DrugsForum.nl

01-01-2024, 00:00

Verder heb ik hier een maatje, Wouter, die last heeft van psychoses. Ik denk dat hij rond de 25 is.

Hij ging best goed, ging met heel veel enthousiasme en passie naar zijn dagbesteding. Bij het bedrijf waar hij dagbesteding doet, wordt hij erg gewaardeerd en hij krijgt wat meer coördinerende taken. Hij heeft veel overzicht over het hele bedrijf.
Hij wilde weer een opleiding gaan doen, meer de bedrijfsmatige kant van die plek leren kennen en daar iets mee doen. Hij is best slim volgens mij.

Nou ging het ff wat minder en nu heeft zijn GGZ het uit zijn hoofd gepraat. Dat hij niet een opleiding kan doen met zijn kwetsbaarheid, dat het hem te veel stress gaat geven.

Nu zit hier een apathische Wouter met zijn capuchon op zijn hoofd in de stoel. Niks te doen. Ik bedoel niet as we speak om 6,16., maar dat is wat ik gisteren zag.

En ik herken het zo erg, ik zie echt mijzelf terug van toen ik 23 was. 'Alinde je bent heel ziek, je legt de lat veel te hoog'.

Zou GGZ niet weten dat je in je jongvolwassen jaren extra kwetsbaar bent? Dat het soms gewoon weer bij trekt? Dat er ook deeltijd opleidingen bestaan en dat Wouter dat misschien prima kan?

01-01-2024, 00:00

Ik herinner mij weer een moment, januari 2023.

Ik had twee detoxen gehad kort na elkaar, bij Brijder. Ik gebruikte geen alcohol en benzo´s meer.
Ergens in januari (het was uitverkoop) had ik nieuwe kleren gekocht, laarzen met hakken en toen kwam ik bij GGZ. Ik zei dat ik mij beter voelde, dat ik weer plannen aan het maken was en dat ik mij aan het oriënteren was om misschien in september weer een opleiding te gaan doen.

Nou daar gingen we. Want ik liep eigenlijk nooit op hakken en opeens liep ik op hakken dus Begeleidster moest vragen stellen om te controleren of ik niet manisch was. En ze hoorde me nooit over studeren en nu opeens wilde ik studeren en dat viel ook op. Ik zei, ik wil niet nu opeens studeren. Ik wil al heel lang studeren maar zat ook al 18 jaar aan de benzo's. Ik ben aan het KIJKEN of ik in september EVENTUEEL kan studeren.
Ja wat wilde ik dan studeren.
Dat wist ik dus nog niet maar vandaar het ORIENTEREN. Kijken wat leuk is, wat haalbaar, of ik het kan betalen.

Ik weet niet meer precies. Zij was alleen maar bezig met of ik niet manisch was.

Ik heb het toen nog gedeeld met mijn ouders, een dag later ofzo. Zij waren de kamer aan t verbouwen en we zaten op kussentjes op de grond. Tijdens dit persoonlijke gesprek kwam de buurman, jaar of 70, die niet aanvoelde dat we in een goed gesprek zaten en hele verhalen over zichzelf begon. Ook hij zat hierbij op een kussentje op de grond.
Op een gegeven moment hoestte hij slijm op en daar ging hij op kauwen.... het was ZO vies en ik ben daarna heel lang niet meer bij mijn ouders geweest, het was zo'n nare ervaring in die kale kamer op de grond, terwijl ik niet mijn verhaal kon doen door die buurman.

Mijn stemming sloeg echt om na dat gesprek met GGZ. Zo demotiverend. En wat ik toen voelde, lees ik nu van Wouter zijn gezicht. Moedeloos, hopeloos.

En nu concreet:
Momenteel val ik onder Parnassia. Als ik naar huis ga, heb ik ambulante zorg van GGZ en ambulante zorg van Brijder. GGZ is dan hoofdbehandelaar.

Nu is het ooit ter sprake geweest om Brijder hoofdbehandelaar te maken boven GGZ. Ik ga mijn casemanager vandaag vragen of we hier werk van kunnen maken.

Juist de ambulant van Brijder zegt: Je had op een gegeven moment zoveel hulp, dat je niet eens tijd had om een gezond bestaan op te bouwen.
En zo ervaar ik het ook.

Het lijkt of GGZ vooral bezigheden aandroeg die GGZ-gerelateerd waren. Cursussen van GGZ, hardloopgroep van GGZ, dagbesteding van GGZ. Voor hun wel fijn want zo kunnen ze je aan alle kanten monitoren. Maar je komt de GGZ-bubbel niet meer uit.

Ik ben dankbaar dat ik bij mijn huidige psychiater wat medicatie heb kunnen afbouwen. En dat ze me hier zeggen, soms schreeuwen, dat ik mijn verantwoordelijkheden moet nemen als volwassen vrouw. Dat ik me als een klein kind gedraag.

De dokter zegt wel dat ik ziek ben. Dat bipolair een ziekte is. Maar ze zeggen niet dat ik niks kan bereiken. Integendeel, ze zien best veel perspectief voor mij alleen zien ze dat ik dat zelf niet zie.

Ik schrijf het gewoon even op allemaal. Dan kan ik het straks weer lezen, voordat ik dat gesprek in ga (11.30)

01-01-2024, 00:00

Alinde zei:

Ik herinner mij weer een moment, januari 2023.

Ik had twee detoxen gehad kort na elkaar, bij Brijder. Ik gebruikte geen alcohol en benzo´s meer.
Ergens in januari (het was uitverkoop) had ik nieuwe kleren gekocht, laarzen met hakken en toen kwam ik bij GGZ. Ik zei dat ik mij beter voelde, dat ik weer plannen aan het maken was en dat ik mij aan het oriënteren was om misschien in september weer een opleiding te gaan doen.

Nou daar gingen we. Want ik liep eigenlijk nooit op hakken en opeens liep ik op hakken dus Begeleidster moest vragen stellen om te controleren of ik niet manisch was. En ze hoorde me nooit over studeren en nu opeens wilde ik studeren en dat viel ook op. Ik zei, ik wil niet nu opeens studeren. Ik wil al heel lang studeren maar zat ook al 18 jaar aan de benzo's. Ik ben aan het KIJKEN of ik in september EVENTUEEL kan studeren.
Ja wat wilde ik dan studeren.
Dat wist ik dus nog niet maar vandaar het ORIENTEREN. Kijken wat leuk is, wat haalbaar, of ik het kan betalen.

Ik weet niet meer precies. Zij was alleen maar bezig met of ik niet manisch was.

Ik heb het toen nog gedeeld met mijn ouders, een dag later ofzo. Zij waren de kamer aan t verbouwen en we zaten op kussentjes op de grond. Tijdens dit persoonlijke gesprek kwam de buurman, jaar of 70, die niet aanvoelde dat we in een goed gesprek zaten en hele verhalen over zichzelf begon. Ook hij zat hierbij op een kussentje op de grond.
Op een gegeven moment hoestte hij slijm op en daar ging hij op kauwen.... het was ZO vies en ik ben daarna heel lang niet meer bij mijn ouders geweest, het was zo'n nare ervaring in die kale kamer op de grond, terwijl ik niet mijn verhaal kon doen door die buurman.

Mijn stemming sloeg echt om na dat gesprek met GGZ. Zo demotiverend. En wat ik toen voelde, lees ik nu van Wouter zijn gezicht. Moedeloos, hopeloos.

En nu concreet:
Momenteel val ik onder Parnassia. Als ik naar huis ga, heb ik ambulante zorg van GGZ en ambulante zorg van Brijder. GGZ is dan hoofdbehandelaar.

Nu is het ooit ter sprake geweest om Brijder hoofdbehandelaar te maken boven GGZ. Ik ga mijn casemanager vandaag vragen of we hier werk van kunnen maken.

Juist de ambulant van Brijder zegt: Je had op een gegeven moment zoveel hulp, dat je niet eens tijd had om een gezond bestaan op te bouwen.
En zo ervaar ik het ook.

Het lijkt of GGZ vooral bezigheden aandroeg die GGZ-gerelateerd waren. Cursussen van GGZ, hardloopgroep van GGZ, dagbesteding van GGZ. Voor hun wel fijn want zo kunnen ze je aan alle kanten monitoren. Maar je komt de GGZ-bubbel niet meer uit.

Ik ben dankbaar dat ik bij mijn huidige psychiater wat medicatie heb kunnen afbouwen. En dat ze me hier zeggen, soms schreeuwen, dat ik mijn verantwoordelijkheden moet nemen als volwassen vrouw. Dat ik me als een klein kind gedraag.

De dokter zegt wel dat ik ziek ben. Dat bipolair een ziekte is. Maar ze zeggen niet dat ik niks kan bereiken. Integendeel, ze zien best veel perspectief voor mij alleen zien ze dat ik dat zelf niet zie.

Ik schrijf het gewoon even op allemaal. Dan kan ik het straks weer lezen, voordat ik dat gesprek in ga (11.30)

Klik om te vergroten...

Ik lees hier uit wat ik zelf ook er vaar. Hulpverleners denken al gauw dat je niks meer kunt en trappen voor de zieke hard op de rem cq hospitaliseren.
Ga je daar tegen in ben je de lastige patiënt en remt men je nog harder.
Terwijl ik echt denk dat bv arbeidsmatige dagbesteding juist goed is. Voor het zinvol bezig zijn.

Fijn Alinde dat je nu op een plek zit die wel mee denkt

01-01-2024, 00:00

Dat omlaag praten vind ik walgelijk. Waarom word het proberen niet gestimuleerd?
Ik heb dit ook tekort gehad en nog steeds waardoor ik nu in een passieve cirkel zit en er niet uit kom, afgekeurd ben en dat voor nog geen 30 jaar zijn.
Ik walg ervan om zo niets toe te voegen aan het leven en ook niks voor te leven heb.
Wat is er erg aan als het niet zou lukken?
Het niet proberen is erger lijkt me.
Iemand die in zo'n stijgende lijn zit naar beneden halen is puur voor eigen gewin.
Stel voor dat je zelfstandig word, dan hebben ze weer een inkomen minder...
In het kader van "bescherming" zou je juist een ondersteunende houding moeten hebben i.p.v het vermijden stimuleren.
Echt bizar zoiets.
Ook een vaag iets dat het altijd binnen de kaders van de zorg zou moeten, geld opstrijken noem je dat.

01-01-2024, 00:00

Thanks!

Ik heb zo mijn gesprek, ik houd het even kort en probeer later op jou te reageren. Ik kwam tijdens een wandeling iemand tegen die ik ken van mijn opnames, die ik wel vaker tegenkom.
Hij zei: Hey Alinde het gaat weer goed he? Je ziet er weer mooi uit. Laatste keer zag je er zo verdrietig uit.

Ik heb m even een knuffel gegeven. Het is een aardige man maar toen we 'huisgenoten' waren konden we flink botsen. Tegelijk was hij één van de weinigen die dingen tegen me zei waar ik echt iets mee kon. Bij hem is alcohol ook zijn grootste probleem. En als hij los gaat gaat hij los... Daar konden we ook best goed over praten.

01-01-2024, 00:00

Kordie zei:

Ik lees hier uit wat ik zelf ook er vaar. Hulpverleners denken al gauw dat je niks meer kunt en trappen voor de zieke hard op de rem cq hospitaliseren.
Ga je daar tegen in ben je de lastige patiënt en remt men je nog harder.
Terwijl ik echt denk dat bv arbeidsmatige dagbesteding juist goed is. Voor het zinvol bezig zijn.

Fijn Alinde dat je nu op een plek zit die wel mee denkt

Klik om te vergroten...

Dank je!

Ook bij dagbesteding heb je veel gradaties. Ik heb dagbesteding gedaan op een terrein waar zwaar psychiatrisch patiënten woonden. De gesprekken gingen meestal over het wonen daar. Over de psychiater, het personeel en over de andere bewoners. Ik kon er zelf niet goed mijn verhaal kwijt bij de mensen.
Wouter, die ik ken, is best slim en sociaal. Maar heeft wel schizofrenie en slikt daar zware medicatie voor.
Hij werkt bij een zorgboerderij en het is voor hem fijn dat het tempo er niet te hoog ligt. Verder overziet hij alles, het hele bedrijf. Wie weet kan hij een opleiding doen en een groep aansturen.... ik vind het jammer dat GGZ het meteen uit zijn hoofd praat.
Jammer dat jij soortgelijke ervaring hebt Kordie.

01-01-2024, 00:00

Ei-Salade zei:

Dat omlaag praten vind ik walgelijk. Waarom word het proberen niet gestimuleerd?
Ik heb dit ook tekort gehad en nog steeds waardoor ik nu in een passieve cirkel zit en er niet uit kom, afgekeurd ben en dat voor nog geen 30 jaar zijn.
Ik walg ervan om zo niets toe te voegen aan het leven en ook niks voor te leven heb.
Wat is er erg aan als het niet zou lukken?
Het niet proberen is erger lijkt me.
Iemand die in zo'n stijgende lijn zit naar beneden halen is puur voor eigen gewin.
Stel voor dat je zelfstandig word, dan hebben ze weer een inkomen minder...
In het kader van "bescherming" zou je juist een ondersteunende houding moeten hebben i.p.v het vermijden stimuleren.
Echt bizar zoiets.
Ook een vaag iets dat het altijd binnen de kaders van de zorg zou moeten, geld opstrijken noem je dat.

Klik om te vergroten...

Inderdaad. De persoon die ik noemde is ook nog geen 30. Hij heeft een verleden met verslaving én hij heeft schizofrenie. Geen makkelijke combi. Maar zijn medicatie en zorg zijn op orde (begeleid wonen), hij is uit gebruik en hij wil gewoon dingen leren. Niet hoe je poep moet scheppen maar hoe een boerenbedrijf werkt.

Ik zou denken, laat het hem proberen. Ik weet niet precies hoe hij het zou willen financieren maar daar heeft hij vast zelf over nagedacht. @Ei-Salade wel naar om te lezen dat je het herkent.

01-01-2024, 00:00

Goedemorgen, ik heb best lang en lekker geslapen. Ik zoek nu regelmatig de natuur op en kennelijk werkt dat.

Vandaag heb ik groepsactiviteiten maar ik ga vragen of ik even alleen mag wandelen. Mensen zien meteen dat het iets beter gaat maar nu zoeken ze me ook op om te praten over hun eigen problemen.

Mijn vriend zijn vader is ziek. Vriend is op een nieuwe plek gestart en is heel erg bezig met andere mensen. Er goed uitzien, aardig gevonden worden, etc etc. Maar nu het er op aan komt ben ik de enige die zijn vader kent. De relatie tussen die twee is moeizaam. Ik heb zijn vader niet vaak gezien maar voelde mij meteen welkom en 'goedgekeurd'.
Vriend is de enige van zijn broers en zussen die contact heeft/wil met zijn vader. Vriend heeft 100 redenen om niet op bezoek te gaan. Ik vind dat hij beter wel kan gaan, maarja, ik kan wel meer vinden

Hij houdt zijn broers en zussen netjes op de hoogte waarbij hij als reactie krijgt dat ze hopen dat hij snel dood gaat. Er is nogal wat gebeurd vroeger daar.

01-01-2024, 00:00

Het gesprek met de casemanager gisteren was kort en wat zakelijk. Soms hebben we lange gesprekken en gaat het over van alles en nog wat. Familie, verleden, toekomst, woning, reilen en zeilen hier... Nu was het kort en bondig.

Hij vindt dat de verandering in medicatie mij goed gedaan heeft. Hij ziet een enorme rust en dat ik veel beter voor rede vatbaar ben. In tegenstelling tot bijv afgelopen zomer. Dat is ook wat hij van de begeleiding hoort.

Het aparte is dat het nu idd goed gaat maar dat het een aantal weken echt niet goed ging. Ik douchte niet, liep elke dag in dezelfde ongewassen kleding, waste mijn haar niet. De arts dacht dat ik zo moe was omdat ik in de zomer een periode te druk was. Dat mij dat veel te veel energie had gekost en dat er daarom zo´n periode van depressie achteraan kwam.

Ik zei dat ik zelf verwacht dat ik nog wel een aantal weken moet stabiliseren van de lorazepam-afbouw en dat bovendien de zopiclon er ook nog af moet. Tenminste dat is wel het doel. Ik zei dat ik zelf verwacht dat ik de maand december ook nog nodig heb om te stabiliseren. Casemanager zei dat hij dat ook denkt en dat hij me bovendien niet vlak voor de feestdagen naar huis zou sturen.

Dus als er niks geks gebeurd, oftewel als ik mij netjes gedraag hier, blijf ik iig nog tot 1 januari op deze plek. Ik heb er zelf om gevraagd maar het is toch best ff een raar idee. Ik maak al een tijdje de grap dat ik voor de kerst toch echt wel naar huis zou zijn.... maar dat is dus niet zo.

01-01-2024, 00:00

#10

Het was eigenlijk niet officieel aan of uit tussen mij en vriend.
Het loopt niet helemaal soepel.

Maar nu is zijn vader plotseling ziek en nu laat ik hem toch niet vallen. Het contact tussen vriend en zijn vader is moeizaam. Ik ben de enige uit vriend zijn (behoorlijk grote) vrienden- en kennissenkring die zijn vader kent. Vader is ook nooit betrokken geweest bij zijn behandeling dus vriend zijn begeleiders kennen zijn vader ook niet.
Zijn vader heeft wel een partner maar zij is best vreemd en zou denk ik ook nooit vriend bellen als er iets is.

Morgen ga ik dus met vriend langs zijn vader. Ik vind het dus een heel aardige man en ik heb mij heel erg welkom gevoeld de keren dat ik daar op bezoek was. Maar het is wel een lange reis. Ik zal kijken of we de spits kunnen vermijden, we gaan met de trein.

01-01-2024, 00:00

#11

Alinde zei:

Het was eigenlijk niet officieel aan of uit tussen mij en vriend.
Het loopt niet helemaal soepel.

Maar nu is zijn vader plotseling ziek en nu laat ik hem toch niet vallen. Het contact tussen vriend en zijn vader is moeizaam. Ik ben de enige uit vriend zijn (behoorlijk grote) vrienden- en kennissenkring die zijn vader kent. Vader is ook nooit betrokken geweest bij zijn behandeling dus vriend zijn begeleiders kennen zijn vader ook niet.
Zijn vader heeft wel een partner maar zij is best vreemd en zou denk ik ook nooit vriend bellen als er iets is.

Morgen ga ik dus met vriend langs zijn vader. Ik vind het dus een heel aardige man en ik heb mij heel erg welkom gevoeld de keren dat ik daar op bezoek was. Maar het is wel een lange reis. Ik zal kijken of we de spits kunnen vermijden, we gaan met de trein.

Klik om te vergroten...

Wat mooi van je, Alinde. ❤️

01-01-2024, 00:00

#12

Dankjewel. Als het om een gewone vriendschappelijke vriend ging, zou ik ook wel mee gaan bij een zieke ouder.

Morgen moet vriend even bellen waar we moeten zijn aangezien er ook sprake was van overplaatsing naar een ander ziekenhuis. Dat is ook wel goed te bereiken gelukkig.

Tijd van bezinning - nu

Een reactie plaatsen