Tijd van bezinning - nu

Zo, ik was op visite en ik ben weer terug. Was met vriend samen.

We moesten door het centrum van een stad om bij die vrienden te komen.
Toch heftig hoor zo´n centrum, zonder benzo´s. Die geluiden, zoveel mensen.

Het voelde wat surrealistisch, alsof ik op vakantie was. De mensen waren grotendeels toeristen en het weer is zo..... raar. Weet niet of het voor anderen ook zo raar voelt, dat het relatief warm is maar tegelijk ook november en vroeg donker.

Hopelijk vannacht wat beter slapen. Morgenochtend met vriend langs mijn huis. Post ophalen en planten checken. De mooie planten logeren bij mijn ouders en de goedkope planten staan in mijn huis en zijn misschien inmiddels overleden. Ik heb eerlijk gezegd te lang geen post gecheckt dus geen idee of er verrassingen tussen zitten. Fijn dat vriend even mee gaat.

Ik kreeg mijn hoofd niet meer rustig gisterenavond. Het was een hectische week. Verder merk ik dat zo´n uitje naar vrienden nog teveel is in deze fase. Het OV, de stad.... de geluiden komen hard binnen. Snerpend soms.

Het was echt gezellig bij de vrienden, het zijn ook echt lieve mensen bij wie je eerlijk en open kunt zijn. Zij spreekt alleen geen NL waardoor de gesprekken afwisselend in het Nederlands en steenkolen Engels waren en dat maakte het ook intensief.
Ik ben zelf gewend dat je helemaal op Engels overgaat zodra één persoon van het gezelschap geen Nederlands spreekt. De jongens hebben de gewoonte om weer Nederlands te spreken als de vriendin even in de keuken is bijv en zo ga je alles door elkaar praten op gegeven moment.

Het gaat niet zo goed met vriend zijn vader. Zijn broers en zussen hebben geen contact meer met de vader dus hij kan het moeilijk delen. Hij en zijn vader kunnen moeilijk met elkaar praten dus wat er nu precies aan de hand is en of het zorgelijk is weten we niet. Gelukkig is er wel een partner van vader.

Ik ben ergens tussen 20 en 21 uur al gaan slapen gisteren en heb lang en diep geslapen. Nu heel vroeg wakker uiteraard maar dat is niet zo erg.

De nacht is lang als je zo vroeg gaat slapen en zo vroeg al wakker bent.

We hebben geen termijn afgesproken hoe lang ik op deze beschutte woonplek kan blijven. Meestal zo lang er nog aan de medicatie gesleuteld wordt kun je hier blijven. Ik heb dinsdag een gesprek met mijn casemanager. Ik ga er zelf inmiddels wel vanuit dat ik met kerst nog hier ben. Als hij dat ook aangeeft, kan ik november en december een beetje gaan plannen.

Er beginnen al mensen over de feestdagen... het lastige bij mijn familie is dat mijn moeder als doel heeft iedereen bij elkaar te hebben.... waar één van mijn broers en ik als doel hebben de drukte te vermijden.
Ik weet uit ervaring dat het niet prettig is om bij mijn ouders te zijn als de kleinkinderen er ook zijn. Alles staat in het teken van de kleinkinderen.

Anyway denk dat het NOG hogere doel is dat ik niet terugval. Desnoods breng ik de kerst patat-etend door met de jongens van de woonvorm.

Ik ben in mijn huis. Het valt me mee. De planten leven nog en er is een stapel post maar niet enorm veel. Ik neem het ongeopend mee naar de woonvorm. Als ik het daar open maak is er i.i.g. begeleiding achter de hand die kan helpen met moeilijke dingen of lastige telefoontjes.

Mijn casemanager moest mij vanmorgen nog toestemming geven om hierheen te gaan. Ik voelde een soort vaderlijke bezorgdheid… hij weet hoe de situatie geweest is afgelopen winter op deze plek.

In de zomer, in de vakantieperiode toen we niet zoveel verplichtingen hadden, was ik best vaak in mijn eigen woning. Toen was ik voornamelijk bezig de sporen van mijn ex te wissen hier. Het liefdesverdriet gaf mij toen een soort kracht en boosheid waardoor ik veel energie had.

Nu is het weer anders. Hij en ik zien elkaar weer maar het is anders…

Ik ben blij als ik de casemanager weer kan spreken. De gewone gesprekken met de begeleiders moeten allemaal gerapporteerd worden en dat maakt dat ik dingen over relatie niet altijd met ze deel. De casemanager hoeft niet alles te rapporteren dus dat is meestal vertrouwelijk.

Haha ik zet van alles op internet en tegelijk wil ik niet dat alles in mijn dossier komt. Hier heb ik er nog zelf de controle over.

Ik was even in het bos om de onrust er uit te lopen.

En zoals ik eerder heb ervaren toen ik clean was van benzo´s: Het lijkt of je al die tijd door een vies raam naar buiten hebt gekeken, en alsof iemand nu de ramen heeft gelapt. Ondanks dat ik nog zopiclon slik, ervaar ik nu wel het gevoel van die schone ramen en dat je beter naar buiten kunt kijken.

De vorige periode dat ik geen benzo's slikte (en wel zopiclon) was in mei en juni. Toen werd ik ook onrustig en dat uitte ik vooral op de afdeling waar ik toen zat en in de groep. Veel schoonmaken, veel onder de mensen zijn maar hoe meer onrust je dan uitstraalt, hoe meer je ook terug krijgt. Irritaties, grappen die verkeerd vallen etc.

Deze periode kan ik proberen meer de natuur op te zoeken en mijn onrust niet te uiten naar andere mensen toe.

Vandaag sprak ik mijn casemanager heel kort maar morgen spreek ik hem langer. Hij zei vandaag nog dat ik echt rustig aan moet doen nu tijdens de benzo-afbouw. Of hoe heet dat... het is afgebouwd, maar de weken die nu komen. Slaap in de gaten houden, ontregeling voorkomen.

Alinde zei:

Het lijkt of je al die tijd door een vies raam naar buiten hebt gekeken, en alsof iemand nu de ramen heeft gelapt.

Klik om te vergroten...

Heel mooi gezegd.
En fijn dat je weer door die schonere ramen kan kijken.

Het is nu herfst. Misschien voel je je ook nog wat herfstachtig.
Dadelijk misschien nog even een paar maanden de winter in je hoofd trotseren (kou, rust, maar ook warme van nabijheid en trots) .... en dan komt de lente en de zomer van 2026 waarin de zon weer voor je gaat stralen!

Dankjewel Kordie, wat lief!

Ja herfstachtig zeker. Ik ben nu op een bosrijke plek en daar is het méér herfst dan op andere plekken lijkt het.

Ik heb ongeveer zes uur geslapen, heel diep. Mag ik blij mee zijn.

Uit ervaring weet ik nu dat de eerste twee maanden na afbouw benzo´s heel wiebelig zijn. Mijn casemanager weet dat ook, van mij. Vandaag heb ik een gesprek en ga ik vragen hoe lang ik hier in de woonvorm kan blijven. Zelf ga ik er een beetje vanuit dat ik met de feestdagen ook nog hier zit. Het was een tijd lang een grapje, dat ik zei: Ik hoop tegen de kerst toch wel thuis te zijn. Nu denk ik dat het juist goed is als ik die 'gezellige tijd' hier doorbreng.
Als die mogelijkheid er is. Want er zijn ook wachtlijsten etc etc. Ik zal het vandaag wel te horen krijgen.

Verder heb ik hier een maatje, Wouter, die last heeft van psychoses. Ik denk dat hij rond de 25 is.

Hij ging best goed, ging met heel veel enthousiasme en passie naar zijn dagbesteding. Bij het bedrijf waar hij dagbesteding doet, wordt hij erg gewaardeerd en hij krijgt wat meer coördinerende taken. Hij heeft veel overzicht over het hele bedrijf.
Hij wilde weer een opleiding gaan doen, meer de bedrijfsmatige kant van die plek leren kennen en daar iets mee doen. Hij is best slim volgens mij.

Nou ging het ff wat minder en nu heeft zijn GGZ het uit zijn hoofd gepraat. Dat hij niet een opleiding kan doen met zijn kwetsbaarheid, dat het hem te veel stress gaat geven.

Nu zit hier een apathische Wouter met zijn capuchon op zijn hoofd in de stoel. Niks te doen. Ik bedoel niet as we speak om 6,16., maar dat is wat ik gisteren zag.

En ik herken het zo erg, ik zie echt mijzelf terug van toen ik 23 was. 'Alinde je bent heel ziek, je legt de lat veel te hoog'.

Zou GGZ niet weten dat je in je jongvolwassen jaren extra kwetsbaar bent? Dat het soms gewoon weer bij trekt? Dat er ook deeltijd opleidingen bestaan en dat Wouter dat misschien prima kan?

Ik herinner mij weer een moment, januari 2023.

Ik had twee detoxen gehad kort na elkaar, bij Brijder. Ik gebruikte geen alcohol en benzo´s meer.
Ergens in januari (het was uitverkoop) had ik nieuwe kleren gekocht, laarzen met hakken en toen kwam ik bij GGZ. Ik zei dat ik mij beter voelde, dat ik weer plannen aan het maken was en dat ik mij aan het oriënteren was om misschien in september weer een opleiding te gaan doen.

Nou daar gingen we. Want ik liep eigenlijk nooit op hakken en opeens liep ik op hakken dus Begeleidster moest vragen stellen om te controleren of ik niet manisch was. En ze hoorde me nooit over studeren en nu opeens wilde ik studeren en dat viel ook op. Ik zei, ik wil niet nu opeens studeren. Ik wil al heel lang studeren maar zat ook al 18 jaar aan de benzo's. Ik ben aan het KIJKEN of ik in september EVENTUEEL kan studeren.
Ja wat wilde ik dan studeren.
Dat wist ik dus nog niet maar vandaar het ORIENTEREN. Kijken wat leuk is, wat haalbaar, of ik het kan betalen.

Ik weet niet meer precies. Zij was alleen maar bezig met of ik niet manisch was.

Ik heb het toen nog gedeeld met mijn ouders, een dag later ofzo. Zij waren de kamer aan t verbouwen en we zaten op kussentjes op de grond. Tijdens dit persoonlijke gesprek kwam de buurman, jaar of 70, die niet aanvoelde dat we in een goed gesprek zaten en hele verhalen over zichzelf begon. Ook hij zat hierbij op een kussentje op de grond.
Op een gegeven moment hoestte hij slijm op en daar ging hij op kauwen.... het was ZO vies en ik ben daarna heel lang niet meer bij mijn ouders geweest, het was zo'n nare ervaring in die kale kamer op de grond, terwijl ik niet mijn verhaal kon doen door die buurman.

Mijn stemming sloeg echt om na dat gesprek met GGZ. Zo demotiverend. En wat ik toen voelde, lees ik nu van Wouter zijn gezicht. Moedeloos, hopeloos.

En nu concreet:
Momenteel val ik onder Parnassia. Als ik naar huis ga, heb ik ambulante zorg van GGZ en ambulante zorg van Brijder. GGZ is dan hoofdbehandelaar.

Nu is het ooit ter sprake geweest om Brijder hoofdbehandelaar te maken boven GGZ. Ik ga mijn casemanager vandaag vragen of we hier werk van kunnen maken.

Juist de ambulant van Brijder zegt: Je had op een gegeven moment zoveel hulp, dat je niet eens tijd had om een gezond bestaan op te bouwen.
En zo ervaar ik het ook.

Het lijkt of GGZ vooral bezigheden aandroeg die GGZ-gerelateerd waren. Cursussen van GGZ, hardloopgroep van GGZ, dagbesteding van GGZ. Voor hun wel fijn want zo kunnen ze je aan alle kanten monitoren. Maar je komt de GGZ-bubbel niet meer uit.

Ik ben dankbaar dat ik bij mijn huidige psychiater wat medicatie heb kunnen afbouwen. En dat ze me hier zeggen, soms schreeuwen, dat ik mijn verantwoordelijkheden moet nemen als volwassen vrouw. Dat ik me als een klein kind gedraag.

De dokter zegt wel dat ik ziek ben. Dat bipolair een ziekte is. Maar ze zeggen niet dat ik niks kan bereiken. Integendeel, ze zien best veel perspectief voor mij alleen zien ze dat ik dat zelf niet zie.

Ik schrijf het gewoon even op allemaal. Dan kan ik het straks weer lezen, voordat ik dat gesprek in ga (11.30)

Wat moedig van je @Alinde 🥰 En wat fijn dat je hulp hebt gekregen. Je bent goed bezig, hou dit vol, en dan wachten jou hopelijk nog vele mooie jaren x

Hoop dat het goed gaat