niets van´ maar dat waren dan dingetjes tussen mij en GGZ wat je in principe niet eerst met je moeder hoeft te bespreken. Ik zei, dingen worden ook groter als je het eerst met de familie overlegt voordat je GGZ belt.

Ze zijn nogal diplomatiek allemaal dus er zal niet snel een scheldwoord vallen.

En ik vond het vervelend dat we een heel klein kamertje hadden. Daarom kon ik het ook niet zo goed handelen, zes mensen in zo´n heel klein kamertje.

Ben alweer iets rustiger, makkelijke kleren aan, donkere slaapkamer en ik lig met een luisterboek. Vriend is een puzzelbord voor mij aan het maken. Ik zal vragen of hij het pas wil overhandigen als de kans dat ik dat hele ding inclusief 1000 stukjes door de kamer smijt, iets gezakt is

Fijn dat het gesprek achter de rug is.
Maar wat vervelend dat eerder gemaakte plannen niet zijn genoteerd. Zou niet zo mogen zijn.

Maar zoals ik reeds ik ander topic schreef. Knap van je dat je die wijn niet bent gaan halen

Dankjewel!

Het was zo normaal om na zoiets even naar de supermarkt te gaan voor drank. Lange tijd is dat ook niet opgemerkt (dan kon ik nog wel stoppen na 1 avond) en was het ook mijn medicijn om met spanningen om te gaan.

De manier waarop ik er 2 keer uit gelopen was, verdiende misschien geen schoonheidsprijs maar ik vond het ook heel lekker dat dat KON, dat ik niet in een gesloten setting zat ofzo. De wachtkamer was toen rustig (in tegenstelling tot het moment dat we ons verzamelden voor het gesprek). Ik kon even met de lift en die kwam ook gewoon meteen en het was ook om erger te voorkomen denk ik want in zo'n klein kamertje met zoveel mensen de crisissen nog een keer bespreken is niet relaxed.

Meneer Brijder belde op de afgesproken tijd en gaat er werk van maken, dat de contactpersonen met elkaar in contact komen en dat er een duidelijk plan komt. Hij zei, dubbeldiagnose is helemaal niet ingewikkeld maar je moet met de goede poppetjes te maken hebben. Hij heeft meer mensen met dubbeldiagnose als cliënt en zegt dat het soms ook heel soepel gaat maar soms ook idd niet. Dat de belangrijke documenten niet voor de psychiater paraat of inzichtelijk zijn vindt hij ook niet oké.

Ik weet zeker dat we in november een crisisplan gemaakt hebben en gelukkig kon broer dat heel snel tevoorschijn halen. Het signaleringslan dateert van ruim een jaar geleden en dat had mijn vader bij zich in een geprinte versie. Kon de psychiater ook niet vinden.

Ik snap heus dat ze personeelstekort hebben, maar een document dat al bestaat even uploaden bij een cliënt kost geen extra tijd en bespaart juist een hoop ellende. Bij Brijder loop ik nooit tegen dat soort rare dingen aan. Het gebouw is netjes, de mensen werken netjes, de afspraken verlopen soepel. Als ik bij GGZ binnen kom word ik alleen al van dat prikbord stapelgek en het lijkt of gewoon alles chaos is daar.

Toch gaan wandelen in dat pokkenweer. Was wel even goed denk ik, ik ben in ieder geval moe nu.

Heb nog best lekker geslapen.

Toch een verschil met de weerbaarheid die ik vorig jaar had. Toen ben ik twee dagen na t familiegesprek keihard teruggevallen. Met elke keer een echo in mijn hoofd van de dingen die gezegd waren.
Groot verschil is dat ik nu nog een na-telefoontje had gepland, in dit geval met Brijder. En dat ik een vriend heb die mij steunt. Hij belde om 15 uur met allemaal onzin over de harde wind maar later belde hij nog een keer dat hij vergeten was naar het gesprek te vragen. Als ik het nodig had gehad, was hij naar mij toe gekomen, maar ik vond het wel beter zo. Even rust om mij heen.

Zo maar even koffie en naar de dagbesteding. Ik kijk wel even hoe dat gaat, je mag altijd eerder weg. Ik ken die mensen nog niet echt en als iedereen gaat bijkletsen over de kerst ofzo dan ga ik het niet zo lang volhouden. Maar dat hoeft ook niet.

Ik heb weinig gepraat bij dagbesteding en me niet met anderen bemoeid. Dat hoeft gelukkig ook niet. Meestal als ik ergens nieuw ben vind ik dat ik leuk en aardig moet doen enzo.
Het zit er nu niet in en dat accepteer ik voor mezelf. In de pauze zat een groep op schreeuwtoon te praten over de elfstedentocht die nu ik weet niet hoeveel jaar geleden is, ik ben even buiten gaan lopen met mijn telefoon.

Later beetje uit mijn slof geschoten tegen een bekende, toen was ik al onderweg naar huis. Haar man heeft een hoge functie bij GGZ en alles wat je zegt is tegenwoordig 'Halleluja GGZ' en ik was er zo ontzettend klaar mee.

Misschien niet fair, maar mensen in mijn omgeving die zelf een auto hebben en die ik tijdens bijna 7 maanden opname niet gezien heb... daar hoef ik eigenlijk niet allemaal geleuter van aan te horen.

Okee vaag verhaal dit. Maar degenen die wel geweest zijn en de kliniek en het terrein gezien hebben, snappen het gewoon ook wat beter. Woonplaats en kliniek zijn echt niet ver van elkaar, nog geen halfuurtje met de auto. Het lijkt misschien een beetje sporten en in het bos wandelen maar het was echt wel wat heftiger dan dat tussen alle verslaafden. Gelukkig zijn er genoeg die het wel begrijpen maar sommigen slaan toch echt de plank helemaal mis.

We hadden een GGZ-praatgroep van in het begin 7 of 8 mensen + begeleiding.
Er is al een hele tijd geen begeleiding/professional meer bij en de groep bestaat nog uit 5 mensen. Van de 5 zijn er 3 die buiten de groep ook bevriend zijn of iig elkaar spreken tussendoor en bij elkaar over de vloer komen. Volgens mij heeft eentje ook wel bij de andere 2 schoongemaakt.

Het is scheef gegroeid merk ik. In december ben ik tijdens een discussie heel erg verdrietig geworden. Dat kan gebeuren natuurlijk maar omdat er dan geen begeleiding is wordt er ook niks mee gedaan. Ik heb na afloop van de groep nog heel hard op de wc zitten huilen en daarna buiten huilend nog wat rondjes gelopen en toen weggegaan maar de rest van de dag ook gehuild grotendeels. Ik mis dan toch iets van begeleiding die vraagt of iedereen oké is bij het weggaan en die je later op de dag, of de volgende dag nog even kunt bellen.
En waarmee je ook de bijeenkomst er na kunt kijken van, wat had er anders gekund.

Morgen zou de volgende bijeenkomst zijn maar dat loopt nu een beetje mis. En dan is er natuurlijk geen begeleiding die de boel nog kan sussen en dan merk je dat er drie zijn die automatisch elkaars kant kiezen.

Ik ben niet iemand die bij elke bijeenkomst zit te huilen maar vorige keer ging iemand gewoon best heel ver en op een gegeven moment had ik geen woorden meer om diegene te corrigeren daarin.